I SA/Kr 1638/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniesionej do tutejszego Sądu skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. skarżący J.O. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, który uzasadnił ogromną kwotą spornego podatku oraz tym, ze ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje załamanie i tak trudnej sytuacji finansowej skarżącego, uniemożliwi też spłatę pozostałych dotychczasowych długów, co będzie skutkowało kolejnymi postepowaniami egzekucyjnymi i nieodwracalnie zwiększonymi kosztami obsługi długu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie zaś do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że z tak brzmiących przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Istotny jest również fakt, iż to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, gdy weźmie się pod uwagę, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Sąd nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, LEX nr 795365). W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. inn.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy skarżący powołuje się lakonicznie i ogólnikowo na swoją trudną sytuację finansową, nie rozszerzając tej argumentacji, ani nie popierając jej żadnymi dowodami. Podaje także argument o możliwości wszczęcia wobec niego postępowania egzekucyjnego. Skarżący jednak pomija okoliczność, że na mocy zaskarżonej decyzji organ podatkowy określił jedynie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 612.907 zł do przeniesienia na następny miesiąc. Zatem, jak słusznie zauważa Dyrektor Izby Skarbowej, mimo że decyzją tą zweryfikowano rozliczenie dokonane przez skarżącego, to nie wiąże się to z żadną należnością do zapłaty. Brak zatem zaległości podatkowej, którą skarżący zobowiązany byłby uiścić lub w stosunku do której możliwe byłoby wszczęcie postępowania egzekucyjnego, wręcz przeciwnie - decyzja tą określono również kwotę zwrotu na rachunek bankowy skarżącego w wysokości 400.000 zł. Nawet jednak, gdyby chodziło o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenie majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (tak: postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., I FZ 481/09). Innymi słowy każda zapłata podatku wiąże się z pewną dolegliwością w postaci uszczuplenia stanu posiadania podatnika. Aby jednak możliwe było wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej podatnik musi wykazać, że w związku z wykonaniem decyzji nastąpią kwalifikowane skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie fakt, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, sam z siebie nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przewidziana w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Na marginesie wskazać należy, że w orzecznictwie dominuje pogląd, iż trudna sytuacja materialna nie jest przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i sama w sobie nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać też trzeba, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd winien mieć na uwadze interesy wszystkich stron postępowania, także i organu podatkowego, który stoi na straży przestrzegania przepisów podatkowych, dba także o to, by nie doszło do nieuzasadnionego uszczuplenia wpływu do budżetu państwa należności podatkowych. W związku z powyższym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za nieuzasadniony, a tym samym należało ten wniosek oddalić.