I SA/Kr 1511/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "D" A. D, J. D, R. D sp. j. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lipca 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga "D" A.D, J. D, R. D sp. j. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lipca 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009r. W skardze, powołując się na przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji motywowany w pierwszym rzędzie wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem przepisów powszechnie obowiązującego prawa. W ocenie pełnomocnika wykonanie decyzji skutkować będzie szkodą w majątku skarżącej Spółki, wynikającą z pozbawienie jej możliwości korzystania ze środków pieniężnych. Szkodę taką ma potęgować dodatkowo fakt, że skarżący jest przedsiębiorcą, w związku z czym istotne jest dla niego zachowanie płynności finansowej, a tym samym ciągłości działania przedsiębiorstwa. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W zażaleniu na to postanowienie zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., polegające na przyjęciu przez Sąd, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skierowany był do Sądu, podczas gdy podstawą prawną wniosku był art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał wniosek nie wzywając strony do uzupełnienia podstawy prawnej. Nadto, odwołując się tym razem do treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowano ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony wyjaśnił, że Spółka zajmując się sprzedażą hurtową jak i detaliczną nieustannie współpracuje z kontrahentami, co wymaga od niej bieżącego wykonywania wymagalnych zobowiązań, co związane jest z koniecznością utrzymania płynności finansowej. Tymczasem łączna kwota zobowiązań Spółki wobec kontrahentów wynosi obecnie 2.667.277,36 zł. Jednocześnie od początku tego roku narasta wysokość nieuregulowanych przez kontrahentów zobowiązań wobec Spółki, która wynosi obecnie 364.107,75zł. Co istotne, środki z tytułu udzielonych Spółce kredytów zostały w praktyce w całości wykorzystane, podczas gdy wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z koniecznością uiszczenia kwoty 37.911,00zł. W konsekwencji tych okoliczności przymusowa egzekucja owej należności mogłaby narazić Spółkę na niewykonanie niezbędnych aktualnie zobowiązań finansowych, narażając ją na sankcje ustawowe i umowne. Postanowieniem z dnia 22 marca 2013r., sygn. akt II FZ 127/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił opisane w poprzednim akapicie postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W ocenie NSA rozpoznanie przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu skierowanego wprost do organu administracji, w sytuacji gdy organ nie odniósł się do tego wniosku, możliwe jest dopiero po wezwaniu strony do uzupełnienia wniosku przez wskazanie odpowiedniej podstawy prawnej, to jest art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uwagi treść zażalenia NSA wskazał, że tut. Sąd będzie uprawniony do merytorycznego zbadania wniosku strony skarżącej, przy czym ocena wniosku powinna nastąpić także z uwzględnieniem argumentów podniesionych w zażaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że to wnioskodawca winien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Co prawda, orzeczenie w tym przedmiocie zapada wyłącznie na żądanie strony, niemniej jednak, w świetle orzecznictwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005r., sygn. akt II OZ 155/05, Ow. SS 2005, Nr 3, poz. 72), sąd może badać również z urzędu okoliczności, decydujące o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, chociażby nie zostały podniesione przez stronę, domagającą się takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w obliczu przeciwstawienia z jednej strony wykazanych we wniosku i jego załącznikach zobowiązań Spółki, z drugiej zaś wynikającej kwoty zobowiązania podatkowego ustalonego zakwestionowanym rozstrzygnięciem - jest rzeczą oczywistą, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę po stronie skarżącej. W ocenie Sądu, w takim przypadku sama wysokość zobowiązania podatkowego – niezależnie od tego czy jej przymusowe ściągnięcie jest możliwe – uzasadnia udzielenie skarżącej Spółce tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo, że co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, gdyż nie prowadzi do skutków nieodwracalnych i pozbawiających stronę środków do życia. Co przy tym istotne pozostające do dyspozycji Spółki środki pieniężne odpowiadają znikomej części oznaczonego w decyzji zobowiązania podatkowego. Tymczasem, jak wskazano we wniosku, Spółka zajmując się handlem, zmuszona jest do bieżącego regulowania swych należności, zaś opóźnienia w płatnościach doprowadzić mogą do trwałego uniemożliwienia realizowania przedmiotu jej działalności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia