I SA/Kr 1994/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1994/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 30 marca 2016 r., sprawy ze skargi W.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia - skargę oddala - Naczelnik Urzędu Skarbowego (organ egzekucyjny) postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku W. G. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Prezydent Miasta (wierzyciela) na należność z tytułu opłaty skarbowej. Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono W. G. 25 maja 2015 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 56 § 1 pkt 5, § 3 i art. 35 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), dalej "u.p.e.a.". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zawieszenie jest zasadne z uwagi na złożone przez zobowiązanego zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, przywołując art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. Organ pouczył, że na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 56 § 5 u.p.e.a. na postanowienie to przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ww. postanowienie zostało doręczone W. G. dnia 6 sierpnia 2015 r. Zobowiązany złożył na powyższe postanowienie zażalenie nadane w urzędzie pocztowym w dniu 14 sierpnia 2015 r., uzupełnione - po wezwaniu organu egzekucyjnego kolejnym pismem - o podpis. W zażaleniu zobowiązany wniósł o zmianę postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, podniósł jednocześnie kwestię nieistnienia obowiązku (będącą przedmiotem postępowania w sprawie zarzutów). Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 27 października 1201-EA.511.2.135.2015.3, na podstawie art. 17 i 18 oraz art. 23 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 134 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej "K.p.a.", stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem z dniem 13 sierpnia 2015 r., natomiast zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 14 sierpnia 2015 r. (data stempla na kopercie), a zatem po upływie ustawowego terminu. Zażalenie na postanowienie na mocy art. 141 § 2 K.p.a. wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W niniejszej sprawie termin ten nie został zachowany. Zobowiązany nie skorzystał z prawa złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W sytuacji, gdy strona wniosła odwołanie po terminie, organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. W. G. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, wskazując że był przekonany o odebraniu postanowienia I instancji w dniu 8 sierpnia 2015 r. Powtórzył również zarzuty odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując że nie została podpisana. Powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W wykonaniu wezwania przez Sąd, skarżący uzupełnił braki skargi przez jej podpisanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Badając zaskarżone postanowienie według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, a jego wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Poddane kontroli Sądu postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jest zgodne z prawem. Warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie zażalenia, jest zachowanie ustawowego terminu. Artykuł 141 § 2 K.p.a. stanowi, że zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Niedotrzymanie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia i rodzi po stronie organu odwoławczego obowiązek stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie zaś do art. 144 K.p.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 K.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Organ odwoławczy jest zatem obowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy zażalenie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Uchybienie terminu jest przy tym okolicznością obiektywną i niezależną od uznania organu odwoławczego. W razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu przewidziane w art. 134 K.p.a. Przeszkodą do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia jest jedynie wniesienie przez stronę, która uchybiła terminowi, wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności przewidzianego w art. 58 K.p.a., co nie miało w sprawie miejsca. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Niesporne w sprawie bowiem jest, że skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie po upływie terminu określonego w art. 141 § 2 K.p.a. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki adresowanej do skarżącego widnieje informacja, że przesyłka były doręczona 6 sierpnia 2015 r., co przyznał w skardze skarżący. Niesporne jest również, że zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 14 sierpnia 2015 r. (data stempla na kopercie). Termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem z dniem 13 sierpnia 2015 r., natomiast), a więc zażalenie zostało złożone po upływie ustawowego terminu z oczywistym uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 K.p.a. Prawidłowo również organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Zamieszczenie takiego wniosku o przywrócenie terminu dopiero w skardze do Sądu, po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, jest spóźnione i nie może odnieść zamierzonego skutku. Adresatem takiego wniosku może być zresztą jedynie organ odwoławczy. W przedmiocie przywrócenia terminu organ orzeka zaś wyłącznie na podstawie wniosku strony, a nie z urzędu. Ewentualne przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej może nastąpić wyłącznie na wyraźną prośbę strony. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie uzasadnia domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie uchybionego terminu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2008 r., sygn. I OSK 268/07, Lex nr 401669). Złożenie wniosku o przywrócenie terminu powinno wynikać wprost z podania lub odwołania czy też zażalenia. Wniosek taki nie może być wywodzony przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego w piśmie strony. W razie stwierdzenia uchybienia terminu, organ z urzędu nie może analizować przyczyn takiego stanu rzeczy. Nie ma on zatem obowiązku, a nawet prawa wyjaśniać, dlaczego doszło do uchybienia terminu, czy nastąpiło to bez winy strony i czy ma ona świadomość uchybienia terminu, a jeżeli tak, to czy chce wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1285/07, Lex nr 497633). Wniosek o przywrócenie terminu stanowi pismo procesowe, do którego stosuje się przepisy o podaniach. Pismo takie powinno odpowiadać wymaganiom określonym w art. 63 § 2 i § 3 K.p.a., a zatem musi ono zawierać także określone żądanie wynikające z treści złożonego wniosku. Oświadczenie woli zainteresowanego musi być sformułowane w sposób wyraźny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 323/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przedstawionych okoliczności wynika, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i dlatego też Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.