I SA/Kr 1502/11

Sygn. akt I SA/Kr 1502/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: Sylwia Piwowarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r., sprawy ze skargi B.C., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 1lipca 2011 r. Nr [...], w przedmiocie nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności - skargę oddala- Postanowieniem z dnia 23 lutego 2011r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 217 w zw. z art. 239b § 1 pkt 3, § 2 i § 3 3 Ordynacji podatkowej, nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 31.12.2010 r. o numerach [...] oraz [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B.C. zarzucając: - pominięcie pełnomocnika przy doręczeniu postanowienia nr [...], co prowadzi do nieważności postępowania na podstawie art. 247 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej, - naruszenie art. 111 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że M.C. (małżonka B.C.) stale współdziałała z nim w prowadzonej działalności gospodarczej, - naruszenie art. 7872 Kodeksu postępowania cywilnego, polegające na nieuzyskaniu klauzuli prawomocności przeciwko M.C. i - naruszenie art. 239b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, polegające na mylnym stwierdzeniu, że w/w podatnicy uszczuplali majątek służący do zaspokojenia należności publiczne - prawnej. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2011r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o numerze [...] z dnia 26.06.2008 r. zostało wszczęte wobec podatnika postępowanie kontrolne za lata 2004 - 2005 r. Z informacji będących w posiadaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., wynika, iż po wszczęciu postępowania kontrolnego podatnik dokonał zbycia nieruchomości położonej w N. Ponadto na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, t.j. 23.02.2011 r. nie uregulował on wraz z małżonką M.C. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 w kwocie 7.492,00 zł określonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej o numerze [...] z dnia 29.11.2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 29.06.2010 o numerach [...], [...]. Również na dzień 23.02.2011 r. nie uregulował on zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług określonego w decyzjach za poszczególne miesiące 2005 roku, t.j. od I do X oraz za XII. W świetle dokonanych ustaleń, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej do nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności, t.j. dokonywanie przez stronę czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż po wszczęciu w dniu 27.06.2008 r. postępowania .kontrolnego podatnik dokonał zbycia nieruchomości położonej w N., t.j. nieruchomości o powierzchni 2,5 ha (działki o numerach: [...] i [...]) - sprzedaż w dniu 31.03.2009 r., na kwotę 58.000,00 zł.(akt notarialny z dnia 31.03.2009 r. Repertorium A numer [...]). Powyższa kwota pieniężna stanowi w sytuacji materialnej podatnika znaczącą wartość, biorąc pod uwagę liczne zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, w podatku dochodowym od osób fizycznych, a także istniejącą należność w postaci grzywny. Ponadto z oświadczenia złożonego do protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego, spisanego w dniu 7.05.2009 r. wynika, iż nie posiada on żadnych własnych nieruchomości , ani żadnego innego majątku umożliwiającego skuteczne przeprowadzenie egzekucji w celu wykonania zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej za miesiące kwiecień i czerwiec 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż nieuzasadnione jest podnoszenie zarzutu naruszenia art. 239b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, ze względu na fakt zbywania powyższych nieruchomości przed wydaniem decyzji t.j. przed 28 września 2010 r. W ocenie organu faktem jest, iż podatnik przed wskazaną datą nie był w posiadaniu decyzji wymiarowych z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień i czerwiec 2005r., lecz miał już wiedzę o toczącym się wobec niego postępowaniu kontrolnym oraz świadomość, że w tym zakresie zostaną wydane decyzje określające zobowiązanie podatkowe. Orzecznictwo sądów administracyjnych jasno wskazuje, iż "zbywanie majątku znacznej wartości" może mieć miejsce w trakcie postępowania podatkowego kontrolnego (por. Wyrok Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26.01.2010 r. sygn. akt I SA/Go 620/09). Postępowanie kontrolne zakończone wydaniem przedmiotowych decyzji zostało wszczęte w dniu 27.06.2008 r. - t.j. przed zbyciem w/w nieruchomości. Ponadto skoro podatnik nie uregulował zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok, to istnieje uzasadniona obawa, że nie wykona go także w podatku od towarów i usług. Przy czym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie uregulował on zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług określonego w decyzjach za poszczególne miesiące 2005 roku, t.j. I - X oraz XII. Z informacji uzyskanych przez Dyrektora Izby Skarbowej od Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia t.j. 23.02.2011 r. toczyły się i toczą do chwili obecnej postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych wszczęte na podstawie 18-tu tytułów egzekucyjnych. W związku z tym istniała także druga przesłanka uzasadniająca nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, określona w art. 239b § 1 pkt 1 ustawy Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, iż powołane w zaskarżonym postanowieniu przeniesienie własności nieruchomości nie spełnia znamion przesłanki z art. 239b § 1 pkt 3 ustawy Ordynacji podatkowej, gdyż zbycie działki niezabudowanej (nr [...]) o pow. 0,1508 ha miało miejsce po dniu zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej ustanawiającej rozdzielność majątkową (akt notarialny z 09.06.2008 r.) przez M. C., która nie jest stroną w niniejszej sprawie. Ponadto przeniesienie własności na M. C. w wyniku częściowego podziału majątku wspólnego (akt notarialny z 09.06.2008 r.) nieruchomości niezabudowanej (działka nr [...]) położonej w D. o powierzchni 0,3508 ha (nabyta w dniu 24.10.2006 r. jako współwłasność małżonków w częściach równych) miało miejsce w dniu 9.06.2008 r., t.j. przed wszczęciem postępowania