I SA/Kr 1696/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1696/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r., sprawy ze skargi M.B., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 19 sierpnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, - skargę oddala - I. Postanowieniem z 19 sierpnia 2013r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 3 czerwca 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy w N.. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 23§1 i §4 pkt 1, art. 17§1 i art. 18 w związku z art. 59 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 1015 dalej-u.p.a.) oraz działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267 dalej-k.p.a). Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził wobec majątku M. B. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy N., obejmujących należności z tytułu opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny podjął szereg czynności egzekucyjnych, w tym zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych, zajęcia wierzytelności z tytułu wypłaconego zasiłku z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz z tytułu wynagrodzenia za pracę. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego M. B. składała szereg wniosków w tym zarzuty na postępowanie egzekucyjne, skargi na czynności egzekucyjne i wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wnioskiem z 29 sierpnia 2011r. M. B. zwróciła się o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W wyniku jego rozpoznania Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 20 września 2011r. nr [...] utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z 10 listopada 2011r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy N. Wyrokiem z 4 września 2012r. sygn. akt: I SA/Kr 22/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił oba powyższe postanowienia. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na weryfikację kwestii doręczenia przedmiotowych tytułów wykonawczych zobowiązanej, albowiem zalegające w aktach (tak egzekucyjnych, jak i sądowych) odpisy tytułów wykonawczych, były niekompletne i nie zawierały informacji o doręczeniu owych tytułów zobowiązanej (...)". Organ I instancji rozpatrując ponownie wniosek z 29 sierpnia 2011r. wskazał, że w sprawie M. B. toczyło się wiele postępowań przed różnymi organami i sądami w tym w Ministerstwie Finansów, WSA i NSA. Akta były wielokrotnie przesyłane do tych instytucji i w chwili rozstrzygania przez WSA skargi w przedmiotowej sprawie ani organ egzekucyjny, ani organ nadzoru nie dysponowały kompletną dokumentacją. Aktualnie większość spraw została zakończona i oryginalne akta wróciły do organu egzekucyjnego. W związku z tym organ ustalił, że tytuły wykonawcze [...],[...],[...] zostały doręczone w dniu 13 lipca 2009r., tytuły wykonawcze [...],[...],[...],[...] zostały doręczone w dniu 22 czerwca 2010r. Organ zaznaczył, że w aktach znajdują się dokumenty potwierdzające doręczenia tytułów, a także dowody doręczenia upomnień. Nadto organ zwrócił się do wierzyciela - Burmistrza Miasta i Gminy N. o podanie informacji o aktualnym stanie ww. tytułów wykonawczych. W dniu 10 maja 2013r. wpłynęła odpowiedź wierzyciela, że przedmiotowe tytuły wykonawcze nie zostały jeszcze zrealizowane. W związku z powyższym organ postanowił ponownie odmówić umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...].[...],[...],[...] wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy w N. W zażaleniu wniesionym od powyższego postanowienia M. B. wniosła o jego uchylenie z uwagi na wykonanie obowiązku z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 września 1996r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 września 2012r. o sygn. akt: II SA/Kr 638/12. Ponadto zarzuciła, że organ nie rozpoznał sedna sprawy zgodnie z jej wnioskiem z 27 maja 2013r. Rozpoznając powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w wyroku z 4 września 2012r. sygn. akt: I SA/Kr 22/12 uznał że "organy rozpoznając wniosek skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego zasadnie oceniły, że realizacja nałożonego obowiązku uiszczenia opłat za opróżniania zbiorników bezodpływowych podlega egzekucji administracyjnej i odniosły się do zagadnienia swej właściwości. Organy nie oceniały natomiast w niniejszym postępowaniu przesłanek, czy zgoła zasadności nałożenia na skarżącą obowiązku uiszczenia opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego, a