I SA/Kr 1662/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1662/14 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r., sprawy ze skargi D.W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 11 sierpnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku . U z a s d n i e n i e Decyzją z dnia 24 lutego 2014 r. nr [...] Wójt Gminy G. stwierdził istnienie przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i uchylił w całości ostateczną decyzję nr [...] z dnia 6 lutego 2013 r. w przedmiocie ustalenia D.W. podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 96,00 zł oraz ustalił jej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie łącznej 682,00 zł, w tym podatek rolny w wysokości 643,22 zł, podatek od nieruchomości w wysokości 38,85 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia 6 lutego 2013 r. ustalono D.W. wysokość podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 96,00 zł. Przedmiotem opodatkowania były grunty o powierzchni 0,22 ha i budynek mieszkalny o pow. 60 m². Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że pozostałe grunty będące własnością podatniczki były wówczas wydzierżawione stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Następnie po wydaniu tej decyzji organ uzyskał informację z ewidencji gruntów i budynków, że od dnia 1 marca 2013 r. nastąpiło rozwiązanie umowy dzierżawy na działce nr 2, nr 15, nr 61, nr 178 i nr 365 położonych w B. będących własnością D.W.. Mając to na uwadze w dniu 10 kwietnia 2013 r. wezwał podatniczkę do przedłożenia informacji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości, w skutek czego otrzymał informacje złożone przez R.W. w formie niezgodnej z ustalonymi wymogami. Spowodowało to, że organ po wszczęciu postępowania dokonał oględzin budynków oznaczonych numerem 38 w B. należących do D.W.. W wyniku oględzin ustalono, że posiada ona budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wynoszącej 70,64 m2, pozostała część budynku mieszkalnego przeznaczona jest na przechowanie płodów rolnych posiada powierzchnię 17,60 m2 (kondygnacja o wysokości do 2,2 m) oraz 29,82 m2 (kondygnacja o wysokości powyżej 1,40 m a poniżej 2,2 m). Ponadto organ ustalił, że na działce siedliskowej znajdują się budynki gospodarcze służące działalności rolniczej. W związku z powyższym z uwagi na nowe okoliczności sprawy które pojawiły się z zakresie powierzchni użytkowej opodatkowanego budynku mieszkalnego organ postanowieniem z dnia 18 października 2013 r. wznowił postępowanie w sprawie a następnie przedmiotową decyzją uchylił w całości ostateczną decyzję nr [...] z dnia 6 lutego 2013 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. W. jako pełnomocnik D. W. podnosząc, że decyzja prawidłowo opodatkowuje działkę nr 15 o pow. 1,25 ha z uwagi, iż jedynie ta działka nie została zajęta bezprawnie. Pełnomocnik szeroko opisał w odwołaniu sposób zajęcia pozostałych działek oraz wskazał, iż niniejsze działki są nie użytkowane przez odwołującą się. Decyzją z dnia 11 sierpnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy mając na uwadze dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie organ dokonał niezbędnych ustaleń w stosunku do ustalenia wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości na rzecz D.W.. W odniesieniu do zarzutów strony odwołującej wskazano, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości oraz podatku rolnym związany jest z faktem posiadania masy majątkowej (nieruchomości), nie jest natomiast związany z okolicznością użytkowania tej nieruchomości czy faktem, iż znajduje się ona w obrębie terenów zalewowych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik strony podniósł, że skarżącej uniemożliwiono w 1999 r. oraz 2000 r. zebranie plonów z działki nr 365, nr 367 o powierzchni 1 ha 35 arów mimo, że dojazd do tych działek odbywał się drogą gminną od 1911 r., która obecnie jest nieprzejezdna, za co nikt nie podniósł odpowiedzialności. Ponadto wskazano, iż drogi dojazdowe do gruntów zostały sprzedane, a także stwierdzono, iż w toku czynności dokonywanych wobec działek dojazdowych doszło do popełnienia szeregu przestępstw. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że przywołana przez organ przesłanka wznowienia postępowania nie została w realiach niniejszej sprawy spełniona, albowiem nowa okoliczność, na którą powołuje się organ nie istniała w chwili wydawania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 w/w ustawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym za 2013 r. wydana po wznowieniu postępowania i uchyleniu ostatecznej decyzji wymiarowej, tj. wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego. W pierwszej kolejności należało zatem zbadać, czy organ zasadnie wznowił postępowanie ze względu na istnienie przesłanki z 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a konkretnie z uwagi na fakt, że wyszły na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody nieznane wcześniej organom podatkowym, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Na wstępie niniejszych rozważań podnieść trzeba, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od zasady trwałości - jednej z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego. Wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie nie tylko dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, ale i dla całego istniejącego porządku prawnego. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości (legalności). Wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1867/09). Doniosłość tej zasady powoduje, jak podkreśla się w doktrynie prawa podatkowego, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowych było dotknięte choć jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Jeżeli stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek wznowienia zawartych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej uchyla w całości lub części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie. (art. 245 Ordynacji podatkowej). W rozpatrywanej sprawie organy powołały się na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, czyli ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Przypomnieć wypada, że komentowany przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: 1) okoliczności faktyczne i dowody musiały zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej - wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe), 2) musiały istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej), 3) są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonując wykładni tego unormowania trzeba wskazać, że stosownie do pierwszej ze wskazanych przesłanek, za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe", uznać można takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował - nie były mu ujawnione. Zostały mu ujawnione dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, które to spowodowały. Drugą przesłanką warunkującą wznowienie postępowania jest stwierdzenie, że nowy fakt lub dowód istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej. W związku z tym w orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się, że nie uzasadnia wznowienia postępowania powołanie faktów lub dowodów, które powstały po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy. Trzecim z kolei warunkiem niezbędnym do spowodowania wznowienia postępowania jest to, że okoliczność faktyczna lub dowód muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Na gruncie kontrolowanej sprawy organy uznały, że takim nowymi okolicznościami, który pojawiły się w sprawie, mającymi wpływ na zmianę treści decyzji ostatecznej było rozwiązanie z dniem 1marca 2013 r. umowy dzierżawy na działce nr 2, nr 15, nr 61, nr 178 i nr 365 położonych w B., będących własnością D.W., a także przeprowadzone w trakcie postępowania wyjaśniającego oględziny nieruchomości nr 38 w ramach których ustalono, że budynek mieszkalny posiada powietrznię użytkową do opodatkowania – 70,64 m² tj. większą od deklarowanej (postanowienie z dnia 18 października 2013 r. nr FIN.II. 3123.1.4a.2013). Z treści postanowienia o wznowieniu postępowania jak również z decyzji z dnia 24 lutego 2014 r. wynika bezspornie, że przesłankę do wznowienia stanowił przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jak wyjaśniono wyżej jedną z przesłanek warunkującą wznowienie postępowania jest stwierdzenie, że nowy fakt lub dowód istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej. Natomiast nie uzasadnia wznowienia postępowania powołanie faktów lub dowodów, które powstały po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie jednoznacznie wynika, rozwiązanie umowy dzierżawy nr 2, nr 15, nr 178, nr 365 w B. nastąpiło w dniu 1 marca 2013 r., a więc już po wydaniu w dniu 6 lutego 2013 r. i doręczeniu (w dniu 28 lutego 2013 r.) pierwotnej, ostatecznej decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego i od nieruchomości na 2013 r. Jak z powyższego wynika nowa okoliczność powstała po wydaniu decyzji i w związku z tym nie mogła uzasadniać wznowienia postępowania podatkowego. Należy przy tym zauważyć, że wszelkie działania organu podatkowego w efekcie których ustalono większą powierzchnie użytkową budynku mieszkalnego, łącznie z przeprowadzonymi oględzinami nieruchomości skarżącej nastąpiły po powzięciu informacji o rozwiązaniu umowy dzierżawy (23 marzec 2013 r.), która stanowiła zasadniczą przyczynę wznowienia postępowania. Świadczy o tym chociażby postanowienie z dnia 24 października 2013 r., którym organ pierwszej instancji postanowił włączyć do akt sprawy postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2013 r. z działek nr: 61, 15, 178, 2, 365 – B. protokołu z oględzin nieruchomości nr 38 – B. przeprowadzonych w dniu 18 września 2013 r. Wbrew zatem temu, co zostało stwierdzone w postanowieniu o wznowieniu postępowania z dnia 18 października 2013 r. oraz w decyzji z 24 lutego 2014 r., okoliczność na którą się powołał organ tj. rozwiązanie umowy dzierżawy z dnia 1 marca 2013 r. nie mogła stanowić przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Natomiast w takiej sytuacji organ podatkowy mógł skorzystać z trybu określonego w art. 254 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6a ust. 4 i 7 ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Stosownie zaś do § 2, zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. W cytowanym powyżej przepisie przewidziano szczególny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, który może zostać uruchomiony wyłącznie w wyniku zmiany okoliczności faktycznych, skutki wystąpienia których zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji ostatecznej. Przesłanką zmiany decyzji ostatecznej jest zmiana okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji stronie, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów, obowiązujących już w dacie wydania decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt II FSK 381/07). Przepis ten ma charakter wyjątkowy i nie ma charakteru samodzielnego. Pozwala on na zmianę decyzji ostatecznej, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach materialnego prawa podatkowego. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt II FSK 381/07 i z dnia 26 października 2000 r., sygn. akt I SA/Po 1939/99). Takim przepisem regulującym wpływ zmiany okoliczności faktycznych na wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres jest niewątpliwie art. 6a ust. 4 i 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r., o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), który daje możliwość aktualizacji czy korekty wymiaru pierwotnego kwoty zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym. Według tego przepisu jeśli w ciągu roku podatkowego grunty gospodarstwa rolnego zostały zajęte na prowadzenie innej działalności gospodarczej niż działalność rolnicza lub po zaprzestaniu prowadzenia tej działalności przywrócono na tych gruntach działalność rolniczą albo z innych powodów powierzchnia uległa zmniejszeniu lub zwiększeniu kwota należnego podatku rolnego ulega obniżeniu lub powiększeniu, poczynając od dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła ta zmiana. Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku rolnym lub zaistniały zmiany, o których mowa w ust. 4, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. Z treści powyższego przepisu wynika, że w przypadku zaistnienia zmian, o których mowa w art. 6a ust. 4 ustawy o podatku rolnym, organ podatkowy zobligowany jest do wydania decyzji, którą dokonuje zmiany ustalonego podatku. Przepisem procesowym dla podjęcia takiej decyzji jest art. 254 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organ podatkowy pierwszej instancji powinien niezwłocznie po uzyskaniu przedmiotowej informacji o rozwiązaniu umowy dzierżawy i otrzymaniu informacji od podatnika dokonać korekty decyzji z dnia 6 lutego 2013 r. w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6a ust. 4 i 7 ustawy o podatku rolnym. Organ podatkowy pierwszej instancji powyższego trybu nie zastosował i nie zmienił swojej decyzji z dnia 6 lutego 2013 r., natomiast decyzją wydaną po upływie blisko roku od pozyskania informacji o rozwiązaniu umowy dzierżawy po wznowieniu postępowanie w sprawie ustalenia podatku rolnego i od nieruchomości za 2013 r., uchylił w całości pierwotną decyzję wymiarową w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i dokonał ponownego wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości za 2013 r. Przy czym wydając nową decyzję wymiarową w trybie wznowienia postępowania, organ podatkowy uwzględnił obok ujawnionej w wyniku oględzin nowej powierzchni budynku mieszkalnego, fakt rozwiązania umowy dzierżawy z dnia 1 marca 2013 r., a wiec okoliczność, którą z racji tego, że została ujawniono po wydaniu decyzji nie mogła stanowić podstawy wznowienia postępowania podatkowego w trybie art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jak już wcześniej zasygnalizowano celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie uruchomione na skutek wznowienia postępowania nie jest jednak kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończenia postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie. W zależności od poczynionych ustaleń, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy jedynie wówczas, gdy stwierdzi istnienie jednej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie organ był uprawniony do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 6 lutego 2013 r. w tym trybie, wyłącznie w zakresie wystąpienia przesłanki dającej podstawę do wznowienia tj. stwierdzonej powierzchni budynku mieszkalnego większej od zadeklarowanej przez skarżącego. Wymiar podatku rolnego w kwocie nieuwzględniającej zmiany w związku z rozwiązaniem umowy dzierżawy, podobnie jak inne błędy i uchybienia decyzji ostatecznej (o ile nie są skutkiem okoliczności wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej), nie podlegają sanacji w trybie wznowieniowym poprzez stosowanie art. 245 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Do tego rodzaju zdarzeń, o ile spełnione zostały przewidziane prawem warunki, ustawodawca przewidział inne tryby postępowania, w tym omówiony wcześniej z art. 254 bądź określony w art. 247 Ordynacji podatkowej. W takich przypadkach ustawodawca, z przyczyn konstytucyjnych (art. 2 Konstytucji RP), nie wyłączył działania organu podatkowego z urzędu, a więc bez żądania strony (por. wyrok WSA z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 906/13). Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Po 832/11, że "Tryby wzruszania decyzji ostatecznych są niekonkurencyjne, ponieważ opierają się na odmiennych przesłankach, wobec czego mogą toczyć się równocześnie, jeżeli w jednej sprawie zachodzą przesłanki do wszczęcia kilku postępowań nadzwyczajnych lub gdy strona twierdzi, że takie przesłanki występują. Istotna jest natomiast kwestia kolejności rozpoznania tych spraw. W pierwszej kolejności powinno być zakończone postępowanie o stwierdzenie nieważności, następnie postępowanie wznowieniowe, a na końcu postępowanie o zmianę decyzji ostatecznej". Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe w sposób ewidentny naruszyły art. 254 § 1, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6a ust. 4 i 7 ustawy o podatku rolnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy zastosuje się do wskazań wynikających z powyższych rozważań. Mając je na uwadze, postępowanie wznowieniowe zakończy wydaniem decyzji w oparciu o prawidłowo zdiagnozowaną przesłankę z art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ także rozważy, czy w sprawie będzie możliwe zastosowanie art. 254 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6a ust. 4 i 7 ustawy o podatku rolnym. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.