I SA/Kr 233/11

Sygn. akt I SA/Kr 233/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r., sprawy ze skarg L. G. i P. G., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 7 grudnia 2010 r. Nr [...],, [...],, [...],, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2008, 2009 i 2010 rok - skargi oddala - Decyzjami z 31 stycznia 2008r. nr [...], 29 stycznia 2009r. nr [...], 29 stycznia 2010r. nr [...] Prezydent Miasta O. ustalił L. G. i P. G. podatek od nieruchomości za 2008r. w kwocie 646,00 zł, za 2009r. w kwocie 674,00 zł i za 2010r. w kwocie 687,00 zł od części budynku mieszkalnego (lokalu mieszkalnego o powierzchni 39,4 m2) zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej oraz gruntów pozostałych (terenów mieszkaniowych) o powierzchni 14,24 m2. W decyzjach organ wskazał, że wysokość podatku od nieruchomości za w/w lata podatkowe ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w Oświęcimiu oraz złożonej przez podatników informacji w sprawie podatku od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek podatkowych określonych kolejno uchwałami Rady Miasta Oświęcim nr XVIII/162/07 z dnia 24 października 2007r., nr XXXVII/363/08 z dnia 29 października 2008r. oraz nr LVIII/622/09 z dnia 28 października 2009r. Wnioskami z dnia 14 kwietnia 2010r. podatnicy zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nieważności wymienionych wyżej decyzji Prezydenta Miasta O. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2010 zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006r., Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l."). Wiążąc treść powołanego przepisu prawa materialnego dodatkowo z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podatnicy zakwestionowali zastosowanie dla lokalu mieszkalnego o powierzchni 39,4 m2 stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej zamiast niższej, właściwej dla budynków mieszkalnych. W ocenie podatników, ustawodawca wprowadzając wyraźne rozróżnienie między budynkiem (bądź jego częścią) związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej a budynkiem (bądź jego częścią) zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej – zakładał, że nie każdy budynek mieszkalny związany z działalnością gospodarczą podatnika podlega opodatkowaniu wyższą stawką podatku od nieruchomości, ale jedynie taki, który dodatkowo jest faktycznie zajęty na prowadzenie tego rodzaju działalności. W konsekwencji, ażeby budynek mieszkalny mógł być opodatkowany stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalność gospodarczej, musi być faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy. To samo odnosi się do części budynki mieszkalnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z powyższym okoliczność, że budynek mieszkalny lub jego część znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że dany przedmiot opodatkowania jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie uzasadnia jego opodatkowania z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Dopiero stwierdzenie, że budynek mieszkalny (lub jego część) jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej uzasadnia zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu wniosków podatnicy przytoczyli fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2009r., sygn. akt II FSK 460/08, z którego wynika, że opodatkowanie budynku mieszkalnego (lub jego części) inną stawką podatku od nieruchomości, właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą będzie właściwe tylko wtedy, gdy budynek ten (lub jego część) zostanie faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zwrócili również uwagę, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem o zajęciu części budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić jedynie wówczas, gdy zostanie ona rzeczywiście przeznaczona do prowadzenia takiej działalności z wyłączeniem funkcji mieszkalnych i innych związanych z zamieszkiwaniem w budynku. Konieczne jest zatem ustalenie przez organ bezpośredniego związku między częścią budynku mieszkalnego i rodzajem wykonywanej przez podatnika działalności. Tymczasem w toku prowadzonych w sprawach postępowań podatkowych nie doszło do zgromadzenia dowodów świadczących o przeznaczeniu stanowiącego przedmiot opodatkowania lokalu mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej w nakreślonym wyżej rozumieniu. Zdaniem podatników stanowiące podstawę ustaleń faktycznych dane ewidencyjne wskazują wyłącznie na jego funkcję mieszkalną. Ponadto, przedmiotowa nieruchomość, mimo że zakupiona na potrzeby działalności gospodarczej podatnika, faktycznie była i nadal jest wykorzystywana wyłącznie celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych ludzi - pracowników bądź najemców. W związku z powyższym wobec braku dowodów świadczących o zajęciu lokalu mieszkalnego na działalność gospodarczą podatników z wyłączeniem funkcji mieszkalnych, lokal ten powinien być opodatkowany przy zastosowaniu niższej stawki podatkowej właściwej dla lokali mieszkalnych. Decyzjami z dnia 7 września 2010r. o numerach od [...] do [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2010. W uzasadnieniach tych rozstrzygnięć