I SA/Kr 267/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: Michał Śmiałowski po rozpoznaniu w dniu 1 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T.B., o wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego , z dnia 16.12.2016r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2016r. postanawia: przyznać radcy prawnemu T.B., wykonującemu zawód w ramach "Kancelarii Radcy Prawnego", znajdującej się w K. przy ul. H., wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w kwocie 295,20 zł ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), zawierające podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Dnia 03.10.2014r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie Sekretarz Rady OIRP w K., dnia 26.04.2017r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego T.B.. Radca prawny sporządził pismo procesowe, które wpłynęło do tut. Sądu dnia 26.11.2014r. W dniu 20.06.2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę a radca prawny wniósł na rozprawie "pismo pełnomocnika skarżącej - załącznik do protokołu rozprawy z dnia 20 czerwca 2017r.", zawierające wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu wg norm prawem przepisanych oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. W dniu 27.06.2017r. do tut. Sądu wpłynął wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, zawierający oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. We wniosku tym radca prawny domagał się przyznania opłaty w wysokości 90 zł, stanowiącej 150% opłaty określonej w § 8 pkt 1) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U z 2016r., poz. 1715). Żądanie to uzasadnił nakładem pracy, w szczególności ilością czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy (zbadanie akt sprawy, rozmowy telefoniczne i spotkania z p. M.S.- ok. 6h), czynnościami podjętymi w sprawie (przygotowanie i złożenie obszernego pisma procesowego - załącznika do protokołu rozprawy z 20.06.2017r., stawiennictwo osobiste na rozprawę w dniu 20.06.2017r., złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku - ok. 6h) jak również kosztami kancelaryjnymi (przesyłki polecone do reprezentowanej strony, tut. Sądu oraz właściwej OIRP). Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz .718 z p. zm. ) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik strony skarżącej wywiązał się z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne. Pełnomocnik błędnie jednak wywodzi swoje prawo z § 21 ust. 1 pkt 1) lit. a w zw. z § 8 pkt 1) oraz § 4 ust.1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Wynagrodzenie należne jest bowiem w oparciu o § 21 ust. 1 pkt 1) lit.c w/w rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie sądowoadministracyjnej kontrolowana decyzja nie ma bowiem charakteru kreującego zobowiązanie. Ono bowiem zostało ustalone w innym postępowaniu. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję odmawiającą umorzenia podatku od nieruchomości. W postępowaniu o przyznanie ulgi płatniczej spór nie dotyczy już kwoty podatku, gdyż ta określona została ostateczną decyzją wymiarową. Wydana przez organ decyzja nie nakłada też na skarżącego żadnych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala, a odnosi się jedynie do sposobu ich spłaty. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 67a i następnych Ordynacji podatkowej organ bada wyłącznie, czy podatnik spełnia przesłanki warunkujące możliwość zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowej - w niniejszej sprawie, umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. Wbrew więc stanowisku strony, przedmiot postępowania stanowi ustalenie istnienia po stronie podatnika ważnego interesu lub interesu publicznego w umorzeniu podatku, a nie określona należność pieniężna (postanowienie NSA z dnia 25.06.2008r., sygn. akt II FSK 600/07). W konsekwencji w takich przypadkach pobiera się wpis stały, który na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003r., nr 221, poz. 2193 z p. zm.) wynosi 500 zł. W związku z tym przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu za tego rodzaju sprawy trzeba przyjąć klasyfikację "innej sprawy" wymienionej w § 21 ust. 1 pkt 1) lit.c. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Przyznając taką wysokość wynagrodzenia orzekający wziął pod uwagę przesłanki wymienione w § 4 ust. 2 wskazanego rozporządzenia. Aktywność pełnomocnika w w/w sprawie miała jednak charakter czynności wpisujących się w kanon normalnych obowiązków związanych z reprezentowaniem strony. Stąd też nie ma podstaw aby za nakład pracy adwokata ustalić wynagrodzenie na poziomie wyższym od przeciętnego w wysokości jej 150%. Orzekający przyznał więc pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w wysokości 240 zł na podstawie w § 21 ust. 1 pkt 1) lit.c. w zw. z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Wynagrodzenie podwyższone zostało o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług, z dnia 11 marca 2004 r. ( t.j. Dz.U. z 2016r. , poz. 710 z p. zm.) w zw. z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2, pkt 8) w zw. z art. 250 § 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 z p. zm.).