I SA/Kr 1937/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1937/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r., sprawy ze skargi K.P., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 2 października 2014 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, - skargę oddala - Dyrektor UKS w K. decyzją z dnia 28 października 2010 r. określił K. i P.P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie 194.635 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał w dniu 9 marca 2011 r. decyzję nr [...], którą uchylił w całości ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. i określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 181.995 zł. Na decyzję Dyrektora IS w K. K. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 700/11, Sąd skargę oddalił. Również skarga kasacyjna została oddalona przez NSA – wyrok z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1316/12. W dniu 15 maja 2014 r. (data wpływu do Izby Skarbowej: 29 maja 2014 r.) K. P. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 marca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K.. W treści wniosku strona podniosła, że organy podatkowe obu instancji wydały decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok, dotyczące K. P. i P. P. jako małżonków podlegających wspólnemu opodatkowaniu, gdy tymczasem aktem notarialnym z dnia 15 kwietnia 1998 roku małżonkowie zawarli umowę majątkową małżeńską wyłączającą wspólność majątkową małżeńską co, zdaniem podatniczki, czyniło niedopuszczalnym wydanie decyzji określającej wspólne opodatkowanie małżonków, a w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia przepisów art. 6 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2004 roku. Decyzją z dnia 2 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 marca 2011 r. Organ powołał się na treść art. 249§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej , który stanowi, że organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. W sprawie żądanie nie było oparte na zastrzeżeniu wynikającym z art. 247§1 pkt 4 Ordynacji podatkowej .Organ zwrócił także uwagę, że NSA w wyroku z dnia 7 maja 2014 r. odniósł się również do argumentów, na które obecnie powołuje się strona we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W odwołaniu od powyższej decyzji, strona wniosła o jej uchylenie poprzez uwzględnienie wniosku z dnia 15 maja 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 marca 2011 r. W uzasadnieniu podniesiono, że ani w trakcie postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Dyrektora UKS w K. ani w trakcie postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Dyrektora IS w K. z dnia 9 marca 2011 r. nie analizowano, a w konsekwencji nie brano pod uwagę przy wydawaniu decyzji okoliczności, że między małżonkami istniała rozdzielność majątkowa. Zdaniem podatniczki okoliczność ta powinna stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności tych decyzji. Decyzją z dnia 2 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, również powołując się na treść art. 249§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do argumentacji podatniczki, organ II instancji podkreślił, że organy podatkowe nie są zobowiązane na żadnym etapie postępowania do ustalania czy kontrolowany podatnik ma ustanowioną tzw. rozdzielność majątkową. Ponadto, jak wskazuje zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie, prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie nie było przedmiotem badania przez organ podatkowy I instancji z uwagi na fakt, że za kontrolowany rok 2004 podatniczka wraz z małżonkiem rozliczyła się składając w urzędzie skarbowym zeznanie roczne na formularzu PIT-36, w którym zawarty został wniosek o wspólne opodatkowanie. Dyrektor IS w K. wskazał w związku z tym, że małżonkowie wnosząc o wspólne opodatkowanie złożyli też oświadczenie, iż spełniają przesłanki warunkujące taki sposób opodatkowania (co wynika z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Podkreślił także, że analiza akt sprawy pokazuje, że na żadnym etapie postępowania wymiarowego podatniczka nie powołała się na okoliczność istniejącej między małżonkami rozdzielności majątkowej. Organ II instancji zaznaczył, że to w interesie podatniczki leżało ujawnienie tej okoliczności. Tym bardziej, że wskazana we wniosku z dnia 15 maja 2014 r. i wspomniana w odwołaniu instytucja rozdzielności majątkowej małżonków P. istniała już od roku 1998, a stosowny na tę okoliczność dokument (załączony do wniosku o stwierdzenie nieważności) był w posiadaniu podatniczki przez cały okres prowadzenia postępowania podatkowego w niniejsze sprawie. Dla podkreślenia bezzasadności zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w tej sprawie w wyroku z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1316/12. Sąd kasacyjny wskazał mianowicie, że " najistotniejszym argumentem skargi kasacyjnej, na którym oparte zostały jej zasadnicze zarzuty, pełnomocnik Skarżącej uczynił okoliczność, że Skarżący w 2004 roku nie pozostawali w ustroju wspólności majątkowej, a co za tym idzie, nie mogli podlegać wspólnemu opodatkowaniu na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzucając Sądowi pierwszej instancji dokonanie błędnych ustaleń w powyższym zakresie i bezpodstawne pominięcie tej okoliczności pełnomocnik Skarżącej sformułował w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia w/w przepisu oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a., jako że, jak dowodził, na okoliczność zawarcia w 1998 roku pomiędzy Skarżącymi umowy o rozdzielności majątkowej wskazywała