I SA/Kr 1868/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata Ł. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W.K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 września 2012r. Nr. [...] oraz z dnia 28 września 2012r. nr. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adwokata Ł. K. , wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej [...], od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 590,40 zł ( słownie: pięćset dziewięćdziesiąt złotych, dwadzieścia groszy ) w tym 110,40 zł ( słownie: sto dziesięć złotych, czterdzieści groszy ) podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2013r. przyznane zostało skarżącemu W.K. ( sygn. akt I SO/Kr 26/12 oraz I SO/Kr 25/12 ) prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej, zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 7 lutego 2013r. na pełnomocnika W.K. został wyznaczony adwokat Ł. K., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. Podczas rozprawy sądowej odbywającej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 28 czerwca 2013r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1868/12 oraz I SA/Kr 1896/12 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 1868/12. Również podczas tejże rozprawy pełnomocnik skarżącego – adwokat Ł. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu Wiesławowi Kowarze w sprawie jego skarg na decyzje SKO z dnia 24 września 2012r. oraz 28 września 2012r. wydane w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, według obowiązujących przepisów wskazując jednocześnie, że koszty te nie zostały w żadnym zakresie pokryte, ani w całości ani w części. Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie wynosi 240,00 zł. W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 , sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %. Pełnomocnik strony skarżącej reprezentował ją w postępowaniu I instancyjnym, w obydwu sprawach o sygn. akt I SA/Kr 1868/12 – I SA/Kr 1896/12. Wywiązał się zatem z powierzonych mu obowiązków. Stąd też, zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne. W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ), § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163,poz.1348 z późn. zmianami ) oraz § 18.1 pkt. 1 w zw. z § 2 pkt 3 cytowanego Rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późniejszymi zmianami ).