wyjaśniono, że rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w przepisie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ma miejsce wówczas, gdy charakter naruszenia powoduje, iż decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, co zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Odwołując się do wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z dnia 2 października 2003r., sygn. akt III SA 3370/01 podkreślono, iż związku z tak zakreślonymi granicami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ podatkowy nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Ocena zgodności decyzji z prawem dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania podatkowego. W dalszej kolejności wskazano, że z zawiadomienia o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków z dnia 7 listopada 2007r. wynika, że podatnicy są współużytkownikami wieczystymi działki oznaczonej nr [...] o powierzchni 0,0641 ha w udziale wynoszącym 1/45 części oraz właścicielami lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 39,4 m2. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości podatnicy zadeklarowali, że lokal mieszkalny o pow. 39,4 m2 jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W aktach sprawy znajduje się ponadto umowa sprzedaży lokalu mieszkalnego z dnia 24 października 2007r. zawarta w formie aktu notarialnego, w której podatnicy oświadczyli, iż nabyta na podstawie tej umowy nieruchomość wykorzystywana będzie w działalności gospodarczej prowadzonej przez podatniczkę pod nazwą F.H.U.P. "G" L. G. w O. (§ 1 umowy). Ponadto w § 3 umowy kupujący wskazują, iż nabywają przedmiotową nieruchomość z przeznaczeniem dla potrzeb działalności gospodarczej prowadzonej przez podatniczkę. W świetle tych okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ podatkowy ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za wskazane wyżej lata podatkowe w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Ustalony w sprawie stan faktyczny wskazywał bowiem, iż przedmiotowy lokal mieszkalny jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej winien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W odwołaniach od tych decyzji podatnicy zarzucili organowi naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w nieprawidłowym rozumieniu pojęcia części budynku mieszkalnego zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej; 2) art. 6 ust. 6 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w utożsamianiu informacji składanej przez osoby fizyczne na potrzeby ustalenia podatku od nieruchomości z deklaracją podatkową; 3) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez poczynienie ustaleń co do przeznaczenia lokalu stanowiącego własność podatników w sposób sprzeczny z danymi ewidencyjnymi; 4) art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O., mimo wydania ich z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniach podniesiono, że wskutek wspomnianego już we wnioskach rozróżnienia na nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz nieruchomości zajęte na prowadzenie tejże działalności nie sposób przyjąć, by za występowaniem właśnie tej drugiej kategorii miały przemawiać oświadczenia podatników o treści: "budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej", "nieruchomość wykorzystywana będzie w działalności gospodarczej", "nieruchomość nabywana jest z przeznaczeniem dla potrzeb działalności gospodarczej". Zdaniem podatników, stwierdzenie, że lokal jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej bądź w takiej działalności wykorzystywany względnie nabyto go dla jej potrzeb nie oznacza jeszcze, iż w lokalu tym faktycznie są lub mają być realizowane czynności objęte przedmiotem działalności przedsiębiorcy. Sformułowania jak: "wykorzystywanie w działalności", "przeznaczenie dla potrzeb działalności" czy też "związek z działalnością" oznaczać mogą - jak w sprawie podatników - pełnienie przez lokal funkcji jedynie służebnych wobec działalności przedsiębiorstwa podatnika np. w charakterze miejsca zakwaterowania osób. Tymczasem jedynie w tym pierwszym przypadku można by mówić o lokalu "zajętym" na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b in fine u.p.o.l. Charakterystyka funkcji spornego lokalu pozwala zatem przyjąć jego kwalifikację jedynie jako lokalu "związanego" z działalności gospodarczą przedsiębiorcy, co w przypadku części budynku mieszkalnego nie wystarcza do zastosowania wyższej stawki podatkowej. Odwołujący się podkreślili, że żaden ze zgromadzonych w postępowaniu dowodów nie wskazuje na nic więcej poza związkiem nabytego lokalu z działalnością gospodarczą podatniczki. Równocześnie, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych w sprawie dane ewidencyjne obejmują wyłącznie funkcję mieszkalną nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania. Odwołując się do treści art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazano, że ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości organy nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Ewidencja, o której mowa, jest bowiem urzędowym rejestrem, w którym uwidacznia się stosowne informacje