I SA/Kr 265/16

|Sygn. akt I SA/Kr 265/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r., sprawy ze skargi O. S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 30 listopada 2015 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r., , , - skargę oddala -, Wójt Gminy P. decyzją z dnia 6 sierpnia 2015 r. nr [...] określił O. S.A. (poprzednio T. S.A.) z siedzibą w W. (dalej jako: "Spółka", "Podatnik" lub "Skarżąca") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 56 948 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej "O.p." oraz art. 1a, art. 2, art. 3 pkt 1 ust. 1 i ust. 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849), dalej "u.p.o.l.", a nadto uchwałę Rady Gminy P. nr XXXVII/287/2009 z dnia 12 października 2009 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Mał. nr 664, poz. 4987). W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że podatek od nieruchomości od powierzchni gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej został wyliczony jak w złożonej przez podatnika deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2010. Zaś wartość budowli, która pierwotnie została wykazana w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 306 zł została zwiększona o kwotę, wynikającą z wyciągu ewidencji środków trwałych na płycie CD przesłanych przez Spółkę na wezwanie organu w piśmie z dnia 25 czerwca 2014 r., tj. o kwotę 4 862 548,65 zł określoną, jako wartość linii kablowych, ułożonych w kanalizacji kablowej, niedeklarowanych w 2010 roku. Organ wskazał, że 28 kwietnia 2014 r. otrzymał wynik kontroli nr [...] z dnia 31 marca 2014 r., przeprowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w Spółce, w którym wskazano, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie były przedmiotem transakcji sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. zawartej z TPI. Ponadto wskazano, że linie kablowe podlegały opodatkowaniu zgodnie z ustawą Prawo budowlane do jej zmiany 17 lipca 2010 r. Od ww. decyzji Spółka złożyła odwołanie z dnia 2 września 2015 r., w którym zarzuciła, że decyzja I instancji nie została doręczona w związku z problemami technicznymi, jakie pojawiły się na platformie ePUAP. Skarżąca podniosła, że organ naruszył art. 152a § 5 O.p. uniemożliwiając zapoznanie się z treścią decyzji. Ponadto Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt u.p.o.l., nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, o opodatkowaniu linii kablowych przebiegających przez kanalizację kablową za 2010 r. Skarżąca podniosła, że przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, w której ułożone były przedmiotowe linie kablowe na rzecz TP Invest Sp. z o.o. Przywołała liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 listopada września 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii prawidłowości doręczenia decyzji I instancji. W związku z powyższym organ wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż pismem z dnia 3 listopada 2014 r. pełnomocnik O. S.A. z siedzibą w W. – A.L. wniósł o doręczanie wszelkiej korespondencji - w ramach prowadzonego przez Wójta Gminy P. postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2010 - za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W piśmie pełnomocnik wskazał adres skrzynki podawczej E-PUAP: /gwwtax_aladzinski/skrytka oraz wniósł o przekazywanie na adres: [email protected] informacji o złożeniu pisma na skrzynce podawczej. Uwzględniając ww. wniosek Podatnika organ l instancji umieścił w dniu wydania na platformie E-PUAP decyzję z dnia 6 sierpnia 2015 r., nr [...]. Także w dniu 6 sierpnia 2015 r. przesłano na wskazany przez pełnomocnika adres mailowy - zgodnie z art. 152a § 1 O.p. - zawiadomienie o umieszczeniu decyzji pod wskazanym przez pełnomocnika Spółki adresem skrzynki podawczej E-PUAP. Z akt sprawy wynika, że w dniu 13 sierpnia 2015 r. w związku z nieodebraniem pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy - zgodnie z art. 152a § 2 O.p. - przesyłał powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania decyzji. Z uwagi na nieodebranie decyzji doręczenie - stosownie do postanowień art. 152a § 3 O.p. – organ uznał za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia, tj. w dniu 20 sierpnia 2015 r. W ocenie Kolegium organ l instancji dopełnił wszelkich obowiązków, jakie nakłada na niego przepis art. 152a O.p., dla uznania skuteczności dokonanego doręczenia w formie elektronicznej. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ wskazał, że w doktrynie prawa podatkowego (vide: Komentarz do art. 152(a) ustawy - Ordynacja podatkowa, autorstwa M. Niezgódki-Medek, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX) wskazuje się, że w § 5 wyżej wskazanego artykułu nałożono na organ obowiązki informacyjne związane z fikcją doręczenia. Adresat pisma, które zostało doręczone w trybie określonym w § 3, ma prawo dostępu do treści takiego pisma w formie elektronicznej przez okres co najmniej 3 miesięcy od daty uznania pisma w takiej formie za doręczone. Organ ma mu także umożliwić uzyskanie informacji o dacie uznania pisma za doręczone oraz o datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 1 i 2, w swoim systemie elektronicznym. Jednak jak podnosi autorka wyżej powołanego Komentarza uzyskanie tych informacji nie ma znaczenia dla biegu terminów procesowych, co najwyżej może być pomocne przy składaniu wniosku o ich przywrócenie. Uwzględniając powyższe, wskazać należy na fakt terminowego złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji organu l instancji, a ponadto na to, iż wniosek o doręczanie pism w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego został skutecznie złożony do Wójta Gminy P. w dniu 28 sierpnia 2015 r., a więc po skutecznym doręczeniu decyzji w formie elektronicznej. W związku z powyższym - zdaniem Kolegium - podniesiony w odwołaniu zarzut braku skuteczności dokonanego doręczenia należy uznać za nieuzasadniony. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy organ wskazał, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy - w dniu 21 stycznia 2010 r., T. SA z siedzibą w W. (obecnie O.SA) złożyła w organie l instancji deklarację na podatek od nieruchomości na 2010 r., w której zadeklarowała do opodatkowania w 2010 r. na terenie Gminy P.: powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 2,3 m2, powierzchnię budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 16,20 m2 oraz budowle o wartości 306 zł. Z akt sprawy wynika, że złożona przez Podatnika deklaracja na podatek od nieruchomości nie obejmuje linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych zlokalizowanych na terenie Gminy P., gdyż w ocenie Spółki linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ani jako instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną (tj. część składową budowli), ani jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Dodatkowo, zdaniem Podatnika, obiekty te nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym podatku od nieruchomości ze względu na różny status własnościowy poszczególnych elementów budowli (linii kablowych i kanalizacji kablowej). Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania organ wezwał Podatnika do złożenia wykazu określającego wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, nie zgłoszonych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku podatkowym 2010 r. i dostarczenia ewidencji środków trwałych znajdujących się na terenie Gminy P. za rok 2010. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 25 czerwca 2015 r. pełnomocnik O. S.A. przesłał nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych grupy 2 KŚT i grupy 6 KŚT, dla obszaru O. SA, w obrębie którego położona jest Gmina P. Przedłożone dane pozwalały na wyodrębnienie i następnie wyliczenie wartości obiektów, które organ podatkowy zamierza opodatkować jako budowle podatkiem od nieruchomości. W oparciu o przedstawiony przez Podatnika wyciąg z ewidencji środków trwałych organ l instancji przedstawił wyselekcjonowane (sporne) budowle, sporządził ich szczegółowe zestawienie oraz ustalił wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej położonych na obszarze Gminy P., ze stanem na dzień 1 stycznia 2010 r. Wartość początkowa środków trwałych na dzień 1 stycznia 2010 r., składających się z linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, położonych na obszarze Gminy P. wynosi 4 862 548,65 zł. Analiza decyzji organu l instancji, dokonana przez Kolegium, doprowadziła do wniosku, iż organ l instancji prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania i nie naruszając przepisów prawa materialnego właściwie ustalił podstawę opodatkowania. Organ II instancji przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych powołał się na wyrażony tam pogląd, że linie telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej w przypadku, gdy tworzą całość techniczno-użytkową podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość od wartości, której naliczany jest przedmiotowy podatek. Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedmiotem opodatkowania może być nie tylko cała budowla, ale również jej część. W związku z powyższym fakt, że właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel kabli nie zmienia charakteru całości techniczno-użytkowej jako budowli i nie wpływa na opodatkowanie właściciela kabli. Na ww. decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 228 § 1 pkt 1, art. 223 § 2 pkt 1, art. 152 § 1-3 i § 5, a także w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p., przez merytoryczne rozpoznanie sprawy, choć należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania, gdyż zostało ono złożone od decyzji niedoręczonej. Zarzucono również naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż od lutego 2009 r. (a więc również w roku 2010, którego dotyczy zaskarżona decyzja) - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla Skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l. Uzasadniając zarzuty Skarżąca podkreśliła, że organy naruszyły wskazane przepisy O.p., nie wyjaśniając kwestii rzeczywistej możliwości odebrania decyzji I instancji w formie elektronicznej. Co prawda Skarżąca wniosła odwołanie w terminie, ale uniemożliwiono jej podniesienie zarzutów procesowych, odnośnie ujęcia zestawienia obiektów, które