tym samym słusznie abstrahowały od zarzutów dotyczących naruszenia ustawy z 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie oraz stosownych uchwał organów samorządu terytorialnego w tożsamym przedmiocie, ponieważ nie są one uprawnione do weryfikowania podstawy faktycznej i prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Podnoszone przez skarżącą zarzuty, a zwłaszcza kwestia ewentualnego przyłączenia posesji skarżącej do sieci kanalizacyjnej nie mogły być przesłanką rozstrzygnięcia, a zatem były na gruncie tej sprawy bezprzedmiotowe. Zatem bezzasadnie upatruje skarżąca podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu niedopuszczalności egzekucji implikowanej brzmieniem ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odpowiadając na zarzut strony zawarty w zażaleniu, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie rozpoznał sedna sprawy zgodnie z wnioskiem strony z 27 maja 2013r. organ wskazał, że odnośnie pisma strony z 27 maja 2013r. wzywającego do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 września 2012r. sygn. akt: I SA/Kr 22/12 organ wyjaśnił, że poinformował zobowiązaną, iż powyższy wyrok nie nakłada na Dyrektora Izby Skarbowej, ani na Naczelnika Urzędu Skarbowego żadnych obowiązków. Wydany wyrok spowodował uchylenie postanowienia organu drugiej i pierwszej instancji - ale to następuje z urzędu z datą uprawomocnienia się wyroku i nie wymaga żadnych działań ze strony organów. Organ zaznaczył, że przedmiotowy wyrok zapadł w ramach konkretnego postępowania i nie wywierał skutków na inne postepowania egzekucyjne. Podsumowują Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że brak jest w przedmiotowej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 59 u.p.e.a. stanowiących podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z kolei odnośnie wyroku o sygn. akt: II SA/Kr 638/12 na który wskazała odwołująca, organ wyjaśnił, że wyrok ten dotyczył postępowania prowadzonego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, a nie przed Dyrektorem Izby Skarbowej. II. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B. zarzuciła naruszenie art. 23§1 i § 4, art. 17§1 oraz art. 18 w zw. z art. 59 u.p.e.a. Nadto podniosła nie rozpoznanie jej wniosku zgodnie z art. 59§1, §2, §3, §7 i §10 u.p.e.a. Zdaniem skarżącej organy nie rozpoznały sedna sprawy, co miało niekorzystny wpływ na jej wynik i prowadzone postępowanie egzekucyjne. Organy pominęły całkowicie to, że obowiązek wobec skarżącej w ogóle nie istniał przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Skarżąca podniosła, że wystawianie wobec niej tytułów wykonawczych nie prowadzi do wykonania obowiązku, ale do wyłudzenia pieniędzy i bezprawnej egzekucji. Zaznaczyła, że jej posesja posiada przyłączenie do sieci kanalizacyjnej. Odnośnie twierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej, że wyrok Sądu wydany w sprawie sygn. akt: I SA/Kr 22/12 nie wywiera skutków na inne postępowania egzekucyjne, skarżąca podniosła, że jest to twierdzenie nieprawdziwe bowiem, sprawa trwa już kilka lat, a brak pozytywnego rozstrzygnięcia daje Burmistrzowi przyzwolenie do działań niezgodnych z prawem. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1§2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z ustawowymi kompetencjami, badał, czy treść zaskarżonego postanowienia jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Punktem wyjścia dla dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku była kwestia związania organów administracji oraz sądu administracyjnego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w wyroku WSA w Krakowie z 4 września 2012r. sygn. akt: I SA/Kr 22/12 wynikająca z art. 153 p.p.s.a. W świetle art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w niezaskarżonym wyroku sądu I instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiąże nie tylko ten sąd oraz organ. Powyższa uwaga jest o tyle istotna, iż wyrok z 4 września 2012r. stał się prawomocny bowiem żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej od tego orzeczenia. Zgodnie z poglądami piśmiennictwa (por. W. Sanetra, Kilka uwag o uzasadnieniach orzeczeń Sądu Najwyższego, Przegląd Sądowy 2002, nr 9, s. 57; M. Łochowski, Wiążąca sądowa wykładnia prawa, ocena prawna, wskazania co do dalszego postępowania, Przegląd Sądowy 1997, nr 10, s. 24-25; E. Wengerek, Glosa do uchwały siedmiu sędziów SN z 25 lutego 1957r. sygn. akt: I CO 44/56, Nowe Prawo 1956, nr 