I SA/Kr 274/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. spółka jawna z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2012 r. oraz za miesiące od stycznia do lipca 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej pismem z 6 lutego 2017r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 22 grudnia 2016r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2012r. oraz za miesiące od stycznia do lipca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej-p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61§3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2012r. sygn. akt: II OZ 310/12, z 29 maja 2009r. sygn. akt: I FZ 148/09). Nie wystarczy więc samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskodawca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero wówczas Sąd będzie zdolny ocenić, czy wniosek jest zasadny. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Innymi słowy, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2015r. o sygn. akt: I OZ 1236/14). Stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza sformułowaniem wniosku o wstrzymanie, Spółka nie przedstawiła żadnej argumentacji na jego poparcie. W takiej sytuacji Sąd nie miał możliwości zweryfikowania, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a jak już wskazano wyżej, ciężar wykazania występowania tych przesłanek spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004r. sygn. akt: FZ 65/04, przesądził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Ponieważ w niniejszej sprawie strona skarżąca nie zawarła takiego uzasadnienia stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Ponadto należy również wskazać, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61§3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r, sygn. akt: FZ 33/04 i FZ 38/04). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61§3 i §5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.