I SA/Lu 535/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Sędziowie SO del. Monika Kazubińska-Kręcisz,, WSA Andrzej Niezgoda, Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. (obecnie B. S.A.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją z [...] Prezydent Miasta Z. określił A. S.A. w Warszawie podatek od nieruchomości za 2009 r. w wysokości [...]zł. Przedmiotem opodatkowania była powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 22,442,00 m², powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 7,416,43 m² oraz budowle o wartości 21,247,439,00 zł. za miesiąc styczeń i 5,914,658,00 zł za miesiące luty-grudzień 2009 r. Stawki podatku od nieruchomości zastosowane zostały zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta Z. na rok 2009. Łączna kwota podatku wyniosła [...] zł. Organ podatkowy stwierdził, że spółka wyłączyła z opodatkowania linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, gdyż - jej zdaniem - obiekty te nie stanowią budowli. Taka sytuacja, tj. wyłączenie przez spółkę z opodatkowania linii kablowych wystąpiła już w 2007 r. Ponadto spółka w miesiącu styczniu 2009 r. sprzedała budowle sieciowe, nie sprzedała natomiast pozostałych budowli m.in. linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej i nie zadeklarowała tych budowli do opodatkowania w miesiącach luty - grudzień 2009 r. W ramach toczącego się postępowania podatkowego organ podatkowy, nie zgadzając się ze stanowiskiem spółki, odmówił wyłączenia z opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, kilkakrotnie wzywał spółkę do przedłożenia wykazu budowli wraz z ich wartością oraz do złożenia wyjaśnień dotyczących linii kablowych wyłączonych w 2007 r. i latach następnych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Postanowieniem z [...] wezwano spółkę do podania wartości innych budowli (budek i kabin telefonicznych), które spółka deklarowała do opodatkowania jako część budynków. Ponadto organ podatkowy powołał biegłego rzeczoznawcę celem określenia wartości budowli usytuowanych na terenie Miasta Z. stanowiących własność spółki nie zadeklarowanych w 2009 r. do opodatkowania, tj. ogrodzenia, utwardzenia terenu, wolnostojącej wieży oraz przyłącza i urządzeń wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych, doprowadzonych do poszczególnych budynków. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy ustalił, iż opodatkowaniu w 2009 r. podlegały następujące budowle: w miesiącu styczniu - zadeklarowane przez spółkę w 2009 roku o łącznej wartości 15,298,414,00 zł oraz - linie kablowe położone w kanalizacji kablowej o łącznej wartości 5,035.172,00 zł; - budki i kabiny telefoniczne o łącznej wartości 183,987,16 zł; - wieża radiowa z nadbudową zlokalizowana w Z. przy ulicy P. o łącznej wartości 258,568,55 zł; - budowle usytuowane w Z. przy ul. P. (ogrodzenie, utwardzenie terenu, przyłącze cieplne, przyłącze elektroenergetyczne) - o łącznej wartości 414,744,00 zł; - budowle usytuowane w Z. przy ulicy L. (oświetlenie terenu, przyłącze kanalizacji sanitarnej, przyłącze wodociągowe, przyłącze elektroenergetyczne) – o łącznej wartości 56,532,00 zł. Organ stwierdził, że spółka sprzedała [...] stycznia 2009 r. dla C. Sp. z.o.o. wszystkie deklarowane dotychczas budowle o łącznej wartości 15,298,414,09 zł. W złożonej dnia [...] marca 2009 r. korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2009 r. w miesiącach od lutego do grudnia wartość budowli wyniosła "0". Wobec powyższego w miesiącach luty - grudzień 2009 r. do opodatkowania organ podatkowy przyjął: - linie kablowe położone w kanalizacji kablowej o łącznej wartości 5,000.805,67 zł (z wyłączeniem środków trwałych sprzedanych w dniu 31 stycznia 2009 r. o łącznej wartości 34,366,33 zł.); - budki i kabiny telefoniczne o łącznej wartości 183,987,16 zł; - wieżę radiową z nadbudową zlokalizowaną w Z. przy ul. P. o łącznej wartości 258,568,58 zł; - budowle usytuowane w Z. przy ul. P. (ogrodzenie, utwardzenie terenu, przyłącze cieplne, przyłącze elektroenergetyczne) o łącznej wartości 414,744,00 zł; - budowle usytuowane w Z. przy ul. L. (oświetlenie terenu, przyłącze kanalizacji sanitarnej, przyłącze wodociągowe, przyłącze elektroenergetyczne) o łącznej wartości 56,532,00 zł. Decyzją z dnia [...] organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...] zł. Różnica pomiędzy kwotą podatku zadeklarowaną przez spółkę –[...]zł, a ustaloną przez organ podatkowy wyniosła [...]zł. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 21 § 3 oraz art. 207 w związku z art. 165 § 1 i § 2 oraz § 4 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na wydaniu decyzji w sprawie, w której nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe, naruszenie art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 190 § 2 i 191 Ordynacji podatkowej polegające na braku postępowania dowodowego, naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez opodatkowanie obiektów, które nie są budowlami i pominięciu przy ustalaniu podstawy opodatkowania wartości wynikającej z ewidencji środków trwałych spółki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie stwierdziło, że przedmiotem sporu między spółką, a organem podatkowym, jest opodatkowanie linii kablowych usytuowanych w kanalizacji kablowej. Zdaniem spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie spełniają definicji budowli, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast w ocenie organu podatkowego linie te stanowią elementy budowli i stanowią podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ zaznaczył, że kwestia zasadności opodatkowania linii kablowych została rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 643/11, gdzie Sąd stwierdził, że cyt. "linie telekomunikacyjne, jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości a także, że na budowlę tą składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiące część składową tej budowli". