I SA/Kr 216/04

Sygn. akt I SA/Kr 216/04 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk (spr), WSA Urszula Zięba, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006r., sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. w R., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 23 grudnia 2003r nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 rok, - skargę oddala - Sygn. I SA/Kr 216/04 UZASADNIENIE W wyniku kontroli przeprowadzonej w spółce z o.o. R. stwierdzono , iż w zeznaniu rocznym CIT -8 wykazała zobowiązanie w wysokości [...] zł zamiast w kwocie [...] zł. W wydanej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. stwierdził , że spółka zaniżyła podatek dochodowy od osób prawnych za 2002 rok o kwotę [...] zł . Zaniżenie to wynikało między innymi z faktu wliczenia w koszty uzyskania przychodu całości zapłaconego czynszu inicjalnego w kwocie [...] zł związanego z umową leasingu ciągnika siodłowego S. oraz całości zapłaconego czynszu inicjalnego w kwocie [...] zł od umowy dzierżawy naczepy chłodni K. Zdaniem organu spółka winna obciążyć koszty uzyskania przychodu czynszem inicjalnym od ciągnika siodłowego oraz naczepy chłodni tylko w okresie faktycznego wykorzystania ich w działalności gospodarczej . W odwołaniu od tej decyzji spółka kwestionowała przedstawione stanowisko organu , przy czym przedmiotem sporu na tym etapie postępowania były też inne wytknięte podatnikowi nieprawidłowości związane z rozliczeniem podatku. Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 23 XII 2003 r. wydał decyzję Nr [...] , w której w zakresie wydatków związanych z leasingiem i dzierżawą co do zasady podzielił stanowisko organu I instancji, za zasadne natomiast uznał zwiększenie kwoty jaką spółka mogła uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów - dokonując stosownych wyliczeń. Nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów odwołania . Odnośnie kwestionowanych w nim wydatków związanych z nakładami inwestycyjnymi na budowę stacji paliw stwierdził , iż nie mogą być w ogóle weryfikowane z uwagi na brak w tym przedmiocie rozstrzygnięcia organu I instancji. W związku z powyższym organ II instancji uchylił w całości decyzję pierwszoinstancyjną i określił zobowiązanie spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka "R." zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w części dotyczącej rat leasingu ciągnika siodłowego S. i czynszu dzierżawy naczepy chłodni K. oraz kosztów związanych z budową stacji paliw. Decyzji tej zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na jego wynik to jest : w zakresie przepisów postępowania art. 121 , art. 120 , art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej , art. 122 w zw. z art. 191 , art. 122 w zw. z art. 210 par. 1 pkt 6 i art. 210 par. 4 polegające między innymi na nie wyjaśnieniu istoty sprawy , wybiórczej ocenie materiału dowodowego , rozszerzającej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W przedmiocie naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca zarzuca naruszenie art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu , że brak jest podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całej wartości czynszu inicjalnego z uwagi na zmianę korzystającego z przedmiotu leasingu oraz na przyjęciu a priori , że szereg wydatków poniesionych przez spółkę nie może stanowić kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodów , w sytuacji gdy inwestycja jest w toku, naruszenie art. 19 w zw. z art. 25 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie , polegające na przyjęciu ,że spółka nie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług , związanych ze sprzedażą opodatkowaną w trakcie realizacji inwestycji , w sytuacji gdy ustawodawca nie wprowadził takiego zakazu . W oparciu o te zarzuty skarżąca spółka domaga się uchylenia decyzji organu I oraz II instancji w zaskarżonej części i umorzenia postępowania w sprawie przy zasądzeniu na jej rzecz kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w swojej decyzji odnośnie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tylko części czynszu inicjalnego związanego z umową leasingu oraz umową dzierżawy. W kwestii natomiast wytkniętych podatnikowi nieprawidłowości w ewidencjonowaniu dla celów podatkowych kosztów związanych z budową stacji paliw w M. organ odwoławczy podniósł , że zarzuty nie dotyczą stosownej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, którą określono zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych. Niezrozumiałe jest i nie związane z niniejszą sprawą jest stawianie zarzutów w tym zakresie decyzjom obu organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Z art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153 , poz. 1270 ze z./ wynika , że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zgodnie z dyspozycją art. 145 par. 1 pkt. 1 tej ustawy Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie , uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części jeżeli stwierdzi a/ naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c/ inne naruszenie przepisów postępowania , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Gdy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem , Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę jako nieuzasadnioną oddala. W niniejszej sprawie skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie naruszyły reguł postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Spór między stronami wiąże się w istocie z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organy, w konsekwencji której zanegowano prawo podatnika do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu całej opłaty inicjalnej jaką strona zgodnie z umowami leasingu operacyjnego i dzierżawy zapłaciła, rezygnując po upływie krótkiego czasu trwania tych umów z korzystania z ich przedmiotów, to jest ciągnika siodłowego S. i naczepy chłodni K. