I SA/Kr 1817/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1817/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Ewa Michna, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r., sprawy ze skargi P.H., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 3 września 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., - s k a r g ę o d d a l a - Decyzją z dnia 14 marca 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił P.H. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. w kwocie wyższej aniżeli ujawniona przezeń w deklaracji podatkowej. W wyniku przeprowadzonej w dniach od 9 maja 2012 r. do 24 maja 2012 r. kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego wszczętego na podstawie postanowienia z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 2009, ustalono w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty źródłowe, że kwota dochodu do opodatkowania z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wynosi 83.516,26 zł i jest zgodna z dochodem zeznanym przez samego podatnika. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził również, że wykazane w deklaracji PIT -36 przychody podatkowe, koszty uzyskania przychodu i dochód do opodatkowania oraz strata z najmu są zgodne z ustalonymi w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym. Przedmiot sporu w sprawie nie dotyczy zatem kwestii różnicy w dokonanych przez organ podatkowy i podatnika ustaleniach - dotyczących określenia wielkości przychodów podatkowych i kosztów uzyskania przychodów, kreujących dochód do opodatkowania, a w konsekwencji kwotę należnego podatku dochodowego - lecz sposobu opodatkowania osiągniętego przez podatnika dochodu. Zgodnie z ustaleniami organu podatkowego, fakt niezłożenia w ustawowym terminie do dnia 20 stycznia 2009r. oświadczenia o wyborze sposobu opodatkowania pozbawił podatnika możliwości skorzystania z opodatkowania dochodu - uzyskanego w tym roku podatkowym - podatkiem liniowym tj. wg skali 19 %, obligując go do opodatkowania tego dochodu wg skali progresywnej określonej w art. 27 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz.361 ze zm.), tj. wg skali 32 %. W związku z brakiem tego oświadczenia, organ podatkowy wezwał P.H. do rozliczenia całości dochodów osiągniętych w 2009r. na formularzu PIT -36. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 23 czerwca 2010r. P.H. poinformował, że oświadczenie takie złożył osobiście na dzienniku podawczym Urzędu Skarbowego w dniu 20 stycznia 2009 r. i ze względu na to, że nie posiada właściwego potwierdzenia wniósł o przeprowadzenie dowodu z księgi przyjęć Dziennika Podawczego oraz przesłuchanie na tę okoliczność Jego samego, księgowego G.M. oraz radcy prawnego H.D., a także o uzyskanie opinii biegłego informatyka co do przesłania maila przez prawnika do jego poczty elektronicznej z wypełnionym formularzem zgłoszenia oraz o przeprowadzenie dowodu z książek korespondencyjnych prowadzonych przez inne urzędy skarbowe posiadające siedzibę pod tym samym adresem, a także o przesłuchanie pracowników tych urzędów. Przeprowadzenie tych dowodów miało służyć - Jego zdaniem - udowodnieniu okoliczności skutecznego złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania na rok podatkowy 2009. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających organ podatkowy ustalił, że w wymaganym ustawowo terminie do dnia 20 stycznia 2009 r. nie wpłynęło do właściwego urzędu skarbowego, oświadczenie P.H. o wyborze zasad określonych w art.30 c u.pd.o.f. - jako sposobu opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2009 r. W związku z powyższym pismem z dnia 13 sierpnia 2010 r. doręczonym w dniu 23 sierpnia 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował podatnika, że złożona w dniu 30 kwietnia 2010r. deklaracja podatkowa PIT-36L nie wywarła skutków prawnych, natomiast rozliczenia dochodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej należy dokonać na formularzu PIT-36 wraz z załącznikiem PIT/B, a następnie pismem z dnia 30 września 2010 r. wezwał podatnika do skorygowania deklaracji. W związku z faktem, iż podatnik nie zastosował się do tego wezwania została przeprowadzona w dniach od 9 maja do 24 maja 2012 r. kontrola podatkowa, a następnie postępowanie podatkowe wszczęte postanowieniem z dnia 14 listopada 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego, stwierdzając ponad wszelką wątpliwość, iż nie odnotowano faktu złożenia przedmiotowego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania nie dał wiary argumentacji podatnika o skutecznym złożeniu tego oświadczenia, co skutkowało stwierdzeniem braku podstaw do uznania, iż podatnik może skorzystać z liniowej metody opodatkowania dochodu osiągniętego z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2009r. W tej sytuacji uznając, że przychody podatkowe, koszty uzyskania przychodów oraz dochód wykazane w deklaracjach złożonych przez podatnika są zgodne z ustaleniami poczynionymi w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, organ podatkowy pierwszej instancji , przyjmując inną od założonej przez podatnika stawkę podatkową, dokonał korekty należnego podatku dochodowego, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem natomiast z dnia 13 maja 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. W odwołaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, P.H. zarzucił organowi podatkowemu naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej: - art. 120 poprzez nieprzestrzeganie w toczącym się postępowaniu prawa procesowego, - art. 122 poprzez nieustalenie rzeczywistego stanu sprawy i niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych, - art. 145 § 2 i 2 polegające na braku doręczenia podatnikowi lub jego pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji oraz doręczenie jej osobie nie będącej pełnomocnikiem podatnika w sprawie, - art. 180 poprzez niedopuszczenie wnioskowanych przez stronę dowodów mogących się przyczynić do rozstrzygnięcia istotnych okoliczności sprawy, - art. 188 poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, których przedmiotem były okoliczności istotne dla sprawy tj. dotyczące stwierdzenia faktu złożenia przez nią oświadczenia o wyborze formy opodatkowania, - art. 210 § 4 poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowodów na poparcie faktów, które organ uznał za udowodnione i na których oparł swoje twierdzenia jak również poprzez brak określenia przyczyn pominięcia dowodów wnioskowanych przez podatnika. Nadto na podstawie art. 237 Ordynacji podatkowej podatnik zaskarżył postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 maja 2013 r. o odmowie przeprowadzenia przez organ podatkowy wnioskowanych przez niego dowodów, tj. z przesłuchania radcy prawnego H.D. oraz G.M. w sprawie prowadzonych z nimi rozmów, z opinii biegłego, z przesłuchania Jego samego, z książek korespondencyjnych innych urzędów skarbowych mających siedzibę w miejscu siedziby właściwego dla niego urzędu, z przesłuchania pracowników tych urzędów, z przesłuchania pracowników instytucji, dla których wykonywał umowy o dzieło i umowy zlecenia. Podatnik potwierdził fakt złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania zgodnie z art. 30 c u.p.d.o.f. w wymaganym ustawowo terminie tj. w dniu 20 stycznia 2009 r. i wybraniu tym samym stawki liniowej w wysokości 19 % od uzyskanego z działalności gospodarczej dochodu. Podatnik zwrócił uwagę, że niemożność odnalezienia przedmiotowego oświadczenia w urzędzie skarbowym nie oznacza, że oświadczenie takie nie zostało złożone. Za przyjęciem tej tezy przemawiają jednoznacznie - jego zdaniem - konsultacje, jakie przeprowadzał ze swoim księgowym oraz radcą prawnym, a które znalazły odzwierciedlenie w jego poczcie mailowej. Powołuje się również na możliwość omyłkowego złożenia tego oświadczenia na dzienniku podawczym innego urzędu skarbowego. W tym też kontekście zarzuca organowi podatkowemu bezzasadne odmówienie przeprowadzenia wskazanych dowodów mających - jego zdaniem - umożliwienie rzetelnego ustalenia stanu faktycznego. Podsumowując, nieprawidłowości w działaniu organu podatkowego pierwszej instancji wskazują na podejmowanie przez ten organ nieformalnych ustaleń, co w postępowaniu podatkowym jest niedopuszczalne. Ponadto wbrew wcześniejszym zapewnieniom o osobistym złożeniu przedmiotowego oświadczenia na dzienniku podawczym właściwego urzędu skarbowego mówi o możliwości złożenia przedmiotowego oświadczenia na dzienniku podawczym innego urzędu skarbowego mieszczącego się pod tym samym adresem. Decyzją z dnia 3 września 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że przeprowadzenie żądanych przez podatnika dowodów nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. W toku