I SA/Kr 2010/15

|Sygn. akt I SA/Kr 2010/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2016 r., sprawy ze skargi M.J., przy uczestnictwie M.J., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 16 października 2015 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., , , - skargę oddala -, Decyzją z dnia 26 czerwca 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił M. J. i M. J. podatek od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 32 782,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że M. J. i M. J. są przedsiębiorcami, figurują w ewidencji gruntów, jako właściciele działki nr [...] o powierzchni 0,6844 ha w K., sklasyfikowanej jako tereny przemysłowe "[...]". W dniu 31 grudnia 2014 r. inwestor – M. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - hali produkcyjno-magazynowej zlokalizowanej na w/w. działce. Organ podatkowy zwrócił uwagę, iż termin "zakończenie budowy" nie został zdefiniowany, ani w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ani w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.(u.p.b.) Prezydent Miasta K. dokonał analizy uregulowań u.p.b. - art. 54 i art. 57 i doszedł do przekonania, że spełnienie warunków przewidzianych w art. 57 ust. 1-3 u.p.b. przesądza o zakończeniu budowy. Organ I instancji zaznaczył, iż zaprezentowane stanowisko potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne I opodatkował przedmiotową halę od dnia 1 stycznia 2015 r. W ocenie organu podatkowego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 stycznia 2015 r. nr [...] jest wystarczającym dowodem wskazującym datę zakończenia budowy w/w. obiektu, dlatego też Prezydent Miasta K. odmówił przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez stronę. Od tej decyzji odwołał się M. J., wskazując, że zgłoszenie chęci dokonania odbioru budowy nie może być poczytywane za zakończenie budowy. Przyjęcie poglądu organu podatkowego, uznającego zakończenie budowy za czynność stricte faktyczną i niezależną od potwierdzenia tego stanu przez organ administracji, mogłoby doprowadzić do niedopuszczalnych sytuacji, w których strona - niezależnie od stopnia zaawansowania budowy - samowolnie stwierdzałaby fakt jej zakończenia, co w ocenie strony uprawniałoby ją do użytkowania budynku, a następnie, mimo zgłoszenia sprzeciwu organu, przedłużałaby postępowanie administracyjne, odwlekając moment uprawomocnienia się decyzji o niespełnieniu przesłanek do uznania budowy za skończoną. Wobec tego nie sposób uznać, że okoliczność kontroli właściwego organu nie ma znaczenia dla ustalenia daty zakończenia budowy. W rozpoznawanej sprawie jest to o tyle istotne, iż dopiero protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 23 stycznia 2015 r. stanowił podstawę wniosku podatnika o wydanie pozwolenia na użytkowanie i dopiero w toku przeprowadzonego postępowania właściwy organ ustalił, czy budowa obiektu rzeczywiście została zakończona i czy można rozpocząć jego użytkowanie. Podatnik, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1011/05, zauważył, że z punktu widzenia u.p.b. właśnie uostatecznienie się decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oznacza zakończenie procesu budowy (procesu inwestycyjnego). Tymczasem w odniesieniu do budowy strony odwołującej pozwolenie na użytkowanie zostało wydane w dniu 27 stycznia 2015 r., czyli zakończenie budowy hali produkcyjno-magazynowej można datować najwcześniej na styczeń 2015 r. Zatem obowiązek podatkowy dotyczący rzeczonego budynku powstanie z dniem 1 stycznia 2016 r. Ponadto podatnik zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 122 w związku z art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez odstąpienie od przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków, a w konsekwencji niepodjęcie wszystkich możliwych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 października 2015 r. nr [...] na podstawie art. 1 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b, art. 6 ust. 2 i ust. 7 u.p.o.l., art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, art. 63 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent Miasta K. doręczył zaskarżoną decyzję M. J., jako pełnomocnikowi M. J. i M. J., jako stronie postępowania, z pominięciem ustanowionego przez nią pełnomocnika adwokata W. W., lecz uchybienie, jakiego dopuścił się organ I instancji nie świadczy o wadliwości podjętej decyzji. Okoliczności doręczenia z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 nie można utożsamiać z brakiem doręczenia, gdyż trzeba odróżnić brak doręczenia od doręczenia co prawda nieprawidłowego, ale dokonanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 988/13, LEX nr 1469871). Istotne w kontrolowanym przypadku jest, iż decyzja weszła do obrotu prawnego z chwilą doręczenia jej pełnomocnikowi M. J. (art. 212 Ordynacji podatkowej). Ponadto została doręczona bezpośrednio stronie - M J., która skorzystała z możliwości jej zaskarżenia. Wprawdzie podatniczka zaznaczyła, że odwołanie wnosi za M. J., ale trudno zakładać, iż jako strona postępowania podniosłaby zarzuty inne od tych postawionych w imieniu M. J. M. J. zapoznała się z treścią rozstrzygnięcia i pominięcie ustanowionego przez nią pełnomocnika – adwokata, nie wpłynęło ujemnie na jej sytuację prawną. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy podał, iż stosownie do art. 6 ust. 1 i 2 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem, co oznacza, iż ustawa przewiduje dwa alternatywne momenty uzasadniające powstanie obowiązku podatkowego. W sensie techniczno-budowlanym zakończenie budowy obiektu budowlanego następuje, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje art. 57 u.p.b. przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2735/95, LEX nr 29545). W literaturze podkreśla się, że zakończenie budowy nastąpi, gdy właściwy organ zostanie o tym zawiadomiony (por. art. 54 u.p.b.). Niemniej jednak zawiadomienie, o którym mowa w art. 54 u.p.b. nie jest konieczne do uznania, iż faktycznie zakończono budowę. Wystarczy, iż będą wypełnione przesłanki upoważniające do jego złożenia. O zakończeniu budowy przesądza spełnienie warunków przewidzianych w art. 57 ust. 1-3 u.p.b. (por. L. Etel, Podatki od nieruchomości, Warszawa 2009, s. 223). Na mocy art. 57 u.p.b. do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć m.in. oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, a ponadto o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Zatem powstanie obowiązku podatkowego pozostaje uzależnione od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót. Nie jest natomiast uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 625/05, LEX nr 198291). Kolegium zauważyło, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, decyzją z dnia 27 stycznia 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku inwestora – M. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 31 grudnia 2014 r. (data wpływu do organu) w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - hali produkcyjno-magazynowej wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu, zlokalizowanego na działkach nr: [...] (hala) i [...], obręb P., przy ul. [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie w/w. nieruchomości o powierzchni użytkowej 1 158,98 m2. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki wskazał nadto, iż w ramach inwestycji objętej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 10 sierpnia 2009 r., znak: [...], zmienioną ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 11 października 2010 r., znak: [...] oraz ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 20 sierpnia 2013 r., znak: [...], do wykonania pozostały: magazyn kontenerów, myjnia dla samochodów i sprzętu, magazyn materiałów niebezpiecznych, warsztat samochodowy oraz garaże wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki wyjaśnił, że Inwestor wypełnił dyspozycję art. 55 pkt 1 u.p.b., występując w dniu 31 grudnia 2014 r. z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie wyżej opisanego obiektu budowlanego - hali produkcyjno-magazynowej, do którego załączył wszystkie wymagane prawem dokumenty. Organ nadzoru budowlanego skonstatował, iż inwestor spełnił wymagania określone w art. 57 ust. 1-3 u.p.b. Wobec tego obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do w/w. obiektu budowlanego (hali produkcyjno-magazynowej) powstał z początkiem roku 2015. Nie zmienia tego faktu okoliczność wykonywania w budynku w styczniu 2015 r. prac wykończeniowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. J. zarzuciła naruszenie: 1) art. 145 § 2 w związku z art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że brak doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi strony nie wpłynął ujemnie na sytuację prawną strony oraz nie jest uchybieniem na tyle istotnym, aby uzasadniał uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji, 2) art. 122 w związku z art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącą - przesłuchania świadków, a w konsekwencji niepodjęcie wszystkich możliwych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także 3) art. 6 ust. 1 u.p.o.l. w związku z art. 56 ust. 1, art. 57 i art. 59 u.p.b. poprzez przyjęcie, iż zakończenie budowy obiektu budowlanego w postaci hali produkcyjno-magazynowej, miało miejsce jeszcze w 2014 r., a w efekcie niezasadne ustalenie, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do ww. obiektu budowlanego powstał z początkiem 2015 r. W uzasadnieniu zarzutów podano, iż doręczenie decyzji organu I instancji bezpośrednio stronie z pominięciem profesjonalnego pełnomocnika, zniweczyło możliwość odpowiedniego zachowania strony, ponieważ spowodowało brak zapewnienia profesjonalnej reprezentacji na tym etapie, czego nie sanowało