sama Skarżąca w skierowanym do tego Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy". Sąd, przystępując do omówienia powyższej kwestii spornej również zauważył stwierdzony przez Dyrektora Izby Skarbowej – w toku rozpoznawania wniosku o stwierdzenie nieważności - fakt, że ani w skardze do Sądu I instancji, ani w toku postępowania podatkowego, podatnicy nie powoływali się na powyższą okoliczność, tj. brak istnienia między nimi w roku 2004 wspólności majątkowej. Sąd drugiej instancji dokonał analizy i oceny stanu faktycznego w powyższej kwestii, przede wszystkim w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy, złożone przez oboje małżonków, na formularzu PIT-36, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2004. Sąd zwrócił uwagę, że: "w zeznaniu tym Skarżący zawarli wniosek o wspólne opodatkowanie. W części "M" tego zeznania, tuż ponad złożonymi przez oboje Skarżących podpisami, znajduje się oświadczenie o następującej treści: "Oświadczam, że są mi znane przepisy Kodeksu karnego skarbowego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością. Jednocześnie oświadczam, że w przypadku zaznaczenia w poz. 6 kwadratu 2 albo 3, spełniam warunki do opodatkowania moich dochodów wspólnie z dochodami małżonka albo w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci.". Sąd podkreślił zatem, że skoro Państwo P. w pozycji 6 zaznaczyli kwadrat 2, oznaczało to, że wnosząc o wspólne opodatkowanie, złożyli też oświadczenie, iż spełniają przesłanki warunkujące taki sposób opodatkowania. Jedną z tych przesłanek jest pozostawanie przez małżonków w danym roku podatkowym we wspólności majątkowej, co wynika z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, którego naruszenie, zarzucono w skardze kasacyjnej Sądowi pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w K. podał także, że w dalszej części orzeczenia Sąd wskazał, że jest niedopuszczalnym aby autor skargi kasacyjnej domagał się w niej udzielenia ochrony prawnej Skarżącej, poprzez uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego jej skargę na decyzję organu podatkowego, na podstawie argumentacji i zarzutów, które opierały się na fakcie, że Państwo P. wprowadzili w błąd organy podatkowe. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, iż w związku z ujawnieniem, już po zakończeniu postępowania podatkowego, okoliczności, iż w 1998 roku zawarta została pomiędzy małżonkami umowa o rozdzielności majątkowej, co powoduje, że nie zostały spełnione warunki do wspólnego opodatkowania za 2004 rok, można byłoby rozpatrywać tę kwestię jedynie w kategoriach zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, stanowiącego, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Jednakże wypowiadając się w dalszej części uzasadnienia wydanego orzeczenia Sąd drugiej instancji stwierdził, iż: "skoro w trakcie postępowania podatkowego Skarżący nie ujawnili faktu, że w 1998 r. zawarli umowę rozdzielności majątkowej, organ podatkowy nie miał żadnych podstaw, aby kwestionować prawdziwość złożonego przez nich w zeznaniu podatkowym oświadczenia, iż spełniają warunki konieczne do wspólnego opodatkowania. Nie sposób zatem wykazać, że organy podatkowe poprzez nieuwzględnienie tego faktu, tj. że nie było podstaw do wspólnego opodatkowania Skarżących, naruszyły prawo. Tym samym niezasadne jest zarzucanie Sądowi pierwszej instancji, iż ten na podstawie tej okoliczności nie uchylił wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów podatkowych. Skoro zaś w aktach podatkowych, stanowiących element akt sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 P.p.s.a., znajdowało się, wspomniane już wcześniej, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie Skarżących, że spełniają oni warunki pozwalające na wspólne opodatkowanie za 2004 r. uzyskanych przez nich dochodów, nie ma podstaw do skutecznego zarzucania Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a.". Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że decyzja z dnia 2 lipca 2014 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 marca 2011 r. wydana na podstawie art. 249 § 1 pkt 2 w związku z art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest prawidłowa. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, K. P. wniosła skargę do WSA w K., zarzucając: 1. naruszenie zasad zawartych w art. 120 w związku z art. 121§1 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej, tj. naruszenie norm proceduralnych, poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, w tym rażące naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym okoliczność istnienia umowy majątkowej wyłączającej wspólność majątkową małżeńską, 2. naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, tj. brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. niemożności prawnej rozliczenia się w formularzu PIT-36 za rok 2004 wspólnie przez skarżącą i jej męża wobec istnienia umowy wyłączającej wspólność majątkową małżeńską, 3. łamanie zasady słuszności podatkowej i sprawiedliwości podatkowej, jak również zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, w zw. z art. 2 i art. 217 Konstytucji w zw. z art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej . Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy , że decyzja z dnia 9 marca 2011 r. nr PT-1/4117-0020/10 była przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 700/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w ,K. oddalił skargę skarżącej na wymienioną decyzję. Również skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1316/12. Wyroki te są prawomocne. Art. 134 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu nieważność decyzji. Prawomocne oddalenie skargi jest zatem jednoznaczne ze stwierdzeniem nieistnienia przesłanki nieważności decyzji. Na marginesie jedynie należy podkreślić, że NSA w wyroku z dnia 7 maja 2014 r. odniósł się do okoliczności, które stanowiły podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności, nie dostrzegając w tym zakresie naruszenia prawa po stronie organów. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w K. zasadnie przyjął, że w sprawie ma zastosowanie art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej . W myśl cytowanego przepisu organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba, że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. Ordynacji podatkowej. Przepis ten w sposób jednoznaczny zobowiązuje organ podatkowy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia decyzji ostatecznej, która była przedmiotem kontroli sądowej w wypadku zaakceptowania przez sąd administracyjny jej zasadności i legalności. Oznacza to pozbawienie strony możliwości wzruszenia takiej decyzji w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie stwierdzenia jej nieważności (art. 247-252 Ordynacji podatkowej). Jedyny wyjątek, przewidziany przez ustawodawcę dotyczy sytuacji, w której żądanie stwierdzenia nieważności opiera się na zarzucie, iż decyzja ostateczna zapadła w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej ). Jednak w związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca sformułowała wobec decyzji ostatecznej z dnia 9 marca 2011 r. zarzuty oparte na art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wyjątek ten nie ma w tym wypadku zastosowania. W tej sytuacji, zgodnie z art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 9 marca 2011 r. nr nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. , bez badania zasadności zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności. Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem judykatury odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności. Podkreślić przy tym należy, że odmowa rozpatrzenia żądania na podstawie art. 249 Ordynacji podatkowej jest orzeczeniem formalnym (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 2093/00, niepubl. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 865/07 - opubl. Lex nr 477252). Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem stanowi w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 1992 r., sygn. akt I SAB 63/92, powoływany między innymi w: J. Borkowski, B. Adamiak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. CH Beck W-wa 1998 s. 792, a także wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 517/00, publ. LEX nr 51228; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 474-475, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2062/07). W przypadku zatem oddalenia skargi przez sąd administracyjny niedopuszczalnym staje się stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż w tym zakresie sprawa została już osądzona przez sąd. Zachodzi res iudicata, a decyzja uzyskuje przymiot prawomocności (B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz., Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 610). Powyższe wynika z faktu, iż sąd administracyjny badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) jest w ramach tej kontroli zobligowany do zbadania, czy nie miało miejsca naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu i nie jest związany granicami skargi, a w wypadku stwierdzenia naruszenia sprawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu nie jest nawet związany nakazem reformationis in peius (art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny jeszcze na gruncie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) normującej sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej do dnia 31 grudnia 2003 r. (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 517/00, publ. LEX nr 51228). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje powyższe stanowisko. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie uznać należało, że organ podatkowy nie tylko nie miał obowiązku, lecz wręcz nie był uprawniony do badania zasadności okoliczności wskazanych w skardze, które, zdaniem skarżącej , spełniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, o których mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej . Odnosząc się do zarzutów naruszenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Sąd nie powziął wątpliwości co do naruszenia analizowanych regulacji z art. 2 i 247 Ordynacji podatkowej. Ponadto należy uwagę , że strona formułując taki zarzut nie wyjaśniła na czym on polega. Zwrócić natomiast należy uwagę , że obecne brzmienie art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej zostało nadane przez art. 1 pkt 170 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 z późn. zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,. Natomiast jeszcze w okresie poprzedzającym tę zmianę w orzecznictwie sądowym wyrażany był już pogląd o niedopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji będącej wcześniej przedmiotem kontroli sądowej, w wyniku której skarga została oddalona, o czym świadczy powołane już wyżej orzecznictwo. Poza tym w przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności określonego przepisu strona może złożyć wniosek o wznowienie postępowania (art. 272 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Tym samym jej interes prawny jest należycie zabezpieczony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.