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu ma interpretacja przepisu art. 15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych / DZ. U. Nr 106, poz. 482 ze zm./ wedle , którego kosztami uzyskania przychodu są koszty uzyskane w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Wykładnia gramatyczna użytego przez ustawodawcę pojęcia " koszty uzyskania przychodów" oznacza , że podatnik ma możliwość odliczania dla celów podatkowych wszelkich wydatków , pod warunkiem ,że wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. O zaliczeniu zatem wydatków do kosztów uzyskania przychodu decydują dwie przesłanki : A/ związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, B/ wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Jakkolwiek podmioty stosunków gospodarczych , w tym strony leasingu mogą dowolnie i swobodnie kształtować w określonych warunkach z pełnym wykorzystaniem cywilistycznej zasady swobody umów łączące je stosunki zobowiązaniowe , do czego odwołuje się skarżąca spółka a organy podatkowe nie mają uprawnienia do ingerowania w te stosunki , to jednak mają prawo i obowiązek badania i oceny treści tych stosunków w zakresie ich skutków podatkowych. Zatem oceniając zasadność w niniejszej sprawie zaliczenia przez stronę skarżącą do kosztów uzyskania przychodów całej kwoty zapłaconej raty leasingowej - opłaty inicjującej umowę wynoszącej 39,16 % łącznych kosztów wynikających z tej umowy, przypadających na okres 42 miesięcy , organy miały prawo ocenić te działania strony pod kątem ich związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zawierając w umowie postanowienia co do zapłaty tejże opłaty inicjalnej zakładano wszakże , iż przedmiot leasingu będzie pozostawał we władaniu spółki R. Taki w każdym bądź razie winien być rzeczywisty zamiar stron tej umowy. W momencie zatem zawierania umowy leasingu operacyjnego i umowy dzierżawy, postanowienia co do wysokości kwoty opłaty inicjalnej mogły być z ekonomicznego punktu widzenia uzasadnione , co podnosi skarżący. Nie bez znaczenia jednak w odniesieniu do treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych były późniejsze losy rzeczy oddanej w leasing operacyjny a związane z rozwiązaniem umowy , zwłaszcza okoliczności przez organy ustalone tyczące umów pomiędzy skarżącą a spółką E., która weszła w posiadanie przedmiotu leasingu jak i dzierżawy. Chodzi tu między innymi o zawartą 26 czerwca 2002 r. umowę przelewu wierzytelności przejęcia długu z tytułu umowy leasingu operacyjnego , która to czynność nastąpiła nieodpłatnie jak również ponowne korzystanie przez spółkę R. z przedmiotu dzierżawy , wydzierżawiającym była przy tym spółka E. Spółka R. została zobowiązana z tego tytułu do zapłaty wyższej kwoty czynszu niż przed dniem wyrażenia zgody na wstąpienie innego podmiotu w jej miejsce jako wydzierżawiającego. Te same uwagi należy odnieść do umowy dzierżawy. Zdaniem Sądu organy oceniły zebrany materiał dowodowy w niniejszej sprawie, nie wybiórczo lecz poddały go całościowej analizie, ocena ta jest wszechstronna , logiczna , nie budząca wątpliwości. Za prawidłowe zatem należało uznać wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji co do konieczności korekty kosztów uzyskania przychodu, w rzeczy samej sporne kwoty opłaty inicjalnej z tytułu dzierżawy i umowy leasingu operacyjnego przychodowi spółki poza krótkim okresem czasu nie służyły. Konsekwencją powyższego było pozbawienie podatnika możliwości obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w opisanych wyżej fakturach w części zakwestionowanej przez organy. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie dotyczącej decyzji organów w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2002 r. w wyroku z dnia 14 września 2006 r. sygn. akt I SA./Kr 1488/06 . Natomiast kwestie dotyczące wydatków związanych z budową stacji paliw były przedmiotem kontroli sądu w związku zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2002 - wyrok z dnia 14 września 2006 r. sygn. akt I SA./Kr 86/04 W sprawie obecnie rozpoznawanej zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w tym zakresie nie zawiera rozstrzygnięcia organów , zarzuty skarżącej zatem spółki odnoszące się do tych wydatków uznać należy za niezrozumiałe. Konkludując, organy przy wydaniu decyzji wbrew zarzutom skargi nie naruszyły prawa procesowego ani materialnego , co mogło by uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Skoro decyzja nie narusza prawa a zarzuty podniesione w skardze nie są uzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.