zapewnienie na etapie odwoławczym prawa do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż termin na wniesienie odwołania wynosi 14 dni, zaś wyznaczony na zapoznanie się z aktami sprawy jedynie 7 dni. Z kolei odmowa przesłuchania wnioskowanych świadków uniemożliwiło ustalenie znaczenia daty zakończenia budowy hali magazynowo- produkcyjnej. Skoro data zakończenia budowy tego budynku nie została wprost wskazana w decyzji PINB w K., zaś skarżąca kwestionowała jakoby data ta przypadała w roku 2014, to dalece niewystarczającym jest ustalenie przez organy, przy jednoczesnym braku przeprowadzenia jakichkolwiek dalszych dowodów w sprawie - czy to z przesłuchania świadków, czy też z innych dokumentów - daty zakończenia budowy jedynie w oparciu o decyzję nr [...] z dnia 27 stycznia 2015 roku. Podano także, iż nie została udowodniona data zakończenia budowy w 2014r., gdyż oprócz tego, ze nie jest bezsprzeczna i nie wynika z decyzji nr [...], ani też ze zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji, to obowiązkowa kontrola budowy miała miejsce dopiero w dniach 13.01.2015 do 23.01.2015 r. Wskutek złożonego przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie toczyło się więc postępowanie, w którym dopiero ustalano, czy budowa obiektu istotnie została zakończona i czy można rozpocząć jego użytkowanie. Wskazano przy tym na wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt l OSK 1011/05. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Istotą sporu w aspekcie materialnoprawnym była ocena prawidłowości ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości (hali produkcyjno-magazynowej znajdującej się na działce nr [...] w K., obręb nr [...], jednostka ewidencyjna P.) w świetle art. 6 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.p.o.l. Wiodąca była zwłaszcza kwestia przyjęcia, kiedy nastąpiło zakończenie budowy tego obiektu budowlanego, a to czy jeszcze w 2014 r., czy też dopiero z początkiem 2015r. Przedmiotem analizy w związku z tym winna stać się ocena przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego dla ustalania, kiedy nastąpiło zakończenie budowy. W warstwie formalnoprocesowej kontroli podlegać musi wpływ niekwestionowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchybienia organu I instancji w postaci doręczenia decyzji tego organu bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. W pierwszej kolejności, jako najdalej idące, przedmiotem rozważań winny stać się zarzuty w zakresie obrazy przepisów prawa procesowego. Wskazywane w skardze uchybienie stanowiło bez wątpienia naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, lecz – w ocenie sądu - nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o p.p.s.a. Zauważyć należy, iż okoliczność doręczenia z naruszeniem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia w ogóle. W kontrolowanej sprawie takie doręczenie odpisu decyzji jednak nastąpiło, gdyż Prezydent Miasta K. doręczył zaskarżoną decyzję M. J., jako pełnomocnikowi M. J. i M. J., jako stronie postępowania. Należy zatem – jak słusznie zauważa SKO - odróżnić brak doręczenia, od doręczenia co prawda nieprawidłowego, ale jednak dokonanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 988/13) i dostrzec, iż decyzja organu I instancji weszła do obrotu prawnego z chwilą doręczenia jej pełnomocnikowi M. J. (art. 212 Ordynacji podatkowej). Ponadto z racji bezpośredniego doręczenia odpisu decyzji stronie t.j. M. J., która skorzystała z możliwości jej zaskarżenia, co skutkowało postępowaniem przed organem odwoławczym z udziałem wszystkich stron postępowania, okoliczność pominięcia przy doręczeniu w fazie składania odwołania ustanowionego pełnomocnika - adwokata W. W., nie wpłynęło w istocie ujemnie na sytuację prawną stron przez niego reprezentowanych. Pełnomocnik miał bowiem zapewnioną możliwość przedstawienia zarzutów na dalszym etapie postępowania, w tym również poprzez to, że zgodnie z art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wyznaczył pełnomocnikom stron termin do zaznajomienia się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego w nich zgromadzonego. Pełnomocnik nie został zatem pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu. Okoliczność, iż w postępowaniu tym zarówno przed organami podatkowymi, jak i przed sądem administracyjnym, podniesiono de facto tego samego rodzaju zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz wskazano tożsame kwestie proceduralne odnoszące się do postępowania dowodowego, oznacza niedwuznacznie, iż podnoszona w skardze wątpliwość, co do niezagwarantowania pełnomocnikowi wystarczającego czasu do właściwego wywiązania się z obowiązków względem strony (jedynie 7 dni na możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego wobec ustawowych 14 dni na złożenie odwołania) nie miała żadnego wymiernego wpływu na wynik sprawy. Jedyną dodatkową