organ uznał za budowle niezadeklarowane przez Skarżącą. Zdaniem Spółki, przedstawiona przez organ argumentacja, wskazując na podleganie linii kablowych, położonych w kanalizacji kablowej, podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Spółka wskazała, że argumentacja organu opierała się na orzecznictwie sądowym, które odnosiło się do sytuacji, w której własność kanalizacji i linii kablowych pokrywałyby się. Orzecznictwo to nie było zatem adekwatne w przedmiotowej sprawie. Podatnik podkreślił ponadto, że argumentacja przedstawiona przez organ nie uwzględniła, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe - jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką "całość". Całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot, niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego "obiektu" nie sposób określić jego właściciela, co oznacza, iż dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Jeśliby zatem za organem przyjąć, że linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją całość techniczno-użytkową, to w sytuacji, w której mają one różnych właścicieli, nie ma podatnika podatku od nieruchomości z tego tytułu. W tym miejscu, Spółka wskazała na wyrok NSA z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1498/12. O. S.A. z siedzibą w W. podkreśliła, że Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowi kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l, na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 10 pkt 2 u.p.o.l. Na potwierdzenie swojego stanowiska, Spółka wskazała także na wyroki, m.in.: NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., II FSK 777/06 i II FSK 514/06, WSA w Lublinie z dnia 25 stycznia 2008 r., I SA/Lu 703/07, WSA w Olsztynie z dnia 27 listopada 2014 r., I SA/01 674/14, WSA w Łodzi z dnia 4 marca 2015r., I SA/Łd 1132/14 i I SA/Łd 1133/14, z dnia 17 kwietnia 2015 r., I SA/Łd 213/15, oraz WSA we Wrocławiu z dnia 11 czerwca 2015 r., I SA/Wr 338/15 a także WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2015 r., I SA/Lu 535/15. Spółka przywołała również wyrok WSA w Krakowie z 11 maja 2015 r., I SA/Kr 126/15, z którego tezami nie zgadza się z następujących względów: 1. Art. 3 ust. i pkt i u.p.o.l. nie posługuje się pojęciem "części" - ani w odniesieniu do nieruchomości, ani w odniesieniu do obiektu budowlanego. Podatnikiem może zatem być wyłącznie właściciel całej nieruchomości lub obiektu budowlanego. Nie stoi to na przeszkodzie opodatkowaniu tego właściciela w zakresie "części" nieruchomości lub obiektu, np. w przypadku, gdy nie cały obiekt jest związany z działalnością gospodarczą, ale tylko jego część - i wówczas opodatkowaniu podlega właściciel całości, ale tylko od tej części. 2. O "części budowli" stanowi art. 2 ust. i pkt 3 u.p.o.l., a więc przepis określający przedmiot opodatkowania. Sformułowanie "części budowli" nie odnosi się do poszczególnych elementów składających się na budowlą, ale chodzi tu o wydzieloną zdefiniowana część, która samodzielnie musi posiadać i pełnić określone funkcje i nadawać się do określonego użytku, będąc połączeniem poszczególnych elementów w określonym celu związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. też prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 996/11). Kable takiej części budowli nie stanowią, skoro - jak wskazało Kolegium - wyłącznie wraz z kanalizacją kablową stanowią całość techniczno-użytkową. 3. Dodatkowy argument przeciwko poglądowi WSA w Krakowie stanowi treść art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w którym ustawodawca przewidział sytuację współwłasności albo współposiadania nieruchomości lub obiektu budowlanego i nakazał opodatkować taką nieruchomość lub obiekt budowlany jako odrębny przedmiot opodatkowania, odrębną decyzją wydaną na współwłaścicieli lub współposiadaczy - czego jednak tut. Kolegium również zaniechało. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, iż zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest merytorycznie prawidłowe a wydane zostało w postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z regułami określonymi w O.p. W pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu skargi, wskazującego, że decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego. Skarżąca wywodzi taki pogląd z faktu, że w związku z problemami technicznymi, jakie pojawiły się na platformie ePUAP, nie mogła zapoznać się z treścią decyzji. Zdaniem skarżącej wynika z powyższego, że organ naruszył art. 152a § 5 O.p. nie doręczając prawidłowo decyzji. W ocenie Sądu stanowisko to nie jest zasadne. Stosownie do art. 152a. O.p.: § 1 w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. § 2 w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. § 3 w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. § 4 zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny organu podatkowego, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się. § 5 w przypadku doręczenia, o którym mowa w § 3, organ podatkowy umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz informacji o dacie uznania pisma za doręczone i o datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 1 i 2, w systemie teleinformatycznym. § 6 warunki techniczne i organizacyjne doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego określają przepisy ustawy, o której mowa w § 1 pkt 3. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że trafnie organ odwoławczy wykazał, że pismem z dnia 3 listopada 2014 r. pełnomocnik O S.A. z siedzibą w W. – A.L. wniósł o doręczanie wszelkiej korespondencji - w ramach prowadzonego przez Wójta Gminy P. postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2010 - za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W piśmie pełnomocnik wskazał adres skrzynki podawczej E-PUAP: /gwwtax_aladzinski/skrytka oraz wniósł o przekazywanie na adres: [email protected] informacji o złożeniu pisma na skrzynce podawczej. Organ l instancji prawidłowo uwzględniając ww. wniosek Podatnika umieścił w dniu wydania na platformie E-PUAP decyzję z dnia 6 sierpnia 2015 r., nr [...]. przesyłając tego samego dnia na wskazany przez pełnomocnika adres mailowy - zgodnie z art. 152a § 1 O.p. - zawiadomienie o umieszczeniu decyzji pod wskazanym przez pełnomocnika Spółki adresem skrzynki podawczej E-PUAP. Z akt sprawy wynika, że w dniu 13 sierpnia 2015 r. w związku z nieodebraniem pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy - zgodnie z art. 152a § 2 O.p. - przesyłał powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania decyzji. Z uwagi na nieodebranie decyzji doręczenie - stosownie do postanowień art. 152a § 3 O.p. – organ uznał za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia, tj. w dniu 20 sierpnia 2015 r. Zatem niewątpliwie organ l instancji dopełnił wszelkich obowiązków, jakie nakłada na niego przepis art. 152a O.p., dla uznania skuteczności dokonanego doręczenia w formie elektronicznej. Sąd stwierdza, że na stronie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej: https://prod.ceidg.gov.pl/ceidg.cms.engine/?F;2f4ec43b-83f7-4052-83f1-68da74c00ab4 zamieszczone są komunikaty związane m.in. z utrudnieniami w dostępie do funkcjonalności platformy ePUAP. Z komunikatów zamieszczonych na tej stronie wynika m.in., że Komunikatem z 5 sierpnia 2015 r. poinformowano o przerwie w dostępności wykorzystania Profilu Zaufanego ePUAP w dniach 12 -17 sierpnia 2015 r. Z kolei z komunikatu Dyrektora Departamentu Informatyzacji z dnia 19 sierpnia 2015 r. znak DI-WZIK.511.23.2015 dotyczącego problemu korzystania z Profilu Zaufanego ePUAP wynika, że problemy z logowaniem występowały w dniach 17-18 sierpnia 2015 r. Kolejne utrudnienia nastąpiły dopiero 28 sierpnia 2015 r. (jeden dzień). We wrześniu nie stwierdzono problemów z dostępnością do platformy. Zestawiając powyżej wskazane okresy, należy wskazać że organ I instancji zawiadomił pełnomocnika Skarżącej o zamieszczeniu decyzji dnia 6 sierpnia 2015 r. Decyzja ta była z całą pewnością dostępna w sposób umożliwiający zapoznanie się z jej treścią w dniach 6-11, 19-27 sierpnia 2015 r., oraz po 28 sierpnia 2015 r., we wrześniu 2015 r. i w okresie późniejszym. Termin do wniesienia odwołania zaś rozpoczął bieg 20 sierpnia 2015 r. i upłynął 3 września 2015 r. W związku z powyższym zarzut braku skuteczności dokonanego doręczenia Sąd uznał za niezasadny. Organy działały z poszanowaniem przepisów O.p. i nie naruszyły art. 228 § 1 pkt 1, art. 223 § 2 pkt 1, art. 152 § 1-3 i § 5, art. 122 ani art. 187 § 1 O.p. Ponieważ Sąd nie dostrzegł wadliwości proceduralnej w postępowaniu organów obydwu instancji, prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji, Sąd poddał swej ocenie, kwestionowaną przez Skarżącą, prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim, podatnikami podatku od nieruchomości w odniesieniu do budowli są zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1, 2, i 4 u.p.o.l. właściciele lub posiadacze samoistni, a także posiadacze obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, gdy posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Nie było przedmiotem sporu pomiędzy stronami, że Skarżąca jest właścicielem okablowania. Jednakże, jeśli kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas tworzą one całość techniczno–użytkową, stanowiąc tym samym jedną budowlę, będącą podstawą opodatkowania, jeśli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Samodzielnie kable nie mogą jednak stanowić budowli, co ma wpływ na ustalenie istnienia zobowiązania podatkowego. Sąd rozpoznający sprawę podziela dotychczasową ugruntowaną linię orzeczniczą, wedle której przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno–użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11, Lex Omega nr 1381153). Jednakże należy podkreślić, że orzecznictwo w tym zakresie odnosi się do sytuacji, w której właścicielem zarówno przewodów telekomunikacyjnych jak i kanalizacji kablowej był ten sam podmiot. Istota sporu ogniskuje się obecnie wokół możliwości opodatkowania kabli telekomunikacyjnych stanowiących wraz z kanalizacją kablową całość techniczno-użytkową, w sytuacji, gdy inny jest właściciel kanalizacji telekomunikacyjnej a inny właściciel kabli. W ocenie O. S.A. całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. Skarżąca powoływała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12, Lex Omega nr 1579315. Stwierdzono w nim, że nie można opodatkować części budowli jaką stanowią kable położone w kanalizacji kablowej z tego tylko powodu, że właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot niż właściciel kabli. W uzasadnieniu swojego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że kable nie stanowią samodzielnej budowli, a są jedynie jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci linii kablowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. Spółka wskazała również na dwa inne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007r., sygn. akt II FSK 777/06 (Lex Omega nr 338531) i II FSK 514/06 (Lex Omega nr 588690). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tego stanowiska. Zauważyć należy, że dwa powołane w skardze wyroki z dnia 3 kwietnia 2007 r. odnoszą się do innego stanu faktycznego, w którym opodatkowane zostały kable światłowodowe podwieszone na trakcji energetycznej, niebędącej własnością skarżącej spółki. Po drugie nie jest kwestią sporną, że kanalizacja kablowa jak i ułożone w niej kable stanowią całość techniczno-użytkową i dalej są wykorzystywane przez O. S.A. zgodnie z przeznaczeniem, dla którego budowla powstała. Z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych wynika natomiast, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno–użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości . Podkreślić należy, że przewody telekomunikacyjne nigdy nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1 pkt 2 u.p.o.l. i to bez względu na przedmiot własności. O tym czy kable stanowią budowle decyduje bowiem umiejscowienie kabli w kanalizacji kablowej, nie zaś to, czyją są one własnością. Natomiast okoliczność, że doszło do sprzedaży oraz leasingu zwrotnego nie powoduje utraty związku funkcjonalnego kabli z budowlą. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy bowiem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa - jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej (poza możliwym jej użyciem jako osłony kabli). Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. W ocenie Sądu fakt, że nastąpiła zmiana właściciela jednego z elementów budowli nie zmienia charakteru tej budowli, dalej mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno–użytkową czyli budowlę. Zgodzić się należy, że podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Istota problemu sprowadza się do pytania, czy przez właściciela budowli można rozumieć również właściciela części budowli związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też dopuszczalna jest taka interpretacja, że kable telekomunikacyjne można uznać za część budowli podlegającej opodatkowaniu, skoro są elementem budowli stanowiącej całość techniczno–użytkową. W przepisach prawa podatkowego brak jest natomiast zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Zauważyć natomiast należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle jak również ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości w takiej sytuacji jest zatem właściciel części budowli. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku. Zatem pod pojęciem właściciela budowli o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2 u.p.o.l. należy również rozumieć właścicieli części budowli nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. Za takim rozumieniem tego pojęcia przemawia dodatkowo fakt, że ustawa definiując pojęcie podatnika używa liczby pojedynczej ale jednocześnie przewiduje możliwość opodatkowania obiektu budowlanego stanowiącego współwłasność wielu podmiotów. Obiekt taki stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.) Podatnikami są wtedy wszyscy współwłaściciele. Nie można przy tym zapomnieć że współwłasność stanowi szczególną formę własności. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że w sytuacji gdy budowla stanowi własność kilku podmiotów nie występuje podatnik. W ocenie Sądu wszyscy właściciele są podatnikami podatku od nieruchomości w stosunku do tych części budowli, których są właścicielami . Organy podatkowe prawidłowo zastosowały zatem przepisy prawa materialnego. Wartość budowli, podlegających opodatkowaniu ustalono na podstawie pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 r. gdzie wartość ta wykazana została na kwotę 306 zł, która następnie została zwiększona o kwotę, wynikającą z wyciągu ewidencji środków trwałych na płycie CD przesłanych przez Spółkę na wezwanie organu w piśmie z dnia 25 czerwca 2014 r., tj. o kwotę 4 862 548,65 zł, określoną, jako wartość linii kablowych, ułożonych w kanalizacji kablowej, niedeklarowanych w 2010 roku. Dane te nie były kwestionowane przez Spółkę w toku dalszego postępowania w sprawie. W tej sytuacji nie zachodziła konieczność prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalania wartości kanalizacji kablowej wraz z liniami kablowymi, organ pierwszej instancji mógł ustalić ich wartość w oparciu o niesporne informacje i dane przedłożone przez Spółkę. W związku z powyższym Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę Sad orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.