I SA/Kr 1452/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1452/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 9 lutego 2017 r., sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne - skargę oddala - Dyrektor Izby Celnej jako organ rekwizycyjny prowadzi na zlecenie organu egzekucyjnego - Dyrektora Izby Celnej postępowanie rekwizycyjne wobec spółki z o. o. H. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej. W toku postępowania rekwizycyjnego na podstawie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości sporządzonego w dniu 23 czerwca 2016 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości-automatu do gier A. Spółka działając przez pełnomocnika wniosła w terminie ustawowym skargę na powyższą czynność zarzucając naruszenie art. 67 § 2 pkt 1 w związku z art. 67 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wskazanie w protokole zajęcia ruchomości wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej, w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej nie wystawił tytułu wykonawczego nr [...], a zatem nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do inicjowania postępowania egzekucyjnego. Ponadto spółka stwierdziła, że zajęte ruchomości są wyłącznie w posiadaniu zależnym zobowiązanej spółki na podstawie umowy leasingu, a ich właściciel to spółka handlowa prawa cypryjskiego S. z siedzibą w N. na C. Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu 1 sierpnia 2016 r. postanowienie nr [...] oddalające skargę. Zobowiązana spółka reprezentowana przez pełnomocnika złożyła w terminie ustawowym zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o uchylenie jego oraz zaskarżonej czynności. W uzasadnieniu ww. zażalenia powielono argumenty przedstawione w skardze z dnia 14 lipca 2016 r. wskazując ponadto, że wobec zobowiązanej spółki nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia 10 października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Prawo do wniesienia skargi na czynności administracyjne przysługuje wówczas, gdy strona kwestionuje czynności natury wykonawczej, czynności faktyczne podejmowane w toku egzekucji, przede wszystkim przez egzekutora. W niniejszej sprawie, dochodzone należności podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ramach postępowania rekwizycyjnego, na podstawie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości sporządzonego w dniu 23 czerwca 2016 r., podjęto czynność zmierzającą do zrealizowania środka egzekucyjnego, polegającą na zajęciu ruchomości. Organ nadzoru poddał analizie poprawność zakwestionowanej czynności w odniesieniu do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustalając, że czynność ta nie narusza przepisów ww. ustawy regulujących postępowanie w powyższym zakresie. Druk zaskarżonego zajęcia jest zgodny ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2310), a tym samym zawiera wymagane elementy takie jak oznaczenie organu rekwizycyjnego, podstawa prawna, informacje dotyczące dłużnika, wierzyciela, egzekwowanej kwoty, zajętej ruchomości, pozostawienia ruchomości pod dozorem, osób uczestniczących przy sporządzaniu protokołu, pozostałe adnotacje oraz pouczenia. Powyższe oznacza, że kwestionowana przez zobowiązaną spółkę czynność została dokonana w sposób zgodny z przepisami. Ponadto organ nadzoru uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w poprawnej formie, z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu spółki, dotyczącego wskazania niewłaściwego wierzyciela w protokole zajęcia i odbioru ruchomości organ odwoławczy wyjaśnia, że na dzień wydania (18 maja 2015 r.) tytułu wykonawczego nr [...] wierzycielem był Dyrektor Izby Celnej i to ten organ wystawił ww. tytuł wykonawczy. W dniu sporządzenia ww. protokołu tj. 23 czerwca 2016 r., zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. z 2015 r. poz. 1494) wierzycielem należności wynikającej z tytułu wykonawczego nr [...] był Dyrektor Izby Celnej, a zatem został prawidłowo wskazany w kwestionowanym protokole. Ponadto, zdaniem organu nadzoru, nawet niewłaściwe oznaczenie wierzyciela w protokole zajęcia i odbioru ruchomości nie wpływa na prawidłowość podjętej w wyniku jego sporządzenia czynności, której zasadniczy cel stanowi skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego. Zawarta w zażaleniu pozostała argumentacja odnosząca się do braku prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej oraz zajęcia ruchomości niebędącej własnością zobowiązanego, w ocenie organu odwoławczego nie może stanowić przedmiotu rozpatrzenia w trybie skargi przewidzianej w art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie wszczęte skargą na czynność egzekucyjną stanowi fragment postępowania egzekucyjnego, a ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Za nieuprawnione należy więc uznać traktowanie wnoszonej skargi w oparciu o ww. podstawę prawną jako uniwersalnego środka zaskarżenia, który umożliwia skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie ostateczne Dyrektora Izby Skarbowej H. sp. z o.o. w W. złożyła skargę, w której zarzuciła: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - zwany dalej "k.p.a.") oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika niebędącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, zaś z informacji uzyskanych od skarżącej wynika, że zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej spółki, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 - zwaną dalej: "u.p.e.a.") poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy tytułu wykonawczego nr [...] i podając wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej, w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej; 3) naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca spółka wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu niższego stopnia; 2) zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c w/w ustawy). Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 tej ustawy). Rozpoznając skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej wydane zostały zgodnie z prawem, zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 października 2016 r. który po rozpatrzeniu zażalenia H. sp. z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 sierpnia 2016 r., którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną organu rekwizycyjnego z dnia 23 czerwca 2016 r. w postaci zajęcia ruchomości (automatu do gry A.). Z akt sprawy wynika, że w toku prowadzonej wobec skarżącej spółki egzekucji poborca skarbowy w dniu 23 czerwca 2016 r. dokonał zajęcia jednego automatu do gry. Z przeprowadzonej czynności sporządzono protokół zajęcia i odbioru ruchomości, który został podpisany przez poborcę skarbowego oraz osoby uczestniczące przy tej czynności. Z powodu nieobecności przedstawicieli spółki przy dokonywaniu czynności, w piśmie z dna 24 kwietnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej zawiadomił skarżącą spółkę o dokonanych czynnościach oraz przesłał odpis sporządzonego protokołu zajęcia i odbioru ruchomości W dniu 1 lipca 2016 r. zobowiązana spółka odebrała przedmiotowe zawiadomienie oraz odpis protokołu zajęcia ruchomości. Na powyższą czynność egzekucyjną - zajęcia ruchomości w postaci automatu do gry, spółka wniosła skargę. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez "czynność egzekucyjną" rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W postępowaniu tym bada się zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, że skarga może dotyczyć tylko okoliczności, które nie są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia, co jest również zgodne z przyjętą linią orzecznictwa, gdzie wskazuje się, że w skardze można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 644/08 oraz z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 379/07). W związku z powyższym, przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Art. 97 § 1 u.p.e.a. stanowi, że do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. Zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione (art. 97 § 2 u.p.e.a.). Zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę. Treść jaką powinien zawierać protokół określa art. 67 § 4 i art. 67 § 2 u.p.e.a. Powinien on zawierać, m.in. oznaczenie wierzyciela. Protokół podpisują także zobowiązany lub świadkowie (art. 98 § 1 u.p.e.a.). Zobowiązanemu doręcza się odpis protokołu zajęcia, jeżeli uprzednio nie został on zobowiązanemu doręczony (art. 98 § 2 u.p.e.a.). Do zajęcia wymienionego powyżej automatu do gry zastosowano protokół zajęcia i odbioru ruchomości, którego treść odpowiada wzorowi dokumentu stanowiącego załącznik nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2310). Protokół ten odpowiada wymogom określonym w art. 67 § 2 i § 4 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, organ drugiej instancji prawidłowo uznał, że czynność egzekucyjna zajęcia ruchomości została dokonane zgodnie z przepisami u.p.e.a. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutów naruszenia art. 5 § 1 pkt 1 i pkt 4 w związku z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. poprzez wskazanie niewłaściwego wierzyciela w protokole zajęcia i odbioru ruchomości, organ II instancji zasadnie wyjaśnił, że na dzień wydania tytułu wykonawczego tj. 18 maja 2015 r. wierzycielem był Dyrektor Izby Celnej i ten organ prawidłowo wystawił tytuł wykonawczy. Natomiast w dniu sporządzenia protokołu zajęcia tj. 23 czerwca 2016 r. w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. z 2015 r. poz. 1494) wierzycielem należności wynikającej z tytułu wykonawczego nr [...] był Dyrektor Izby Celnej, co uzasadniało wpisanie właśnie tego organu jako wierzyciela w protokole zajęcia. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, że pomimo wejścia w życie wskazanego rozporządzenia, wierzycielem w stosunku do wszczętych przed tą datą postępowań egzekucyjnych jest organ, który inicjował postępowanie egzekucyjne., Należy zauważyć, że wskazany art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających m.in. z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych właściwy dyrektor izby celnej. Zgodnie natomiast z przepisem § 3 rozporządzenia Ministra Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania z dnia 15 września 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1494) w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (tj. 1 października 2015 r.), dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej, przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. W rozpatrywanej sprawie należności z tytułu kary pieniężnej powstały przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia, i nie zostały zapłacone. W związku z powyższym od dnia 1 października 2015 r. wierzycielem w sprawie tych należności jest, jak słusznie wskazywały organy orzekające w sprawie, Dyrektor Izby Celnej. W protokole zajęcia ruchomości z dnia 23 czerwca 2016 r. jako wierzyciela prawidłowo zatem wskazano Dyrektora Izby Celnej, pomimo, że ze znajdującego się w aktach tytułu wykonawczego z dnia 18 sierpnia 2015 r. (a zatem wystawionego przed wejściem w życie wymienionego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r.) wynika, że podmiotem wnoszącym o wszczęcie egzekucji, na podstawie art. 26 u.p.e.a., był Dyrektor Izby Celnej. Przy czym nie można podzielić zarzutu skarżącej spółki naruszenia art. 6 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. przejawiającego się w obciążeniu zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela. W samym protokole zajęcia z dnia 23 czerwca 2016 r. w rubryce "Adnotacje organu egzekucyjnego" zawarto informację "od 01 październik 2016 zmiana wierzyciela", Ponadto skarżącej spółce doręczono zawiadomienie o zajęciu ruchomości – automat do gry z dnia 24 czerwca 2016 r., w którym wskazano, że "Czynności egzekucyjnych dokonano na podstawie otrzymanego odpisu tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej (będącego wówczas wierzycielem należności) nr [...] z dnia 18 sierpnia 2015 r. celem wyegzekwowania należności kary pieniężnej w kwocie 12.000,00 zł plus należne koszty egzekucyjne". Jak z powyższego wynika skarżąca spółka posiadała pełną informację co do przebiegu dokonanej czynności egzekucyjnej. Zarówno w protokole zajęcia ruchomości, jak i w tytule wykonawczym wyraźnie wskazano, jako organ jest wierzycielem. Zobowiązana spółka nie była zatem obciążona ciężarem identyfikacji wierzyciela. Niezależnie od tego wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym różnicuje się wpływ wad na ważność dokumentów, o których mowa w art. 67 u.p.e.a. Przykładowo w wyroku z dnia WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3767/06 stwierdzono, że wprawdzie brak w zawiadomieniu o zajęciu informacji o terminie płatności należności oraz informacji o wysokości wszystkich stóp procentowych uchybia art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a., jednakże nie ma to bezpośredniego wpływu na zasadność i prawidłowość dokonywanej czynności egzekucyjnej. Z kolei w wyroku z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3600/06, WSA w Warszawie odnosząc się do powołanego w skardze zarzutu naruszenia art. 67 § 2 pkt 1, 4 i 5 u.p.e.a., polegającego na: błędnym określeniu wierzyciela, braku informacji o terminie płatności należności i rodzaju odsetek, błędnym określeniu rodzaju zobowiązania z tytułu wykonawczego, uznał, iż uchybienia te nie stanowiły naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności. W opinii Sądu, także w realiach rozpoznawanej sprawy, nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że błędnie określono wierzyciela, jakby tego chciała skarżąca spółka, to uchybienie to i tak nie skutkowałoby nieważnością dokonanej czynności egzekucyjnej. W świetle powyższego organ egzekucyjny nie naruszył art. 67 § 2 pkt 1 w związku z art. 67 § 4 u.p.e.a. W skardze spółka podniosła również, że zajęta ruchomość nie stanowi jej własności, posiada je na podstawie umów zobowiązaniowych, zatem czynność egzekucyjna powinna być uchylona. W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że na okoliczność, że skarżąca nie jest właścicielem zajętych ruchomości nie przedstawiono w tym zakresie żadnych dowodów. Ponadto trzeba zauważyć, że poborca skarbowy jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany faktycznie włada. Poborca skarbowy nie jest ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł do rzeczy, którą dysponuje (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008, str. 328). Osoba roszcząca sobie prawo do zajętej rzeczy może bronić swych praw zgłaszając wniosek o wyłączenie rzeczy spod egzekucji (art. 38 § 1 u.p.e.a). W takiej sytuacji nie jest jednak możliwe w ramach skargi na czynności egzekucyjne podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego (por. wyrok WSA z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14). Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.