7-8, s. 189), pojęcie oceny prawnej dotyczy szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi (dotyczącymi obowiązywania określonej normy prawnej, a nie sposobu pojmowania jej treści, takimi jak lex superior, lex specialis, lex generalia, reguły intertemporalne), reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumcji (np. kwalifikacji prawnej faktów) oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony, a nie tylko rezultaty zastosowania tzw. dyrektyw wykładni prawa (dyrektyw językowo-logicznych, systemowych, funkcjonalnych, historycznych itp.), których użycie ograniczone zostaje jedynie do ustalenia znaczenia (sposobu pojmowania) normy prawnej uznanej wcześniej za obowiązującą (mającą zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego). Ponieważ tak szeroko pojmowana wykładnia prawa wiąże sąd (organ), któremu sprawa została przekazana, to jest naturalne, że wymaga ona uzasadnienia, które stanowi integralną część orzeczenia. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Przy tym przedmiotem takiej oceny mogą być zarówno przepisy prawa materialnego, jak i postępowania. Granicą obowiązywania tego związania jest tożsamość istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz brak zmiany stanu prawnego (por. wyrok SN z 25 lutego 1998r. sygn. akt: III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 z glosą B. Adamiak, s. 263 i n.). Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia, określona w cytowanym przepisie, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 stycznia 2011r. (sygn. akt II FSK 2449/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl) to związanie oznacza, że przesądzenie we wcześniejszym prawomocnym wyroku określonej kwestii wyklucza możliwość późniejszego jej badania, a podmioty stosujące prawo są faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego związane, co "implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach" (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2010, s. 393). Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Wprawdzie związanie prawomocnym orzeczeniem odnosi się, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, jednak dla prawidłowego odczytania tejże sentencji należy się kierować treścią uzasadnienia (zob. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009r., s. 452-453 oraz powołane tam orzecznictwo). Co ważne i co wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie, wyrok z 4 września 2012r. sygn. akt: I SA/Kr 22/12 stał się prawomocny bowiem żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej od tego wyroku. W cyt. powyżej, prawomocnym wyroku, sąd administracyjny jednoznacznie wypowiedział się, że ,,zgodnie z art. 29§1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej zatem organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z przepisu tego ewidentnie wynika, że badanie to obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter czysto formalny. Zasadą jest bowiem, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Zatem ww. przepis daje organowi prawo badania dopuszczalności egzekucji i jednocześnie wyłącza prawo organu do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. A contrario regulacja z art. 29 u.p.e.a. nie obliguje i nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Organ egzekucyjny stosownie do art. 29§1 u.p.e.a. nie może badać zasadności obowiązku podlegającego egzekucji, to znaczy nie może badać, czy decyzja na mocy której nałożono obowiązek, była zgodna z prawem i słuszna. (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2011r. sygn. akt: II OSK 946/10, wyrok NSA z 2 czerwca 2011r.sygn. akt: II FSK 170/10, wyrok NSA z 16 listopada 2010r. sygn. akt: I OSK 1508/10)." WSA w Krakowie, wskazał, że ,,organy rozpoznając wniosek skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego zasadnie oceniły, że realizacja nałożonego obowiązku uiszczenia opłat za opróżniania zbiorników bezodpływowych podlega egzekucji administracyjnej i odniosły się do zagadnienia swej właściwości. Organy nie oceniały natomiast w niniejszym postępowaniu przesłanek, czy zgoła zasadności nałożenia na skarżącą obowiązku uiszczenia opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego, a tym samym słusznie abstrahowały od zarzutów dotyczących naruszenia ustawy z 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie oraz stosownych uchwał organów samorządu terytorialnego w tożsamym przedmiocie, ponieważ nie są one uprawnione do