kontrolnego. Powyższa okoliczność pozostaje jednak bez wpływu na fakt, iż w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 3 - zbycie nieruchomości w dniu 31.03.2009 r. Dalej organ podał, że zarzut pominięcia A.C. przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 136 Ordynacji podatkowej, strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie natomiast do przepisu art. 137 § 2 w/w ustawy pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. Dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa jest obowiązkiem pełnomocnika (art. 137 § 3). Biorąc pod uwagę przyjętą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, to pełnomocnik strony musi wykazać organowi, że strona umocowała go do działania w konkretnej sprawie, co oznacza, że pełnomocnictwo musi być doręczone organowi. Zatem momentem, od którego pełnomocnik wstępuje do sprawy jako reprezentant strony, jest złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego odpisu. Organ nie ma obowiązku podejmowania poszukiwań i sprawdzania czy ewentualnie innym organom nie zostało przedłożone pełnomocnictwo strony. Dopiero skuteczne ustanowienie pełnomocnictwa poprzez złożenie do akt prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa - obliguje organ do dokonywania doręczeń według zasady określonej w art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, t.j.: w przypadku gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Podobnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 2034/97. Zgodnie z brzmieniem pełnomocnictwa z dnia 07.12.2010 r. (data wpływu do organu pierwszej instancji - 22.12.2010 r.) A.C. został umocowany do "reprezentowania mocodawcy we wszelkich sprawach związanych z egzekucją przed organami podatkowymi I i II instancji". Zatem w dniu 23.02.2011r., t.j. na dzień wydania postanowienia nr [...] A.C. nie był skutecznie umocowany do reprezentowania w niniejszej sprawie, nie będącej sprawą z zakresu postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dopiero w dniu 21.03.2011 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pełnomocnictwo udzielone A.C. do "reprezentowania mocodawcy w postępowaniu związanym z egzekucją i zabezpieczeniem oraz nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności w postępowaniu przed organami podatkowymi I i II instancji". Złożenie powyższego pełnomocnictwa potwierdza wcześniejszy jego brak. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ uznał, że pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia. W skardze na powyższe postanowienie B.C. zarzucił: - brak podstaw do zastosowania art. 239b § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej ze względu na fakt, iż skarżący nie ma możliwości dokonywania czynności zmierzających do zbywania majątku, gdyż cały jego majątek został zabezpieczony w postępowaniach kontrolnych, - brak związku pomiędzy czynnościami, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a toczącymi się postępowaniami kontrolnymi, nadto podniósł , iż - stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że skarżący wyzbywa się majątku jest gołosłowne i nie ma żadnego uzasadnienia w całokształcie materiału dowodowego oraz zarzucił pominięcie pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zarzuty w niej artykułowane nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zaakcentować trzeba , iż powołany w zarzutach skarżącego przepis art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, został sformułowany w sposób, który umożliwia nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności w przypadku spełnienia choćby tylko jednej z przesłanek wskazanych w pkt 1-5 tego przepisu. Dodatkowy warunek wprowadzony został § 2 powołanego artykułu , który wymaga od organu podatkowego uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W ocenie Sądu organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób należyty wykazał, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, a wiec spełniona została przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał przy tym na kilkanaście tytułów egzekucyjnych, które skutkowały tym, że na dzień wydania postanowienia organu I instancji jak i zaskarżonego postanowienia , prowadzone były wobec skarżącego liczne postępowania egzekucyjne. Organ uprawdopodobnił także, iż zrealizowana została przesłanka z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż po wszczęciu postępowania kontrolnego prowadzącego do wydania decyzji, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności, skarżący dokonał zbycia nieruchomości położonej w N., a nadto w dniu wydania postanowienia pierwszej instancji t.j. 23.02.2011 r. nie uregulował zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 r. , mało tego - również zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług określonego w decyzjach za poszczególne miesiące 2005 roku, t.j. od stycznia do października i za grudzień. Ustawodawca w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej posłużył się jedynie ogólnym zwrotem "zobowiązanie nie zostanie wykonane". Zatem w ocenie sądu organy miały podstawę do konstatacji, że w związku z zaistnieniem opisanych okoliczności realizacja zobowiązania podatkowego nie mogłoby być skuteczna w późniejszym czasie. W obliczu spełnienia przywołanych wyżej przesłanek zarzuty w zakresie wcześniejszego zabezpieczenia całego majątku podatnika w innych postępowaniach, czy też braku majątku , lub możliwości zbywania majątku przez skarżącego, nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podatkowy jednoznacznie wskazał na przesłanki, jakimi kierował się przy jego wydawaniu, a nadto obszernie uzasadnił swoje stanowisko , co spełnia wymogi wynikające z art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Podnoszone w skardze dalsze zarzuty , a ukierunkowane na wadliwość postępowania determinowaną brakiem prawidłowej reprezentacji skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym pozostawać muszą w ocenie sądu, bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest bowiem jedynie ocena prawidłowości nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności , a zatem istnienie okoliczności implikowanych przesłankami z art. 239b Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.