I SA/Kr 1748/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1748/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 28 stycznia 2016 r., sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w W., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 14 września 2015 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, , , - s k a r g ę o d d a l a -, , Postanowieniem nr [...]z dnia 14 września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie do wniesienia terminu. W uzasadnieniu wskazało, że decyzja Burmistrza z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] została doręczona G. Sp. Z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca) dnia 12 czerwca 2015 r., a odwołanie pełnomocnika skarżącej zostało nadane na poczcie (data stempla pocztowego) dnia 29 czerwca 2015 r. tj. po upływie 14 dniowego terminu. Termin ten upływał 26 czerwca 2015 r. tj. w piątek. Decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o 14 dniowym terminie na wniesienie odwołania. Organ zaznaczył również, że nie zostało wniesione podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze pełnomocnik skarżącej, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucił naruszenie: - art. 228 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) przez bezzasadne stwierdzenie uchybienia terminu w sytuacji gdy nie nastąpiło prawidłowe doręczenie; - art. 151 Ordynacji podatkowej przez bezzasadne przyjęcie, że skarżącej, będącej osobą prawną, skutecznie doręczono decyzję; - art. 191 Ordynacji podatkowej przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym potwierdzenia nadania przesyłki z decyzją organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał, że decyzja została odebrana przez B. K., który nie był ani pracownikiem, ani pełnomocnikiem do doręczeń korespondencji. Wskazał również, że nie ma znaczenia czy uchybieniom w prawidłowym doręczeniu winny był organ czy też poczta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że B. K.został oznaczony jako pracownik Spółki. Organ podkreślił, że odbierający przesyłkę posługiwał się pieczęcią skarżącej – w takiej sytuacji doręczyciel nie miał obowiązku żądania upoważnienia do odbioru korespondencji, ponieważ upoważnienie mogło zostać udzielone w sposób dorozumiany. Organ powołał się m.in. na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w postanowieniu z dnia 9 lipca 2009 r., II FSK 1456/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym (bez udziału stron na rozprawie) w związku z brzmieniem art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.). Przepisy te stanowią, że sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące sprawę – możliwy był więc tzw. tryb uproszczony. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona 12 czerwca 2015 r. Termin na wniesienie odwołania upływał dnia 26 czerwca 2015 r., a odwołanie zostało wniesione 29 czerwca 2015 r. Daty te nie były kwestionowane. Skarżąca wskazywała jedynie, że przesyłkę odebrał B.K.który faktycznie nie był ani pracownikiem (jako to wskazano w druku zwrotnego potwierdzenia odbioru), ani osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Z akt wynika również, że przesyłka była awizowana (10 czerwca 2015 r.), a odbierający ja w urzędzie pocztowym B. K. dodatkowo (oprócz podpisu i daty) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przybił firmową pieczątkę skarżącej. Przepisem, który reguluje zasady doręczania osobom prawnym decyzji podatkowych jest art. 151 Ordynacji podatkowej stanowiący, że osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio (§1). W razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby (§2). Dodatkowo zasady doręczania awizowanych przesyłek reguluje art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.) stanowiący w ust. 2 pkt 2 lit. b., że przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego w placówce pocztowej. Z przepisu nie wynika więc, aby odbierającym musiał być pracownik osoby prawnej lub osoba posiadająca stałe pełnomocnictwo pocztowe do odbioru korespondencji. Wystarczającym jest posiadanie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych. Skarżąca nie wskazała w skardze na jakich zasadach i dlaczego B.K.dysponował jej pieczęcią firmową i działał faktycznie tak jak pełnomocnik tzn. odebrał w urzędzie pocztowym przesyłkę i przekazał ją skarżącej – a tak było, skoro odwołanie zostało wniesione. Dodać też należy, że prezesem i jedynym wspólnikiem jest W. K., a więc osoba o tym samym nazwisku. Do skargi nie dołączono również reklamacji pocztowej, która uprawdopodobniłaby zarzuty skargi. Postępowanie prowadzone przez organ drugiej instancji w przedmiocie terminowości wniesienia odwołania od decyzji podatkowej zasadniczo polega na zbadaniu formalnych okoliczności bez dodatkowego wzywania stron o wyjaśnienia (ustalenie ostatniego dnia na wniesienie odwołanie, sprawdzenie daty wniesienia odwołania oraz czy druk zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiera informacje o prawidłowym awizowaniu, datę i podpis osoby odbierającej przesyłkę). Jeżeli brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru czy też sposób oznaczenia daty wniesienia odwołania lub wypełnienia "zwrotki" budzi wątpliwości organ powinien zwrócić się do właściwego urzędu pocztowego, doręczyciela lub adresata o dodatkowe informacje. Orzekający w sprawie Sąd podziela bowiem tezę wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2013 r., II FSK 727/12, że: "Wydanie postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p., winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie kwestionowanego w drodze odwołania rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji oraz w zakresie daty wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy do wniesienia środka odwoławczego został przez stronę zachowany". Jeżeli jednak znajdujące się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpisy osób odbierających przesyłkę opatrzone na dodatek firmowymi pieczęciami nie budzą wątpliwości to trudno zarzucać organowi naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej. Ze względu na jednoinstancyjny charakter postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania wydawanego w trybie art. 228§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (postanowienie jest ostateczne) w skardze do sądu administracyjnego skarżący powinien uprawdopodobnić swoje twierdzenia o niezgodności zapisów znajdujących się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ze stanem faktycznym. Nie może poprzestać jedynie na zaprzeczaniu treści zwrotnego potwierdzenia odbioru. Skarżąca swoją argumentację oparła tylko i wyłącznie na kwestionowaniu prawidłowości doręczenia, nie wyjaśniając przy tym dlaczego B. K. dysponował jej pieczęcią firmową i działał jak pełnomocnik – Sąd uznał więc twierdzenia skargi za nieuzasadnione i skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.