weryfikowania podstawy faktycznej i prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Podnoszone przez skarżącą zarzuty, a zwłaszcza kwestia ewentualnego przyłączenia posesji skarżącej do sieci kanalizacyjnej nie mogły być przesłanką rozstrzygnięcia, a zatem były na gruncie tej sprawy bezprzedmiotowe." Jeżeli Skarżąca nie zgadzała się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, to powinna kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym te orzeczenia, w którym zawarte były oceny prawne i wskazania, które uważała za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się tych orzeczeń zawarte w nich stanowisko było bowiem wiążące wobec wszystkich organów wskazanych w art. 170 p.p.s.a. Interpolując powyższe na grunt sprawy poddanej osądowi należy zauważyć, że organy administracji podporządkowały się ocenie prawnej i zrealizowały wskazania co do dalszego sposobu postępowania tj. dołączyły do akt sprawy tytuły wykonawcze, przedkładając również dowody doręczenia tych tytułów zobowiązanej M. B.. Organ ponownie rozpoznając sprawę, będąc związany cyt. wyrokiem z 4 września 2012r. musiał respektować także i te wywody WSA w Krakowie, w których sąd ten wypowiedział się na temat możliwości badania przez organ egzekucyjny, dopuszczalności prowadzenia egzekucji. Jak wskazano powyżej, WSA w Krakowie zaakcentował, że badanie dopuszczalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego ograniczone jest do formalnych aspektów bowiem organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Mając to na względzie, organ w pełni zasadnie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, rozpoznając o wniosek złożony przez skarżącą w dniu 29 sierpnia 2011r., ponieważ będąc związany stanowiskiem sądu wyrażonym w prawomocnym wyroku, nie mógł się wypowiadać w kwestii zasadności nałożenia na skarżącą opłaty za opróżnienie zbiornika bezodpływowego. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze stwierdzić należy, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Art. 17§1 u.p.e.a. określa jedynie formę działania organu egzekucyjnego, ustanawiając domniemanie właśnie formy postanowienia. Tak też się stało w przedmiotowej sprawie, bowiem organy podjęły stosowne rozstrzygnięcia zachowując właśnie formę postanowienia. Interpretacja art. 18 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odpowiednio oznacza, że stosujemy je tylko wtedy, gdy ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie reguluje jakiejś kwestii, bądź reguluje ją niedostatecznie. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać, a nie modyfikować, ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wynika stąd konieczność selektywnego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz niedopuszczalność ich stosowania w takich sprawach, które zostały uregulowane w sposób wyczerpujący w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym. Stosowanie przepisów k.p.a. ,,odpowiednio" oznacza, że stosujemy je tylko wtedy, gdy u.p.e.a. nie reguluje jakiejś kwestii, bądź reguluje ją niedostatecznie. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać, a nie modyfikować u.p.e.a. Wynika stąd konieczność selektywnego stosowania przepisów k.p.a. oraz niedopuszczalność ich stosowania w takich sprawach, które zostały uregulowane w sposób wyczerpujący w u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie, organ prawidłowo zastosował przepisy prawa a w tym przepisy k.p.a. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 k.p.a., wedle którego, organ odwoławczy wydaje decyzję (w tym przypadku postanowienie) w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Organ na skutek rozpoznania zażalenia M. B. od postanowienia organu I instancji, w pełni zasadnie podjął rozstrzygnięcie w formie postanowienia a jako, że podzielił zapatrywania Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiotowej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.23§1 i §4 u.p.e.a., wskazać należy, że są to przepisy, które regulują kompetencje nadzorcze organów w postępowaniu egzekucyjnym i w ramach tak określonej kompetencji ustawowej, Dyrektor Izby Skarbowej, zgodnie z art.23§1 pkt 1 u.p.e.a., rozpoznał zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania egzekucji. Z §4 pkt 1, art. 23 u.p.e.a. wynika, że organy sprawujące nadzór są jednocześnie organami odwoławczymi dla postanowień wydanych przez nadzorowane organy egzekucyjne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.