dotyczące poszczególnych nieruchomości a wypis z takiego rejestru jest urzędowym dokumentem w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej i nie może być podważany w postępowaniu podatkowym (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 955/09). Końcowo zaznaczono, że wbrew nomenklaturze, jaką zamiennie posługuje się organ w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji z dnia 7 września 2010r., oświadczenie na potrzeby podatku, złożone organowi podatkowemu przez podatników nie miało charakteru deklaracji, stanowiąc jedynie informację w rozumieniu art. 6 ust. 6 u.p.o.l., co nie pozostaje bez wpływu na ocenę jego znaczenia dla rozstrzygnięć. Decyzjami z dnia 7 grudnia 2010r. o numerach od [...] do [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własne decyzje z dnia 7 września 2010r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie powtórzono w znakomitej większości wcześniejszą argumentację. W szczególności odwołano się do treści złożonej przez podatników informacji w sprawie podatku od nieruchomości, którą zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne mają obowiązek złożenia organowi podatkowemu. Informacja ta, zawierająca niezbędne dane do wymiaru podatku, musi być sporządzona na formularzu, a oświadczenie podatnika składane jest pod rygorem odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistą. W tym kontekście zważono, że w świetle art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej pojęcie deklaracji obejmuje również informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podatnicy powtórzyli zarzuty odwołań rezygnując jedynie z tego dotyczącego uchybienia art. 6 ust. 6 u.p.o.l., a dodatkowo rozszerzając opis dokonanego naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej o przepisy art. 233 § 1 pkt 1 i art. 221 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniach skarg powielono zasadniczo treść odwołań nadmieniając jedynie, że podstawy dla czynienia jakichkolwiek ustaleń co do kwalifikacji lokalu na potrzeby stawki podatku od nieruchomości nie może stanowić informacja sporządzona na formularzu ustalonym uchwałą Rady Miasta Oświęcim, gdyż wzór ten nie jest dostosowany do nomenklatury ustawy, w szczególności zaś nie uwzględnia rozróżnienia wynikającego z jej art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b u.p.o.l. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Kr 233/11, I SA/Kr 234/11 i I SA/Kr 235/11 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 233/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanych sprawach sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżone decyzje nie naruszają prawa (wskazanych w skargach przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania). Sądowej kontroli zostały poddane decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2010r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta O. ustalających skarżącym podatek od nieruchomości za 2008r., 2009r. i 2010r. z powodu braku wystąpienia przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej tj. wydania tych decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy podatkowej, lecz ustalenie czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Ten tryb nie ma charakteru konkurencyjnego względem stadium postępowania odwoławczego (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski; Ordynacja podatkowa. Komentarz, tom. II, Toruń 2007, s. 573). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2003r., sygn. akt III SA 1473/01, wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007r., sygn. akt I GSK 1770/06). Nie może być inaczej, skoro wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji podatkowej stanowi odstępstwo od zasady stałości (legalności) tej decyzji, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z powodu rażącego naruszenia prawa należy kierować się przede wszystkim gramatyczną wykładnią pojęcia "rażące naruszenie", eliminując przy ocenie wystąpienia takiej kwalifikowanej wady decyzji elementów rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Według słownika języka polskiego (Warszawa 1993, t. III str. 24) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. Takie znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy zatem ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Wskazać należy, że w świetle powyższego, w trybie nadzwyczajnym jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji, rozpatrzeniu podlegają jedynie wady decyzji wymienione w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, nie zaś argumenty merytoryczne, które mogły być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu zwyczajnym odwoławczym. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpatrzenie zakończonej decyzją ostateczną sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanych spraw, należy przyznać rację Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, który zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2008-2010. Skarżący swoje wnioski o stwierdzenie nieważności w/w decyzji uzasadnili rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.o.l."). Przeprowadzona przez Sąd kontrola decyzji Prezydenta Miasta O. objętych wnioskami o stwierdzenie ich nieważności nie dała podstaw do uznania zasadności wniosków skarżących. Prezydent Miasta O. ustalając skarżącym podatek od nieruchomości za 2008r., 2009r., 2010r. oparł się na danych dotyczących przedmiotu opodatkowania podanych przez skarżących w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości (IN-1) za 2007r. gdzie wykazali w części E. 2 "Powierzchnia budynków mieszkalnych lub ich części" w poz. 2 pkt b, jako "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" powierzchnię 39,40 m2. Powyższe dane zostały potwierdzone własnoręcznymi podpisami skarżących i co istotne skarżący nie podjęli żadnej próby skorygowania tych danych bądź wyjaśnienia sposobu wykorzystania przedmiotowego lokalu w prowadzonej działalności gospodarczej. Stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11 (niemającym zastosowania w sprawach), są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Informacja, o której mowa wyżej traktowana jest na równi z deklaracją podatkową, albowiem w świetle art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Z kolei stosownie do art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Decyzja w sprawie podatku od nieruchomości jest decyzją ustalającą (o charakterze konstytutywnym), o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającego wysokość tego zobowiązania). Skoro zatem skarżący sami w Informacji (deklaracji) wskazali lokal mieszkalny o powierzchni 39,40 m2 jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, trudno organowi podatkowemu zarzucić rażące naruszenie prawa, z tej przyczyny, że do tak wskazanego przedmiotu opodatkowania zastosował stawkę podatku określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. tj. przewidzianą dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Szczególnie w sytuacji, gdy już w akcie notarialnym z dnia 22 października 2007r. (będącym w dyspozycji organu podatkowego od dnia 24 października 2007r.) dotyczącym zakupu przedmiotowego lokalu mieszkalnego dokonano jednoznacznych zapisów, co do tego, że lokal te będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej (§ 1 i § 3 umowy sprzedaży). Określając przedmiot opodatkowania organ w kwestionowanych decyzjach jednoznacznie zapisał cyt. "Dział. gosp. w bud. mieszkal. o wys. pow. 2,20m", tym samym określił, że opodatkowanie podwyższoną stawką następuje z uwagi na zajecie części budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślić przy tym trzeba, że taki "wymiar" podatku od nieruchomości skarżący otrzymywali za trzy kolejne lata podatkowe i go nie kwestionowali w trybie odwoławczym pomimo, że o takiej możliwości zostali każdorazowo, prawidłowo pouczeni w otrzymanych decyzjach. Nie podważając zasadności wywodów podniesionych przez skarżących w toku postępowania (we wnioskach o stwierdzenie nieważności i odwołaniach), co do treści i wykładni przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz szczególnie wykładni pojęcia "budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" stwierdzić należy, że powyższa argumentacja sama w sobie, szczególnie w kontekście danych zawartych w Informacji nie może uzasadniać zarzutu wydania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższej argumentacji prawnej skarżący wywiedli konkluzję sformułowana także w skargach, że cyt. "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w świetle wykładni przepisów prawa materialnego nie dostarczył podstaw do wniosków, które stały się udziałem organu podatkowego I instancji". Tym samych skarżący zakwestionowali ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydania przedmiotowych decyzji organu podatkowego i wnosząc o wzruszenie decyzji ostatecznych de facto zażądali przeprowadzenia postępowania podatkowego "od nowa" szczególnie w zakresie ustaleń faktycznych. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechny jest pogląd, iż odmienna kwalifikacja prawna stanu faktycznego przez stronę postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a więc przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w tym trybie nie daje możliwości ponownego rozpatrzenia sprawy co do ustaleń faktycznych i prawnych mających na celu wzruszenie w ten sposób decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2008r., sygn. akt II FSK 636/07, wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2010r., sygn. akt I GSK 279/09). Nie można podzielić również zarzutu, co do naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) poprzez dokonanie ustaleń, co do przeznaczenia lokalu stanowiącego własność skarżących w sposób sprzeczny z danymi ewidencyjnymi. Z treści decyzji podatkowych jednoznacznie wynika, że organ nie zmienił kwalifikacji budynku, przyjmując zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, że jest to budynek mieszkalny, w którego części (lokalu) prowadzona jest działalność gospodarcza. Określony w ten sposób przedmiot opodatkowania, jako element stanu faktycznego nie był kwestionowany przez skarżących w trybie instancyjnym. Wykorzystywanie w celu podważenia stanu faktycznego, trybu postępowania nadzwyczajnego, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.