I SA/Kr 1406/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1406/13 | POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Urszula Zięba, Protokolant: st.sek.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r., w sprawie ze skargi A.H., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 4 czerwca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r., postanawia: - zawiesić postępowanie sądowe - W dniu 31 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła za pośrednictwem organu skarga A.H. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego z dnia 4 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. W skardze podniesiony został zarzut nieważności przedmiotowej decyzji z uwagi na fakt, iż organy - wbrew treści art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.) – zaniechały prowadzenia postępowania podatkowego z udziałem wszystkich współwłaścicieli garażu wielostanowiskowego, w którym skarżąca nabyła udział, a który stanowi odrębny, samodzielny lokal użytkowy. W opinii podatniczki postępowanie to winno kończyć się wydaniem decyzji stwierdzającej solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. W tym miejscu stwierdzić należy, że przed tutejszym Sądem toczyło się postępowanie ze skargi A.H. w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1559/12 również w przedmiocie podatku od nieruchomości, tyle że za poprzedni 2012 rok podatkowy, gdzie pojawił się identyczny zarzut i tożsamy problem. Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. stwierdzono wówczas nieważność decyzji SKO, jak również decyzji poprzedzającej zaskarżone rozstrzygnięcie. Od wyroku tego jednak organ wniósł skargę kasacyjną, która do chwili obecnej nie została rozpoznana. Tymczasem problem, jaki zarysował się na tle obydwu spraw podatkowych skarżącej nie jest jednolicie rozstrzygany przez sądy administracyjne i budzi poważne spory oraz wątpliwości interpretacyjne. Z jednej strony w sytuacji faktycznej, takiej w jakiej znalazła się skarżąca przyjmuje się, jak uczynił to tut. Są w cyt. wyroku z dnia 13 marca 2013 r., że należy stosować art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc obciążyć obowiązkiem podatkowym solidarnie wszystkich współwłaścicieli garażu w odniesieniu do całej powierzchni tej nieruchomości (co powoduje istotne konsekwencje w praktyce, albowiem może dojść do sytuacji, w której organy będą egzekwować zapłatę podatku od całej nieruchomości garażowej nie od wszystkich, a od jednego, bądź tylko kilku podatników określonych w decyzji). Z drugiej jednak strony pojawiło się w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, w której wprawdzie nieruchomość lub budynek stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, ale jednocześnie nie jest możliwe ustalenie zakresu władania tą nieruchomością przez poszczególnych współwłaścicieli. Mając na uwadze, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba, która faktycznie włada majątkiem, należy przyjąć, że w omawianym przepisie mowa jest o współwłasności łącznej (art. 196 kodeksu cywilnego), a nie o współwłasności w częściach ułamkowych. Współwłasność łączna pozostaje w ścisłym związku ze stosunkiem, z którego się wywodzi. Trwa tak długo, jak długo istnieje stosunek podstawowy. Udziały współwłaścicieli nie są określone, a możliwość dysponowania nimi przez współwłaścicieli jest wyłączona. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Skoro zatem problem dotyczy współwłasności jednej kondygnacji budynku mieszkaniowego, będącej odrębną nieruchomością, na której znajduje się garaż wraz z miejscami postojowymi i istnieje możliwość ustalenia posiadacza każdego z tych miejsc postojowych wraz z jego udziałem w całości nieruchomości - w postaci miejsca postojowego, to w takim wypadku występuje współwłasność w częściach ułamkowych, która daje każdemu ze współwłaścicieli możliwość dysponowania udziałem. Nie ma w związku z tym przeszkód, aby na zasadach ogólnych ustalić podatek od konkretnego miejsca postojowego i skierować decyzję w tym przedmiocie do właściciela takiego miejsca (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3085/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Po 617/12; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2090/11). Zważywszy na powyższe Sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zgodnie z którym sąd może zawiesić z urzędu postępowanie jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W doktrynie podkreśla się, że należy opowiadać się za szerokim interpretowaniem użytego w pkt 1 § 1 art. 125 cytowanej ustawy pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. W opinii Sądu zasadne jest zatem wyczekiwanie na rozstrzygnięcie tej spornej i wątpliwej w orzecznictwie kwestii, powodującej istotne praktyczne konsekwencje, zwłaszcza że sprawa o sygn. akt I SA/Kr 1559/12 dotyczy tej samej strony. Za zawieszeniem postępowania przemawiały również względy ekonomii procesowej. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji postanowienia.