okolicznością wskazywaną przez pełnomocnika M. J. było naruszenie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Wobec tego wadliwe doręczenie decyzji organu I instancji - dokonane z pominięciem pełnomocnika M. J. - w świetle całokształtu wyżej opisanych okoliczności nie jest na tyle istotne, by uzasadniało uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Błędne doręczenie decyzji bezpośrednio do M. J. nie spowodowało żadnych negatywnych dla stron konsekwencji procesowych; tak one jak i pełnomocnik nie zostali pozbawieni możliwości udziału w postępowaniu odwoławczym i zgłoszenia zarzutów. Z kolei zarzut naruszenia prawa procesowego w postaci braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów - przesłuchania świadków - jest niezasadny z uwagi na niewadliwe zastosowanie przez organy art. 6 ust. 1 i 2 u.p.o.l. Wykładnia art. 6 ust. 1 i 2 u.p.o.l. determinuje przesłanki, jakie winny być w kontrolowanym postępowaniu ustalane, a w efekcie przesądza, jakie okoliczności mają być badane. Przepis art. 6 ust. 1 u.p.o.l. wskazuje, iż obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Ust. 2 art. 6 u.p.o.l. stanowi natomiast, ze jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Jak z powyższych normatywnych zapisów wynika wiodącymi okolicznościami, do których ustalenia organy były zobowiązane było zakończenie budowy, albo rozpoczęcie użytkowania budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Organy zasadnie przyjęły, iż z przywołanych przepisów nie wynika, aby powstanie obowiązku podatkowego było związane z uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na użytkowanie. Decyduje o tym natomiast moment faktycznego zakończenia prac budowlanych. Pogląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie. Powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót, a więc powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku po spełnieniu warunków wskazanych w art. 54 i art. 55 u.p.b (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r.. sygn. II FSK 1228/12, LEX nr 1463399). Zatem zakończenie budowy nastąpi, gdy właściwy organ zostanie o tym zawiadomiony (por. art. 54 u.p.b.). Niemniej zawiadomienie, o którym mowa w art. 54 u.p.b. nie jest konieczne do uznania, iż faktycznie zakończono budowę. Wystarczy, iż będą wypełnione przesłanki upoważniające do jego złożenia. Na mocy art. 57 u.p.b. do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć m.in. oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, a ponadto o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Zatem błędne jest w stanowisko skarżącej, iż powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości pozostaje uzależnione od uzyskania prawa do użytkowania budynku lub, że o zakończeniu budowy w rozumieniu u.p.o.l. można mówić dopiero po uzyskaniu waloru ostateczności przez decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Wobec tego ustalenie przez skarżone organy, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, decyzją z dnia 27 stycznia 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku inwestora – M. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 31 grudnia 2014 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego - hali produkcyjno-magazynowej wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu, udzielił pozwolenia na użytkowanie, w uzasadnieniu którego PINB wyjaśnił, że inwestor wypełnił dyspozycję art. 55 pkt 1 u.p.b., występując w dniu 31 grudnia 2014 r. z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie wyżej opisanego obiektu budowlanego, do którego załączył wszystkie wymagane prawem dokumenty, było wystarczające do rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy podatkowej, stanowiąc przesłanki do przyjęcia, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do w/w. obiektu budowlanego powstał z początkiem roku 2015. Nie zmieniałyby tego faktu okoliczności wykonywania w budynku w styczniu 2015r. prac wykończeniowych lub zeznania zgłaszanych świadków w osobach M. D. i M. J. co do wzywania inwestora na wcześniejszym etapie procedury budowlanej do składania wyjaśnień czy konieczności dokonania dalszych prac celem ostatecznego wykończenia (por. wniosek dowodowy strony k. 17 akt adm. i postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu k. 18-19 akt adm.).Wobec tego zarzuty odnoszące się do niepodjęcie wszystkich możliwych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak wyżej wskazano nie doszło zatem do naruszenia art. 6 ust. 1 u.p.o.l. w związku z art. 56 ust. 1, art. 57 i art. 59 u.p.b., gdyż w świetle dokonanych przez organy ustaleń zakończenie budowy obiektu budowlanego w postaci hali produkcyjno-magazynowej, miało miejsce jeszcze w 2014 r., a w efekcie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do w/w. obiektu budowlanego powstał z początkiem 2015 r. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a.