I SA/Kr 191/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 3 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu za 2008r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 3 grudnia 2013r. nr [..] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu za 2008r. z tytułu sprzedaż nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, w kwocie 9. 000,00 złotych. We wniosku datowanym na 31 grudnia 2013r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że w orzecznictwie wskazuje się, aby kredyt zaciągnięty na budowę nieruchomości sprzedanej stanowił wydatek kwalifikowany jako wydatkowanie środków na cele mieszkaniowe. Skarżący wskazał m.in. na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 12 listopada 2009r. sygn. akt I SA/Ke 393/09, z 22 grudnia 2009r. sygn. akt I SA/Ke 515/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2007r. sygn. akt III SA/Wa 818/07. Skarżący wskazał również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 maja 2004r. sygn. akt K4/03 oraz z 7 stycznia 2004r., sygn. akt K/14/03 podnosząc, że stanowienie przepisów, które nie pozwalają obywatelowi na przewidzenie konsekwencji prawnych jego zachowań stanowi naruszenie Konstytucji. Skarżący podniósł, że podatnik nie może pozostawać w niepewności, co do zakresu zwolnienia z uwagi na brak ujęcia w przepisie kwalifikacji kredytu. Nadto podniósł, że czterokrotnie uzyskał informację z Infolinii Izb Skarbowych Ministerstwa Finansów, iż kredyt budowlany zaciągnięty na budowę sprzedanej nieruchomości jest traktowany jako wydatkowanie środków na cele mieszkaniowe. Sprzedając nieruchomość miał takie zapewnienie również od notariusza. Podniósł, że są liczne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, które wskazując na wykładnię językową, wywodzą, że kredyt spłacony, a zaciągnięty na budowę nieruchomości sprzedanej traktowany jest jako wydatkowanie środków na cele mieszkaniowe. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie zachodzą poważne wątpliwości, które powinno się rozstrzygać na korzyść podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej - p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61§3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. "ochrony tymczasowej", która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o art. 61§3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61§3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie powołał żadnych okoliczności wskazujących, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności skarżący nie opisał swojej sytuacji majątkowej, która stanowiłaby podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zarzuty formułowane we wniosku odnoszą się w istocie do zaskarżonej decyzji, nie zaś do przesłanek wstrzymania jej wykonania. W postanowieniu z 28 kwietnia 2008r., sygn. akt II OZ 184/05 Naczelny Sąd Administracyjny słusznie zauważył, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich – kontrola legalności aktu – jest celem postępowania sądowoadministracyjnego to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu i ma odmienną osnowę. Oparcie zatem wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z przepisami prawa i orzeczenie przez Sąd w tym zakresie wyłącznie na tej podstawie czyniłoby bezcelowym kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Skoro zatem udzielenie ochrony tymczasowej nie jest w żaden sposób związane z prawdopodobieństwem uwzględnia skargi, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, poza zakwestionowaniem zaskarżonej decyzji, nie wskazał bowiem iż w wyniku jej wykonania wystąpiłyby skutki określone w art. 61§3 p.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 61§3 i §5 orzekł jak w sentencji postanowienia.