I SA/Kr 238/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Urszula Zięba Sędzia WSA Grzegorz Klimek Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 29 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę 1.1. Decyzją z 31 maja 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa ustalił Ł. S.– nazywanemu dalej "Skarżącym", podatek od nieruchomości za 2021 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art 21 § 1 pkt 2 i § 5, art 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej jako "O.p."), art 1a do art 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej jako "u.p.o.l."), jak również obwieszczenie Ministra Rozwoju i Finansów z 23 lipca 2020 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2021 r. (M. P. poz. 673) i uchwałę Rady Miast K. nr [...] z 16 września 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego poz. [...]). W motywach decyzji organ wyjaśnił między innymi, że – wbrew temu co wskazał Skarżący – obiekt budowlany znajdujący się przy ul. [...] w K. nie jest budowlą lecz budynkiem. 1.2. W odwołaniu strona skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w części dotyczącej opodatkowania przez organ obiektu budowlanego określonego, jako "budynek za czterokondygnacyjnym budynkiem biurowym", a nie budowlę. Powyższej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 122, art 187, art 191 w zw. z art 120 O.p. poprzez niepełnie, niewystarczające dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zebranie materiału dowodowego oraz wydanie decyzji mimo wadliwego przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego; - art 191 i art 192 O.p. poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku dokonania obiektywnej, niewadliwej oceny dowodów; - art 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art 2 ust. 1 u.p.o.l., art 3 pkt 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej jako "P.b") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym rozumieniu cech, jakimi powinien odznaczać się budynek, co skutkowało błędnym przyjęciem, że konstrukcja zlokalizowana za czterokondygnacyjnym budynkiem biurowym jest budynkiem, a nie budowlą w rozumieniu art 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; - art 1a – art 7 u.p.o.l. oraz obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów z 23 lipca 2020 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2021 r. i uchwały Rady Miast K. nr [...] z 16 września 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Wskazując na art 229 O.p. strona wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia, czy przedmiotowy obiekt budowlany (wiata), zlokalizowany za czterokondygnacyjnym budynkiem biurowym jest budowlą, czy budynkiem. 1.3. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, decyzją z 29 listopada 2021 r. (nr SKO.Pod/4140/802/2021), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że spór w sprawie przede wszystkim dotyczy klasyfikacji obiektu budowlanego zlokalizowanego za czterokondygnacyjnym budynkiem biurowym, który zdaniem strony jest budowlą, natomiast w ocenie Prezydenta Miasta Krakowa jest budynkiem. Odwołując się do definicji budynku, zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., organ zwrócił uwagę, że budynek jest obiektem budowlanym wzniesionym z użyciem wyrobów budowlanych, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz dachu. Następnie, opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych, organ wyjaśnił, że "trwałe związanie z gruntem" oznacza posadowienie budynku na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy też przemieszczenie w inne miejsce. Ponadto pojęcie to należy ujmować w charakterze technicznym, użytkowym, a nie cywilistycznym. Pod pojęciem "fundamentu" należy zaś rozumieć dolną część budowli lub innej konstrukcji osadzonej w ziemi, która ma na celu przenoszenie jej ciężaru na grunt. Przy czym, w zależności od rodzaju konstrukcji, fundament może zostać wykonany w różnych technikach, takich jak stopy fundamentowe, ławy, płyty, a nawet pojedynczych bloków betonowych o charakterze punktowym. Organ zwrócił przy tym uwagę, że nawet wówczas gdy cały obiekt, wraz z fundamentem, może zostać przestawiony w inne miejsce nie oznacza to, że nie jest on trwale związany z gruntem. Zdaniem organu odwoławczego, pojęcie przegrody