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podzieliło pogląd zaprezentowany w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stwierdziło ponadto, że zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a jeżeli nie, czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymienione zostały m. in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W tym zakresie mieszczą się linie kablowe telekomunikacyjne, które wraz z kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową. Zatem zdaniem organu podstawowy zarzut podniesiony przez spółkę w odwołaniu, iż obciążono podatkiem linie telekomunikacyjne położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią budowli, jest nietrafny. Odnośnie zarzutu, iż organ podatkowy w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie wykazał jakich konkretnie obiektów spółka nie zadeklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na rok 2009, Kolegium wskazało, że są to: linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych, wieża radiowa z nadbudową, budowle usytuowane na działkach przy ul. P. w Z. oraz budowle usytuowane na działkach przy ul. L. w Z. Wartość tych budowli określona została na podstawie złożonych deklaracji na podatek od nieruchomości (linie kablowe), operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego M. G. (budowle usytuowane na działkach) oraz zgodnie z pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. i z [...]marca 2011 r. (wieża radiowa z nadbudową). Przy ustalaniu wartości spornych budowli w roku 2009, tj. linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, organ podatkowy oparł się na danych wynikających z deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007 (gdzie wykazano wartość budowli nie pomniejszoną o wartość spornych linii kablowych), wyjaśnieniach spółki z 1 września 2009 r. odnośnie różnic w wartościach budowli zadeklarowanych w roku 2008 i 2009 w stosunku do roku 2007 (gdzie spółka wyraźnie wyjaśniła, że znaczna zmiana (zwiększenie) wartości tych budowli wynika z faktu, że spółka błędnie deklarowała w latach poprzednich do celów zaliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych). W późniejszej deklaracji podatkowej złożonej w 2008 i 2009 roku wartość budowli spółka pomniejszyła o wartość spornych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Stąd też organ podatkowy miał prawo przyjąć w zaskarżonej decyzji do opodatkowania w miesiącu styczniu 2009 r. taką wartość budowli jaka była pierwotnie zadeklarowana w deklaracji za 2007 r. Organ uznał ponadto zarzut spółki, o wydaniu decyzji w niniejszej sprawie, bez wszczęcia postępowania - za niezasadny. Kolegium nie podzieliło stanowiska spółki, że budki telefoniczne nie powinny być opodatkowane (stanowić przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości), gdyż są obiektami małej architektury w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił, że w definicji obiektów małej architektury ustawodawca wskazuje na charakter funkcjonalny tych obiektów. Nie są to z pewnością obiekty usługowe, natomiast budki telefoniczne i kabiny telefoniczne są takimi obiektami i służą prowadzeniu działalności gospodarczej przez spółkę. Dlatego też budek telefonicznych nie można zaliczyć do budynków (nie są trwale związane z gruntem), ani do obiektów małej architektury, są obiektami budowlanymi, budowlami, a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast półkabiny telefoniczne nie posiadają wszystkich elementów budynku (brak cechy wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych), winny więc być opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako budowle. Na decyzję Kolegium z [...] spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Z. z [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na braku postępowania dowodowego w odniesieniu do okoliczności, które następnie zostały przyjęte przez organy podatkowe obu instancji jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia wymiarowego w odniesieniu do twierdzeń o stanie faktycznym, które nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Zarzuty dotyczyły naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegającego na opodatkowaniu obiektów, które nie są budowlami, które podlegają podatkowi od nieruchomości. Zarzucono również naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegające na pominięciu przy ustaleniu podstawy opodatkowania wartości wynikającej z ewidencji środków trwałych skarżącej spółki. Skarżąca w uzasadnieniu podniosła, że zarówno Prezydent