I SA/Kr 1621/10

Sygn. akt I SA/Kr 1621/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r., sprawy ze skargi B. O., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 21 czerwca 2010r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010r. - skargę oddala - Burmistrz Miasta w K. decyzją z dnia 9 marca 2010 r. nr [...] ustalił wysokość podatku od nieruchomości na rok 2010 należnego od Z.Z., J.Z., J. Z, S. Z., H, Z, B.O., M. C., I. C., R. C., Z. Z., K. O., A. Z.. Ustalona kwota podatku to 1.804,00 zł. W decyzji wskazano powierzchnię opodatkowanych gruntów oraz budynków, a także zastosowane stawki podatku od nieruchomości. Ponadto wymieniono współwłaścicieli opodatkowanych nieruchomości i ich udziały w prawie własności. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. O. W obszernym uzasadnieniu odwołania zarzuciła organowi podatkowemu między innymi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zbyt późne ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości. Zdaniem Podatniczki decyzja w sprawie podatku na rok 2010 powinna zostać doręczona na początku roku podatkowego, a nie dopiero w dniu 9 marca 2010 r. Ponadto podniosła, iż organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję, w sytuacji, gdy nie zostało zakończone postępowanie odwoławcze w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2009 r. W jej opinii Burmistrz Miasta w K. ustalając wysokość podatku oparł się na danych niezgodnych ze stanem faktycznym i prawnym. W szczególności zakwestionowała prawidłowość informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych i gruntach złożonych przez pozostałych współwłaścicieli opodatkowanych nieruchomości. Podatniczka nie zgodziła się ze wskazanymi w decyzji ilością budynków, ich kubaturą a także z wskazanym przez organ podatkowy kręgiem współwłaścicieli, będących w niniejszej sprawie podatnikami. Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzją z dnia 21 czerwca 2010 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono ,iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości wykaz nieruchomości, który jest obowiązany złożyć podatnik będący osobą fizyczną oraz dane z ewidencji gruntów i budynków. Regulacja art. 21 ust. l ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000, Nr 100, póz. 1086 z późn. zm.) stanowi natomiast, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W świetle przedstawionych przez organ I instancji akt sprawy, a w szczególności informacji z rejestru gruntów z dnia 12 kwietnia 2010 r. B.O. oraz M.C., I. C.-B., J. C., J. C., R. C., S. C., Z. C., Z. C., H. O., K.O., i A. Z. są współwłaścicielami nieruchomości składającej się z działki nr [...] o pow. 0,0878 m2 i działki nr [...] o pow. 0,0693 m2, położnej w K. Przedmiotowa nieruchomość sklasyfikowana jest jako tereny zabudowy mieszkaniowej o symbolu B. Ponadto w ewidencji gruntów i budynków wskazano, że na działce nr [...] istnieje budynek mieszkalny o pow. użytkowej 220 m2, a na działce nr 2051 znajduje się budynek mieszkalny o pow. użytkowej 100 m2 oraz budynki niemieszkalne o pow. zabudowy 30 m2 i 55 m2. W dyspozycji Kolegium znajdują się ponadto informacje o nieruchomościach, obiektach budowlanych i gruntach złożone przez S. Z, B. O., R. C., oraz I. C.-B.. Jak wynika z treści przedmiotowych deklaracji S. Z zadeklarował do opodatkowania budynek mieszkalny o pow. użytkowej 240 m2, B.O. zadeklarowała budynek mieszkalny o pow. użytkowej 220 m2, R. C. zadeklarował budynek z częścią mieszkalną o pow. użytkowej 115 m2, z częścią wykorzystywaną na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. użytkowej 65 m2 oraz garaż o pow. użytkowej 16 m2, I. C.-B. zadeklarowała część budynku mieszkalnego o pow. użytkowej 80 m2. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanym przypadku zachodzą istotne rozbieżności pomiędzy danymi w ewidencji gruntów, a deklarowanymi przez podatników informacjami co do ilości i powierzchni budynków i lokali znajdujących się na działkach nr [...] i [...] Zaznaczono , iż w postępowaniu podatkowym treść rejestru ewidencji gruntów i budynków jest bezwzględnie obowiązująca. Organ podatkowy nie ma możliwości wskazania innej powierzchni gruntów objętych podatkiem oraz innej ich klasyfikacji, niż to co wynika z danych przedmiotowej ewidencji. Przeznaczenie, klasyfikacja, powierzchnia gruntów oraz forma władania nieruchomością wynika z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla danej nieruchomości, a organ dokonujący wymiaru podatku od nieruchomości nie ma prawnej możliwości ingerowania w ww. dane. Kolegium stoi na stanowisku, iż jakkolwiek ewidencja gruntów, jako dokument urzędowy ma z mocy art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, szczególną moc dowodową, to wobec złożonych przez podatników informacji o nieruchomościach, wskazujących na inną powierzchnię użytkową budynków podlegających opodatkowaniu, niż wynika to z ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy obowiązany był wyjaśnić zaistniałą rozbieżność. W niniejszym przypadku konieczne było zatem przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu zweryfikowanie deklarowanych przez podatników przedmiotów opodatkowania. W szczególności zasadne było wezwanie podatników do przedstawienia dowodów potwierdzających deklarowane do opodatkowania powierzchnie użytkowe budynków i ich części. Niezależnie od powyższego Kolegium podkreśliło , że w zaskarżonej decyzji organ I instancji w sposób odmienny, niż wynika to z ewidencji gruntów i budynków, oznaczył współwłaścicieli opodatkowanych nieruchomości. Zauważył bowiem , iż Burmistrz Miasta w K. wskazał, że współwłaścicielami działki nr [...] i [...] jest między innymi Z. Z, J. Z, J. Z, S. Z, Z. Z. Tymczasem z ewidencji gruntów i budynków wynika jednoznacznie, że jako współwłaściciele ww. nieruchomości są uwidocznieni J. C., J. C., R. C., S. C., Z. C., Z. C.. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodów wskazujących, iż osoby wymienione w decyzji podatkowej są tożsame z osobami wymienionymi w ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że organ I instancji bezpodstawnie przyjął, iż w niniejszej sprawie podatnikami podatku od nieruchomości są Z. Z, J. Z, J. Z, S. Z, Z. Z. Ponadto z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja nie została doręczona Z. C. i K. O. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca nie zgodziła się z uzasadnieniem rozstrzygnięcia . Przede wszystkim zakwestionowała stanowisko organu , iż przedmiotowe nieruchomości i budynki stanowią współwłasność, a nie własność B.O. nie wypowiadając się w ogóle dlaczego nie uwzględnił w sprawie złożonej przez skarżącą informacji o nieruchomościach i budynkach z dnia l l-05-2009r. oraz z dnia 20-06-2009r. obydwie wraz z pismami wyjaśniającymi , w których wyjaśniono , iż B. O. jest właścicielem gruntów o pow. 1571 m2 oraz budynku mieszkalnego o pow. 220 m2; Zdaniem skarżącej rażącym naruszeniem prawa jest oparcie się na ewidencji gruntów i budynków która w jej opinii nie jest dokumentem o mocy prawnej, nie ujawnia stanu prawnego zgodnego z rzeczywistym stanem prawnym i nie może stanowić podstawy wymiaru podatku i na jego podstawie nie może Samorządowe Kolegium Odwoławcze czynić ustaleń kręgu współwłaścicieli i podatników. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia kwestii w zakresie zmian w ewidencji gruntów i budynków przedkładając do akt sprawy zgłoszenie zmian oraz postanowienie Sądu Powiatowego w W. z dnia 21 lutego 1968 r. Wniosek ten został przez sąd oddalony. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół problemu związanego ze znaczeniem, jakie przypisać należy normie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), zgodnie z którą "Podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomości oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Skarżąca bowiem neguję możliwość wymiaru podatku od nieruchomości w oparciu o ewidencję gruntów i budynków uznając , iż w niniejszej sprawie nie odzwierciedla ona zarówno stanu prawnego jak i faktycznego posiadanych przez nią nieruchomości . Podkreślić jednak należy , iż sformułowanie cytowanego przepisu jest kategoryczne, a przy tym jednoznaczne. To dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią bazę wszystkich pozostałych działań (czynności) wymienionych w art. 21 ust. 1, podejmowanych przez inne organy. Zważywszy na przedmiot rozpoznawanej sprawy oraz zarzuty sformułowane przez skarżącą, godzi się podkreślić zwłaszcza dwie zależności. Po pierwsze, wiążący charakter danych, o których mowa, jako podstawy wymiaru podatków (celowe podkreślenie składu orzekającego). Po drugie, ewidentnie założony przez legislatora - w analizowanym przepisie - prymat danych figurujących w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do rzeczywistego stanu faktycznego i przedstawionych przez podatnika dokumentów. Oznacza to , iż nawet w sytuacji gdy dane z ewidencji gruntu nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu prawnego są mimo to wiążące przy wymiarze podatku. Nie oznacza to jednak , iż organ podatkowy wykorzystując te dane przy wymiarze podatku ingeruje w jakikolwiek sposób w kwestię własnościowe jak to zdaje się obawiać skarżąca. Powołanie się przez organ podatkowy na dane z ewidencji gruntów i budynków oznacza jedynie , że określone dane w przepisanej formie prawnej zostały w tej ewidencji zgromadzone. Istotne w sprawie jest również to , że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do własności i wielkości gruntów i budynków. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów cyt. rozporządzenia. Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zmian w ewidencji gruntów nie dokonują organy podatkowe, lecz starosta. Podatek od nieruchomości , wymierzany jest na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a nie innych dokumentów przedstawionych przez podatnika . Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Mają jedynie obowiązek formalnego sprawdzenia ewidencji w zakresie jej autentyczności i aktualności. Zaznaczyć jednak należy , iż w niniejszej sprawie organy podatkowe nie wywiązały się z tego obowiązku. Podstawa wymiaru podatku była informacja z rejestru gruntów, której nie można przyznać waloru dokumentu urzędowego będącego wypisem z ewidencji gruntów. Dokument ten został wydrukowany z komputerowej bazy nieruchomości w K. wg. stanu rejestru z dnia 12.04.2010r. jednakże nie zawiera żadnych dodatkowych oznaczeń pozwalających na uwiarygodnienie jego treści . Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270;). Otóż, w myśl § 52 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., komputerowe wydruki i wyrysy (...) uwierzytelnia starosta przez opatrzenie odpowiednią klauzulą, natomiast według § 52 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. treść i formę wypisów oraz wyrysów, a także treść zamieszczanych na nich klauzul określa załącznik nr 5 do rozporządzenia określający treść i formę wypisu oraz wyrysu z operatu ewidencyjnego oraz klauzul związanych z ich uwierzytelnieniem (dalej: załącznik nr 5). Stosownie zaś do ust. 1 pkt 18, 19 i 20 załącznika nr 5, treść wypisu z rejestru gruntów stanowią m.in. nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis, pieczęć urzędową organu, a także podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz datę złożenia podpisu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że znajdująca się w aktach administracyjnych informacja z rejestru gruntów stanowiąca jedynie wydruk z komputerowej bazy nieruchomości w K. wg. stanu rejestru z dnia 12.04.2010 r. wyżej przedstawionych wymagań dla dokumentu urzędowego nie spełnia. Otóż w.w. wypis co prawda zawiera imię i nazwiska osoby, która go sporządziła jednak , wbrew ust. 1 pkt 18 załącznika nr 5 brakuje podpisu osoby sporządzającej, brak jest pieczęci urzędowej organu (ust. 1 pkt 19 załącznika nr 5) oraz podpisu osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz daty złożenia podpisu (ust. 1 pkt 20 załącznika nr 5). A zatem nie można uznać, że znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów stanowi dokument urzędowy w świetle art. 194 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że informacja z rejestru gruntów nie stanowi dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej., ponieważ nie spełnia wymagań określonych dla tego rodzaju dokumentów w § 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 20901 oraz wymagań ust. 1 pkt 18, 19,20 załącznika nr 5. Z tych też względów informacja z rejestru gruntów nie mogła być podstawą ustaleń zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji. Mając jednak na uwadze fakt, iż decyzja Samorządowego kolegium Odwoławczego była decyzją kasacyjną oraz fakt, iż skarżąca nie kwestionowała samego rozstrzygnięcia a jedynie jego uzasadnienie, zasadnym było utrzymanie decyzji kolegium, która eliminowała z obrotu prawnego decyzje wymiarową opartą na "dokumencie", który w rzeczywistości nie jest dokumentem urzędowym i nie mógł stanowić podstawy wymiaru podatku w przedmiotowej sprawie Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe powinny wziąć pod uwagę dokument urzędowy- wypis z ewidencji gruntów i budynków sporządzony w prawidłowej formie przez właściwy organ administracji publicznej i w oparciu o prawidłowy dokument ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2010r. Sąd nie przychylił się natomiast do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego . Na wstępie omówienia tego problemu podnieść należy , iż przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna czyli uchylająca decyzje organu pierwszej instancji i to z przyczyn formalnych. Zatem kwestie związane z ustaleniami stanu faktycznego są otwarte, i mogą być przedmiotem rozważań w ramach postępowania podatkowego bez potrzeby zawieszania postępowania sądowego . Ponadto zdaniem Sądu powołane okoliczności nie wypełniają przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania sądowego . Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności wymienione w art. 124 i 125 p.p.p.s.a. Powołane okoliczności nie wypełniają przede wszystkim art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. , zgodnie z którym Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z sytuacją, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy sądowoadministracyjnej, na tle której wystąpiło. W ocenie Sądu, wynik postępowania zainicjowanego wnioskiem kierowanym do Starostwa Powiatowego w Wadowicach w przedmiocie zgłoszenia zmian w ewidencji gruntów i budynków nie ma w rozpoznawanej sprawie charakteru prejudycjalnego. Ten organ administracyjny nie rozstrzyga bowiem zagadnienia, które pozostaje z niniejszym postępowaniem w takim związku, że warunkuje możliwość dalszego jego prowadzenia, a treść rozstrzygnięcia ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania toczącego się przed sądem. Należy bowiem wyraźnie podkreślić, że w przypadku ewidencji gruntów i budynków nie ma zastosowania zasada wpisu danych z datą wsteczną (np. jak to ma miejsce w przypadku ksiąg wieczystych z datą złożenia wniosku), a zatem nie ma możliwości "historycznego" korygowania danych ujawnianych w tej ewidencji. Ewentualne zmiany uwidocznionych w ewidencji danych, po upływie tego roku podatkowego, pozostaną bez wpływu na wynik przedmiotowego postępowania, albowiem zmiany w ewidencji nie będą odnosiły się do stanów faktycznych już zaistniałych, lecz na przyszłość. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).