budowlanej należy wykładać zgodnie z dyrektywami językowymi, ponieważ nie zostało ono zdefiniowane w ustawie podatkowej. Tym samy, kierując się słownikowym znaczeniem tego pojęcia, organ stwierdził, że "przegroda" jest czymś co odgradza, dzieli, jest barierą. Określenie "budowlany" dotyczy budowli, budowy lub budowania. Natomiast "wydzielić" oznacza oddzielenie, wyodrębnienie. W tym kontekście, zdaniem organu, pojęcie "przegrody budowlanej", o którym jest mowa w art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l., nie można zawężać do ścian w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, lecz należy przypisać do tej kategorii również słupy i kolumny, które mogą pełnić w sensie konstrukcyjnym tę samą rolę co ściana. Ponadto jej funkcją jest wyodrębnienie obiektu z przestrzeni. Dalej organ wyjaśnił, że dach to nakrycie budynku, ograniczająca go od góry. Przy czym jeżeli znajduje się on w złym stanie, nie oznacza to, że budynek nie posiada dachu. Dopiero wówczas gdy obiekt zostanie pozbawiony dachu całkowicie i trwale, tak że jest nieosłonięty od góry, przestaje być budynkiem. W związku z powyższym, organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa co do kwalifikacji spornego obiektu budowlanego jako budynku. Z protokołu oględzin i dokumentacji zdjęciowej wynikało bowiem, że ten obiekt budowlany posiada pełne przegrody budowlane i dach, przymocowany jest do podłoża za pomocą słupów nośnych stanowiących element konstrukcji obiektu, osadzonych na betonowych stopach. Wewnątrz obiektu znajduje się betonowa posadzka. Dwie przegrody budowlane są wspólne z sąsiadującymi budynkami. Trzecią stanowi konstrukcja z blachy oparta na betonowej podmurówce i konstrukcji metalowej. Frontową przegrodę budynku stanowi konstrukcja z blachy, w której znajdują się otwory wejściowe zamykane bramami przesuwnymi. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie było również podstaw, aby podzielić pogląd wyrażony w opinii prywatnej przedstawionej przez Skarżącego. W opinii tej stwierdzono, że "obiekt za budynkiem biurowym przy ul. [..] w K. nie jest budynkiem, lecz wiatą magazynową obudowaną trzema ścianami z blachy ocieplonej styropianem. (...) Wiata obecnie posiada trzy ściany z blachy falistej, którą obudowano - skręcono w 2015 r. Wiata nie posiada ściany od strony budynku istniejącego socjalnego. Stwierdzam jednoznacznie, że wiatę po jego odpowiednim demontażu tj. ściągnięcie blach dachowych, rozkręcenie blach ściennych, rozkręcenie podpór, ściągnięcie drzwi można ponownie posadowić w innym dowolnym miejscu. Wiata nie posiada fundamentów". Organ zwrócił przy tym uwagę, że w toku postępowania organ pierwszej instancji dopuścił i przeprowadził dowód z zeznań świadka, autora powyższej opinii – M.K. Świadek, odpowiadając na pytanie dotyczące trwałego związania z gruntem i posiadania fundamentów, stwierdził, że obiekt ma słupy, jest rozbieralny, nie jest do końca trwale związany (z gruntem), ma stopy fundamentowe w celu zakotwienia słupów. Jak zeznał świadek, jest to obiekt rozbieralny, można go rozebrać i przestawić w inne miejsce, jednak — co wynika z dalszych odpowiedzi – wymaga to przygotowania podłoża poprzez wykonanie stóp fundamentowych. W trakcie przesłuchania świadek wyjaśnił również, iż obciążenia związane z konstrukcją obiektu przenoszone są na grunt za pomocą stóp fundamentowych. W odniesieniu do jednej z przesłanek definiujących budynek tj. wydzielenia z przestrzeni świadek stwierdził, iż każdy obiekt jest wydzielony z przestrzeni. Świadek nie umiał odpowiedzieć na pytanie, czy ściana czterokondygnacyjnego budynku biurowego wydziela obiekt z przestrzeni. Natomiast w opinii świadka przegrodą jest ściana i przegroda może być wspólna dla dwóch budynków. Ponadto na pytanie dotyczące możliwości posadowienia obiektu po demontażu w innym dowolnym miejscu bez odpowiedniego przygotowania podłoża, świadek potwierdził, że ze względów bezpieczeństwa konieczne jest odpowiednie przygotowanie podłoża poprzez wykonanie stóp fundamentowych. Ponadto świadek zeznał, że do tej wiaty nie są doprowadzone media, gdyż obiekt nie nadaje się do doprowadzenia mediów. Natomiast – jak wynika z dokumentacji zdjęciowej – jest tam co najmniej instalacja elektryczna. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż sporny obiekt budowlany posiada wszystkie cechy budynku, zaś przedłożona opinia oraz zeznania świadka nie dają podstaw do zakwestionowania ustaleń zawartych w protokole kontroli. Zdaniem organu, w przedłożonej opinii nie zostały uwzględnione wszystkie istotne elementy przesądzające o zakwalifikowaniu obiektu do budynków, a nie budowli, co potwierdziły również zeznania świadka. Odnosząc się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, nie było to konieczne. Stan faktyczny sprawy został bowiem wyjaśniony i udokumentowany innymi dowodami, w szczególności dowodem z oględzin obiektu (wraz z dokumentacją zdjęciową), jak również przesłuchaniem świadka (autora opinii dotyczącej kwalifikacji tego obiektu). Przy czym z materiału dowodowego wynika, że zarówno gabaryty, sposób posadowienia i przymocowania do podłoża świadczy o jego trwałym związaniu z gruntem. Obiekt posiada stopy fundamentowe w celu zakotwienia słupów. Obciążenia związane z konstrukcją obiektu są przenoszone na grunt za pomocą stóp fundamentowych. Za brakiem trwałego związania z gruntem nie może przemawiać sam fakt możliwości demontażu i przeniesienia w inne miejsce. Obiekt posiada pełne przegrody budowlane i dach. Dwie przegrody budowlane są wspólne z sąsiadującymi budynkami, trzecią stanowi konstrukcja z blachy oparta na betonowej podmurówce i konstrukcji metalowej. Frontową przegrodę budynku stanowi konstrukcja z blachy, w której znajdują się otwory wejściowe zamykane bramami przesuwnymi. Wewnątrz obiektu znajduje się betonowa posadzka. Do obiektu doprowadzona jest instalacja elektryczna. Ponadto sporny obiekt budowlany został zaewidencjonowany w ewidencji gruntów i budynków jako budynek. Powyższe ustalenia – zdaniem organu odwoławczego – pozwalają na stwierdzenie, iż sporny obiekt budowlany jest budynkiem, zaś przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego przeczyłoby zasadom ekonomiki i szybkości postępowania. W związku z powyższym, ponieważ wskazana nieruchomość została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej (oddana przedsiębiorcy w posiadanie zależne na podstawie umowy użyczenia nieruchomości) o zastosowaniu wyższych stawek podatku od nieruchomości zadecydowało rzeczywiste zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. 2.1. W skardze wywiedzionej od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania: a) art. 188 i art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i § 2 w zw. art. 235 O.p. poprzez niezasadną odmowę przeprowadzenia wniosku dowodowego Skarżącego zgłoszonego w odwołaniu, tj. przeprowadzenie dowodu z: - opinii biegłego z zakresu budownictwa, na okoliczność ustalenia, czy obiekt budowlany zlokalizowany za czterokondygnacyjnym budynkiem biurowym (wiata) jest budowlą czy też budynkiem, w sytuacji, gdy okoliczności na które dowód powołano miały istotne znaczenie dla prawidłowego odtworzenia stanu faktycznego sprawy, co w dalszej kolejności miało wpływ na treść ustaleń faktycznych sprawy i realizację prawa materialnego; b) art. 187 § 1, art. 122 i art. 191 w zw. z art. 120 w zw. z art. 235 O.p., poprzez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie zakresie: - błędnego zakwalifikowania wiaty położonej za czterokondygnacyjnym budynkiem biurowym jako budynku, choć w rzeczywistości jest to budowla, co miało istotny wpływ na ustalenie przez organ podstawy opodatkowania zastosowanie stawki podatkowej; c) art. 122, art. 187, art. 191 w zw. z art. 120 oraz art. 24 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1 O.p. poprzez niepełne, niewystarczające dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zebranie materiału dowodowego oraz wydanie decyzji mimo wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego; d) art. 191 i 192 w zw. z art. 235 O.p. poprzez niedopełnienie obowiązku dokonania obiektywnej, niewadliwej ocen dowodów; e) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 23 O.p., polegające na osłabieniu zaufania obywatela do organów, które nie dokonuj czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności spraw; uniemożliwieniu Skarżącemu skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, skutkujące pozbawieniem go możliwości udowodnienia swoich twierdzeń i obrony praw w sprawie, w następstwie oddalenia wniosków dowodowych, co czyniło możliwość udowodnienia jego