Miasta, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadziły postępowania dowodowego co do żadnej z okoliczności, jakiej trzeba dowieść, aby opodatkować obiekt jako budowlę. Pomimo tego Kolegium wydało jednak decyzję, w której uzasadnieniu zawarło twierdzenia o stanie faktycznym, które z kolei stały się podstawą ustalenia podstawy opodatkowania od budowli w wysokości wyższej od zadeklarowanej przez skarżącą. Spółka zwróciła uwagę, że Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji nie wyjaśniło, dlaczego obiekt opisany jako "linie położone w kanalizacji kablowej" stanowi całość techniczno-użytkową - choć dokonał takiej kwalifikacji podatkowej. Dokonana kwalifikacja podatkowa nie odpowiada zatem zdaniem skarżącej przedstawionemu stanowi faktycznemu. Skarżąca zaznaczyła również, że w zakresie podstawy opodatkowania za przesądzające nie mogą zostać uznane dane pochodzące ze złożonej przez nią deklaracji podatkowej za 2007 rok. Nawet gdyby przyjąć, że dane ujawnione w deklaracji za rok 2007 były poprawne, to nie są zdaniem spółki aktualne na nowy, ani tym bardziej na kolejny rok podatkowy - chociażby z tego powodu, że w stanie środków trwałych spółki następują ciągłe zmiany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 741/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 października 2014 sygn. akt I SA/Lu 226/14 ponownie zawiesił postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. WSA podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawowy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca kwestionuje sposób, w jaki organy podatkowe dokonały ustalenia podstawy opodatkowania oraz fakt opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej własność innego podmiotu. W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości w odniesieniu do budowli są, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1,2, i 4 u.p.o.l., właściciele lub posiadacze samoistni, posiadacze obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, gdy posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem (...), a także współwłaściciele obiektu budowlanego. W ocenie Sądu przede wszystkim zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania. Podkreślić należy, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego przy pełnym zastosowaniu reguł postępowania, jest warunkiem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. W odniesieniu do przyjętego przez organy podatkowe zakresu przedmiotowego zaskarżonej decyzji jak też określenia postaw opodatkowania, zwłaszcza wobec zachodzących zmian w następstwie częściowego zbycia majątku skarżącej, doszło do naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności wskazać należy na brak wystarczających ustaleń organów co do wartości budowli stanowiących podstawę opodatkowania wobec występujących zmian w zakresie ich posiadania. Z twierdzeń skarżącej wynika, że na mocy umowy sprzedaży z dnia [...] stycznia 2009 r. doszło do zbycia części majątku, to jest kanalizacji kablowej, natomiast transakcja ta nie obejmowała linii kablowych położonych w zbywanej kanalizacji. Pozostały one własnością skarżącej spółki. W aktach podatkowych brak jest jednak dowodów potwierdzających tą okoliczność, w szczególności umowy sprzedaży z dnia [...] stycznia 2009 r. Organy podatkowe bazując na informacji wynikającej z pisma z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazującej, że linie kablowe nie były przedmiotem sprzedaży dokonanej [...] stycznia 2009 r. uznał, że jest to okoliczność na tyle wiarygodna, że nie wymaga prowadzenia dalszego postępowania mającego na celu ustalenie przedmiotu opodatkowania. Niemniej jednak podkreślić należy, że aby ustalić wymiar podatku od nieruchomości nałożonego na właściciela budowli, organ powinien uprzednio wyjaśnić, czy podatnik jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Tego obowiązku, z naruszeniem art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, organy nie wypełniły . Nie zostało wyjaśnione, w oparciu o obiektywny materiał dowodowy, kto jest właścicielem kanalizacji kablowej oraz położonych w niej inii kablowych. Skarżąca twierdzi bowiem, że nie jest już właścicielem kanalizacji kablowej ponieważ uprzednio ją zbyła. Ustalenie to nie zostało jednak zweryfikowane zarówno przez organ I instancji jak i organ II instancji, ponieważ organy te nie przeprowadziły dowodu z przedmiotowej umowy. W przypadku potwierdzenia faktu sprzedaży ww kanalizacji organy muszą ustalić, na jakich zasadach skarżąca nadal z niej korzysta. Wyjaśnienie tych okoliczności jest niezbędne z punktu widzenia istnienia zobowiązania podatkowego, wobec czego organ musi je ustalić w sposób bezsporny i jednoznaczny. Natomiast organ poczynił ustalenia jedynie w przedmiocie własności linii kablowych w oparciu o wyjaśnienia skarżącej. Na ich podstawie organy przyjęły, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie były przedmiotem umowy sprzedaży z dnia [...] stycznia 2009r. Organ ustalił taki stan faktyczny nie zapoznając się jednak z materiałem źródłowym w postaci umowy sprzedaży. Tylko umowa sprzedaży kanalizacji kablowej przez B. S.A. spółce z o.o. C., na którą powołuje się skarżąca, i ewentualnie inne umowy, na podstawie których skarżąca nadal korzysta z kanalizacji kablowej są dowodami, w oparciu o które można czynić bezsporne ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę wydania decyzji w przedmiocie wysokości podatku od nieruchomości. Gdy w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym organy podatkowe uznają za udowodniona okoliczność sprzedaży kanalizacji kablowej, rozważenia będzie wymagało to, czy położone w kanalizacji kablowej kable można w stanie prawnym obowiązującym w 2009 r. uznać za budowlę w rozumieniu u.p.o.l., czyli obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn.. akt II FSK 182/11). Należy podkreślić, że powyższa teza odnosi się do sytuacji, w której właścicielem zarówno przewodów telekomunikacyjnych jak i kanalizacji kablowej był ten sam podmiot. Inaczej rzecz wygląda gdy linie kablowe jednego podmiotu są usytuowane w kanalizacji kablowej będącej własnością innego podmiotu. W wyroku z 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12 NSA przyjął, że: "Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l.". Podobne stanowisko wyraził WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 674/14. Sąd rozpoznający niniejsza sprawę podziela stanowisko, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć zarówno kable jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno – użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Kable nie są w takim przypadku samodzielną budowlą, a są jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa wraz z kablami. Sama kanalizacja kablowa bez wypełnienia jej kablami nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Wobec powyższego w sytuacji, gdy od dnia [...] stycznia 2009 r. skarżąca nie byłaby ani właścicielem ani samoistnym posiadaczem kanalizacji kablowej, w której położone były należące do niej linie kablowe, organ nie mógłby określić skarżącej podatku od nieruchomości od tych linii, bowiem wymierzyłby Spółce podatek od nieruchomości od przedmiotów, które nie są budowlą w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. Uwzględniając powyższe uwagi, organ winien rozważyć możliwość opodatkowania budowli, na którą składają się linie kablowe wraz z kanalizacją kablową, na podstawie art. 3 ust.4 u.p.o.l. Na uwzględnienie także zasługuje zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis ten stanowi, że podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych. Dla ustalenia wartości podstawy opodatkowania budowli nie są brane pod uwagę zmiany wartości środka trwałego wynikające z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych (por. wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., II FSK 470/12, a także wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r., II FSK 2027/09, CBOSA). Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji i akt sprawy organy przyjęły do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartość linii kablowych wykazaną w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. Organy założyły, że skoro spółka nie informowała o zmianach w stanie posiadania budowli, a jedynie w podstawie opodatkowania pominęła wartość linii kablowych umieszczonych w kanalizacji, wywieść z tego należało, że stan posiadania tych budowli (linii kablowych), będących środkami trwałymi nie uległ zmianie pomiędzy datą 1 stycznia 2007 r. a datą 1 stycznia 2009 r., a to uzasadniało przyjęcie wartości budowli w 2009 r. w wysokości wykazanej przez spółkę w 2007 r. Tymczasem w odwołaniu skarżąca spółka kwestionowała przyjęcie przez organ I instancji wartość linii kablowych w 2009 r. na podstawie danych ujawnionych w deklaracji za rok 2007 chociażby z tego powodu, że w stanie środków trwałych A. S.A. następują ciągłe zmiany, polegające zarówno na likwidacji niektórych środków trwałych, jak i na ich wytworzeniu lub nabyciu. W deklaracji za rok 2007 ujawniona została wartość obowiązująca - według podatnika - w roku 2007. Nie jest to wartość ustalona na dzień 1 stycznia 2009 r. W sposób zatem oczywisty oświadczenie co do podstawy opodatkowania zawarte w deklaracji za rok 2007 nie dotyczy stanu faktycznego w kolejnym roku podatkowym, tj. w roku 2009, który był przedmiotem rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zaniechanie przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki, a więc dowodu podstawowego i istotnego z punktu widzenia prawidłowego i zgodnego z prawem określenia podstawy opodatkowania, stanowi w sprawie niniejszej naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, skargę, jako usprawiedliwioną należało uwzględnić i w konsekwencji uchylić zaskarżoną decyzję. Ponownie orzekając w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustali stan faktyczny pozwalający na prawidłowe określenie zakresu przedmiotowego decyzji a nadto, w sposób prawidłowy i zgodny z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określi wartość budowli, po czym wyda, adekwatne do poczynionych w tej mierze ustaleń, rozstrzygnięcie, które uzasadni w sposób czyniący zadość wymogom określonym w przepisie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku znajduje swoje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt III wyroku w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.