postępowania organ podatkowy nie kwestionował bowiem faktu prowadzenia konsultacji pomiędzy podatnikiem i jego radcą prawnym oraz G.M. Ustaleń tych nie kwestionuje również Dyrektor Izby Skarbowej. Konsultacje takie jednak - wbrew twierdzeniom podatnika - nie mogą wywierać skutków podatkowych. W konkretnej sprawie, tylko udokumentowany fakt prawidłowego i terminowego złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania w rozumieniu art. 30 c w związku z art. 9 a ust.2 u.p.d.o.f. może skutkować w sferze prawnopodatkowej. Również przesłuchanie podatnika nie pozwoliło na ostateczne potwierdzenie faktu złożenia przez niego we wskazanym przez ustawodawcę terminie stosownego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania, stanowiącego istotną przesłankę zastosowania liniowej stawki opodatkowania. Potwierdzenia takiego nie mogą stanowić bowiem wyjaśnienia złożone przez Podatnika, nie udokumentowane w sposób wymagany przez ustawodawcę. W ocenie organu odwoławczego uzasadniona była również odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez podatnika dowodów z książek korespondencyjnych prowadzonych przez dzienniki podawcze urzędów skarbowych mieszczących się w K. przy ul. K. w sytuacji, gdy organ podatkowy pierwszej instancji - co wykazane zostało już powyżej - uzyskał pisemne informacje dotyczące tej kwestii od Naczelników tych urzędów. W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do osoby niebędącej pełnomocnikiem podatnika w postępowaniu, organ wskazał, że pełnomocnictwo udzielone adwokatowi K. K. C., które zostało przedłożone przez niego w dniu 22 kwietnia 2013 r. w Urzędzie Skarbowym, nie zostało przez podatnika nigdy odwołane. W trakcie toczącego się postępowania podatkowego adwokat ten występował niejednokrotnie jako pełnomocnik w sprawie, co też nigdy nie zostało zakwestionowane przez niego jak też przez samego podatnika. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik podatnika zarzucił organowi uchybienie: - art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuzasadnione określenie skarżącemu kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. - art. 120 Ordynacji podatkowej i wynikającej z tego przepisu zasady praworządności, poprzez nieprzestrzeganie w procesie stosowanie prawa procesowego, wynikających stąd zasad i reguł proceduralnych, - art. 120, 121 § l Ordynacji podatkowej i wynikającej z tego przepisu zasady działania organów podatkowych w sposób budzący zaufanie podatników, poprzez brak wskazania skarżącemu przez około 18 miesięcy od stycznia 2009r. tego, że ich zdaniem nie złożył oświadczenia o wyborze opodatkowania liniowego, co doprowadziło do tego, że takie oświadczenie nie zostało złożone także w styczniu 2010r. - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez brak ustalenia przez organy podatkowe rzeczywistego stanu sprawy, w tym braku uwzględnienia aspektów mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie oraz poprzestanie jedynie na okolicznościach niekorzystnych dla skarżącego, a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, - art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie obowiązku dopuszczenia wnioskowanych przez stronę dowodów mogących przyczynić się do rozstrzygnięcia istotnych okoliczności sprawy, a do tej pory nieudowodnionych, - art. 188 Ordynacji podatkowej polegające na nieuwzględnieniu wniosków dowodowych skarżącego, których przedmiotem były okoliczności istotne dla sprawy tj. złożenie przez skarżącego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania, - art. 200 § l w związku z art. 123 § l Ordynacji podatkowej, poprzez niewyznaczenie skarżącemu bezpośrednio przed wydaniem decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowodów na poparcie faktów, które organ uznał za udowodnione i na których oparł swoje twierdzenia, jak również poprzez brak określenia przyczyn pominięcia dowodów wnioskowanych przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna, albowiem dokonana przez sąd kontrola nie doprowadziła do ujawnienia wad przeprowadzonego przez organy postępowania podatkowego, które w istotny sposób rzutowałyby na wynik sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zasadności odmowy przyznania skarżącemu prawa do opodatkowania podatkiem liniowym w 2009 roku. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 9a ust. 2 w zw. z art. 30c u.p.d.o.f, a organ odwoławczy prawidłowo orzekł o braku podstaw do opodatkowania w tej formie. Wskazać należy, że opodatkowanie podatkiem liniowym tj. według stałej stawki 19% jest wyjątkiem od opodatkowania według ogólnych zasad. tj. w oparciu o skalę podatkową z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z brzmieniem art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego do dnia 20 stycznia roku podatkowego pisemnego oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania, a jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Literalne brzmienie wskazanego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że jedynym warunkiem umożliwiającym podatnikowi wybór formy opodatkowania określonej w art. 30c jest złożenie przez niego oświadczenia z zastrzeżeniem dopełnienia warunków w nim określonych. Przytoczony przepis w sposób jednoznaczny pokazuje, że wybór formy opodatkowania uwarunkowany jest jedynie terminami złożenia oświadczenia (w danym roku podatkowym). Podkreślić należy, że tylko prawidłowo złożone oświadczenie tj. zawierające elementy oświadczenia woli o wyborze danej formy opodatkowania może spowodować skutki podatkowe. Jest to bowiem uprawnienie przedsiębiorcy do skorzystania z proponowanej przez ustawodawcę formy opodatkowania. Stwierdzić też należy, że jest to suwerenna decyzja podatnika, wyłączona spod ingerencji organów podatkowych. Takie ukształtowanie tej instytucji warunkowane jest też okolicznością, że wybór podatku liniowego pociąga za sobą automatycznie utratę wielu istotnych przywilejów podatkowych np. wyłączona jest możliwość wspólnego opodatkowania małżonków oraz opodatkowanie w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci. Dlatego też oświadczeniem podatnika o wyborze tej właśnie formy organ podatkowy jest związany. Skutki prawne wywołuje samo terminowe złożenie oświadczenia, a brak odpowiedniego oświadczenia wystąpienie tych skutków wyklucza. W orzecznictwie nie ma sporów co do tego, że organ podatkowy nie jest zobowiązany ani też uprawniony do prowadzenia w tym przedmiocie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Sąd zwraca uwagę, iż orzecznictwo sądów administracyjnych nie pozostawia przy tym wątpliwości, co do twierdzenia, iż to na podatniku jako podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa regulujących sferę tej działalności. Rozpoczynając jej prowadzenie przedsiębiorca staje się wszak profesjonalistą, od którego wymaga się więcej niż od przeciętnego obywatela. Zatem przy braku stosownej wiedzy winien on zatem rozważyć zwrócenie się o wsparcie do profesjonalistów wobec powszechnie wiadomego faktu, że zagadnienia dotyczące sfery podatkowej w działalności gospodarczej pozostają w realiach polskiego systemu prawnego niezwykle skomplikowane. W niniejszej sprawie skarżący – jak sam wyjaśniał – korzystał z pomocy profesjonalistów w osobie księgowego GM..i radcy prawnego H.D. z którymi konsultował dotyczące go zagadnienia podatkowe a wskazany księgowy przygotował nawet i wypełnił skarżącemu oświadczenie, które jednak ostatecznie na skutek zaniechania skarżącego nie zostało złożone. Zatem, w ocenie Sądu powinien być przygotowany na konsekwencje dokonanego wyboru, obejmujące zarówno pozytywne, jak i negatywne skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań. Sąd przypomina również, że w orzecznictwie w sposób jednolity przyjmuje się, iż dla wywołania skutków w postaci objęcia przedmiotową formą opodatkowania nie ma znaczenia wola, zamiar podatnika, ocenia się wyłącznie jej przejaw w postaci złożonego oświadczenia woli (zob. wyrok z dnia 24 czerwca 2008 r., I SA/Gd 311/08, wyrok NSA z 15 kwietnia 2010 r. II FSK 1987/08). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy słusznie uznał, iż P.H. nie mógł w korzystać w 2010 r. z opodatkowania stawką 19%. W opinii Sądu w niniejszej sprawie wbrew zarzutom skargi, brak jest również podstaw, aby wskazanym ustaleniom organów podatkowych zarzucać, że przeprowadzone zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy niniejszej sprawy został zgromadzony i oceniony z zachowaniem reguł określonych w art. 121, 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej tj. w sposób wszechstronny i kompletny. Organy przeprowadziły wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych, a ich ocena została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, nadto jest ona prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe. Nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom przepisu art. 210 Ordynacji podatkowej, spełnia w szczególności kryteria, o jakich mowa w art. 210 § 4 tego przepisu. Odnosząc się natomiast do zarzucanej niekompletności materiału dowodowego i do kwestii pominięcia przez organy oferowanych przez skarżącego dowodów, to wskazać należy, że organ w swoim postanowieniu o odmowie dopuszczenia dowodów wypowiedział się wyczerpująco w tej materii. Zaprezentowaną tam ocenę Sad orzekający w sprawie w pełni podziela. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód w postępowaniu podatkowym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej). Ponadto w myśl art. 187 Ordynacji podatkowej organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednakże, jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 28 października 2009 r. (sygn. akt I SA/Sz 455/09, LEX nr 529513) cyt.: "Zasada wynikająca z powołanego art. 187 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, tak jak miało miejsce to na gruncie niniejszej sprawy, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne". Zdaniem Sądu, dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy, i niezbędny do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że można odmówić przeprowadzenia dowodu, gdy przedmiotem dowodu mają być okoliczności wystarczająco udokumentowane innymi dowodami lub nie mogące mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia, czyli nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Za takie należy uznać wnioski dowodowe złożone w niniejszej sprawie przez skarżącego, co do których organ odmówił przeprowadzenia dowodu. W ocenie Sądu organ słusznie stwierdził, że przeprowadzenie żądanych przez podatnika dowodów nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. W toku postępowania organy podatkowe nie kwestionowały bowiem faktu prowadzenia konsultacji pomiędzy podatnikiem i jego radcą prawnym oraz księgowym G.M., jak również tego, że ten ostatni przygotował i przesłał do poczty elektronicznej skarżącego wypełniony formularz wniosku o objęcie opodatkowaniem liniowym. Konsultacje takie jednak i fakt przygotowania formularza - wbrew twierdzeniom podatnika - nie mogą wywierać skutków podatkowych a co najważniejsze nie mogą powodować uznania, że wniosek taki został złożony, zwłaszcza w kontekście wyników bardzo wnikliwego i szczegółowego postępowania dowodowego jakie w tym względzie zostało przeprowadzone. Z tych względów zupełnie nieprzydatny w sprawie byłby także dowód z opinii biegłego informatyka, o którego przeprowadzenie wnioskował skarżący. W konkretnej sprawie, tylko udokumentowany fakt prawidłowego i terminowego złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania w rozumieniu art. 30 c w związku z art. 9 a ust.2 u.p.d.o.f. mogło wywołać skutki w sferze prawnopodatkowej. Również przesłuchanie podatnika nie pozwoliło na ostateczne potwierdzenie faktu złożenia przez niego we wskazanym przez ustawodawcę terminie stosownego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania, stanowiącego istotną przesłankę zastosowania liniowej stawki opodatkowania. Potwierdzenia takiego nie mogą stanowić bowiem wyjaśnienia złożone przez podatnika, nie udokumentowane w sposób wymagany przez ustawodawcę. Uzasadniona była również odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez podatnika dowodów z książek korespondencyjnych prowadzonych przez dzienniki podawcze urzędów skarbowych mieszczących się w K. przy ul. K. w sytuacji, gdy organ podatkowy pierwszej instancji uzyskał pisemne informacje dotyczące tej kwestii od Naczelników tych urzędów. Reasumując, z akt kontrolowanej sprawy wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną spójność. Skoro tak – zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania podatkowego są nieuzasadnione. Fakt, że podatnik nie zgadza się z oceną i argumentacją organów podatkowych, nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa w zakresie postępowania a już zwłaszcza zasady praworządności. Biorąc wszystkie wskazane wyżej okoliczności pod uwagę – uznano skargę podatnika za bezzasadną a nie stwierdzając innych uchybień, które sąd administracyjny obowiązany byłby wziąć pod uwagę z urzędu – orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.