twierdzeń iluzoryczną. W skardze podniesiono również zarzuty naruszenia przepisów praw materialnego, tj.: f) art. 1a - art. 7 u.p.o.l. oraz uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z 16 września 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020, poz. 2052 ze zm.; dalej jako "p.g.k"), art. 21 § 5 O.p., polegające na błędnym ustaleniu podatku od nieruchomości dla Skarżącego za 2021 r.; g) art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. i art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie przez organ, że obiekt budowlany (wiata) położony za czterokondygnacyjnym budynkiem biurowym jest budynkiem, a nie budowlą zdefiniowaną w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. 2.2. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 3.1. Skarga jest niezasadna, dlatego została oddalona. 3.2. Biorąc pod uwagę uzasadnienie prawne i faktyczne kontrolowanej decyzji oraz podniesione w skardze zarzuty należy stwierdzić, że spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy "obiekt zlokalizowany za czterokondygnacyjnym budynkiem biurowym" jest budynkiem, czy też budowlą. Zdaniem strony, zakwalifikowanie przedmiotowej wiaty jako budynku jest błędne, ponieważ nie jest ona ani trwale związana z gruntem, ani posadowiona na fundamencie. Ponadto wiata ta nie została w pełni wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. W tym zakresie argumentacja strony opiera się przede wszystkim na odmiennej wykładni pojęcia "budowli", o którym jest mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego. 3.3. W pierwszej kolejności należy zatem wyjaśnić, że art 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budowla jako przedmiot opodatkowania została natomiast zdefiniowana jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z powołanych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że zakres znaczeniowy tych pojęć nie pokrywa się, a zatem obiekt spełniający kryteria uznania go za budynek nie może być uznany za budowlę i odwrotnie - obiekt spełniający kryteria budowli nie może być uznany za budynek (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., SK 48/15, OTK-A z 2018 r., poz. 2). Zdaniem Sądu, przyjęte przez organ rozumienie zwrotu "trwale związane z gruntem", którym posłużono się w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jest trafne. Sprowadza się on zasadniczo do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy też przemieszczenie na inne miejsce. Trwałość połączenia budynku z gruntem musi być oceniana również jako kwestia faktu. Decyduje o tym konstrukcja techniczna budynku, a połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, aby opierało się czynnikom (np. atmosferycznym) mogącym zniszczyć tę konstrukcję. Równocześnie zwrot ten należy wykładać z uwzględnieniem pojęcia "fundamentu". Przy czym pojęcie to na gruncie języka potocznego definiuje się jako "dolną część budowli lub innej konstrukcji osadzonej w ziemi" (www.sjp.pwn.pl). Natomiast w świetle dostępnej każdemu wiedzy z zakresu budownictwa, fundamentem jest element konstrukcyjny, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt, służący za podstawę trwałego posadowienia obiektów budowlanych, mogący zostać wykonany z różnych materiałów budowlanych. Parametry fundamentu oraz głębokość jego posadowienia w gruncie zależą od wielkości przenoszonych obciążeń, te zaś zależą od wielkości i rodzaju konstrukcji. Jak trafnie zauważył organ, fundament, jako podstawa budynku, może zostać wykonany w różnych technikach, takich jak stopy fundamentowe, pływy, ławy, a co za tym idzie nie musi przybierać postaci ciągłej, wspierającej przeważającą powierzchnię ścian nośnych obiektu. W przypadku lżejszych konstrukcji – takich jak wiata składająca się z metalowego stelażu i przytwierdzonych do niego blaszanych ścian i dachu – wystarczającym może być zastosowanie pojedynczych bloków betonowych o charakterze punktowym. Co istotne, stanowisko organu pozostaje w zgodzie z przywołaną przez strone uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2021 r. (III FPS 1/21). Zgodnie z powyższą uchwałą, o trwałym związaniu z gruntem, w kontekście fundamentów, powinno świadczyć niemożliwość jego odłączenia bez istotnej zmiany całości, uszkodzenia lub zniszczenia części budowlanej położonej ponad fundamentami. Organ natomiast wyraźnie przyjął, że o trwałym związaniu powinno świadczyć niemożliwość odłączenia obiektu bez jego zamiany w sensie technicznym. Sąd podziela również przyjęte przez organ rozumienie pojęcia "przegrody budowlanej", zgodnie z którym nie można zawężać go do ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią również takie elementy struktury budynku, jak np. filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić tę samą funkcję co ściana i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 24 lutego 2022 r., III FSK 4994/21; 15 października 2020 r., II FSK 1512/18; 25 września 2015 r., II FSK 2086/13; 11 maja 2016 r., II FSK 1581/15). W konsekwencji, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. i art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego należało ocenić jako niezasadny. 3.4. Równocześnie z protokołu oględzin wynikało, że sporny obiekt posadowiony został na stopach betonowych, które spełniały przedstawione powyżej kryteria uznania ich za fundamenty, jak również oparty był na betonowej posadzce. Tym samym, nawet jeżeli obiekt ten można było rozebrać i posadowić w innym miejscu, należało uznać go za trwale związany z gruntem. Czynność ta wymagałaby bowiem przygotowania podłoża poprzez wykonanie nowych stóp fundamentowych. Nie można również podzielić stanowiska strony, zgodnie z którym brak jednej ze ścian wyklucza możliwość uznania spornego obiektu za budynek. W tym względzie należy zaznaczyć, że zdaniem organów możliwym było dokładne wskazanie granic zajmowanej przez niego przestrzeni poprzez określenie jego obrysu. Ponadto obiekt ten miał być od frontu częściowo wydzielony konstrukcją z blachy, tyle że umieszczono w niej przesuwne bramy. Przy czym, jak wynikało z protokołu oględzin, sporny obiekt dzielił dwie ściany z sąsiednim budynkami, trzecia zaś składała się z blachy opartej o betonową podmurówkę i konstrukcję metalową – a co za tym idzie spełniała ona przedstawione wyżej kryteria uznania za przegrodę budowlaną. Ponadto poszczególne przegrody budowlane były konstrukcyjnie połączone z nim konstrukcyjnie połączone – nawet jeżeli była możliwość ich demontażu. W tym miejscu jednak należy podkreślić, że skoro dwie ściany spornego obiektu były wspólne z sąsiadującymi budynkami – wbrew temu co wywodzi strona skarżąca – nie można było przyjąć, że obiekt ten można było przenieść bez wyraźnej zmiany jego struktury i jego uszkodzenia. Odnosząc się do zarzutu błędnej oceny prywatnej opinii oraz dowodu z przesłuchania jej autora, jako świadka, należy zwrócić uwagę, że opinia ta została sformułowana w sposób ogólnikowy. W przypadku fundamentów jej autor poprzestał bowiem na stwierdzeniu, że opisywany obiekt ich nie ma. Stwierdzenie tego nie poparl jednak żadną argumentacją. Opis dotyczący przegród budowlanych sprowadzał się zaś do stwierdzenia, że składają się na nią trzy ściany z blachy falistej ocieplonej styropianem, natomiast dach miał być niekompletny w części przylegającej do sąsiedniego budynku. Przy czym ściany te nadają się do demontażu. Treść zeznań złożonych przez autora powyższej opinii również nie pozwalała na sformułowanie stwierdzenia, że wskazany obiekt jest budynkiem. Część jego odpowiedzi potwierdza również, że przy ocenie, czy obiekt ten spełnia wymogi stawiane budynkom nie uwzględnił wszystkich kryteriów. W jego ocenie należałoby doprowadzić do niego media, zaprojektować ściany, dach, ocieplenie i zmienić użytkowanie. Przy czym jego zdaniem przegrodami są "ściany". Należy przy tym zwrócić uwagę, że świadek potwierdził, iż przeniesienie obiektu wymagałoby wykonania nowych stóp fundamentowych. Równocześnie, biorąc pod uwagę sposób, w jaki został skonstruowany przedmiotowy obiekt budowlany – ocena, czy posiada on cechy właściwe dla budynków, nie wymagała wiedzy specjalistycznej. Stąd też, w tym przypadku, powołanie biegłego nie było konieczne, a organ miał podstawy, aby sprawę rozstrzygnąć na podstawie protokołu kontroli, do którego załączone zostały zdjęcia, prywatnej opinii zgłoszonej przez stronę oraz zeznania jej autora. W konsekwencji jako niezasadne należy ocenić również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. 3.5. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022, poz. 329 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.").