I SA/Kr 286/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. skargę oddala. Decyzją z dnia 29 września 2021r. Burmistrz Gminy K. określił Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu - Lasom Państwowym Nadleśnictwo K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie 76.946,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji przytoczył treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej: u.p.o.l.) i wskazał, że w dniu 21 stycznia 2016 r. Nadleśnictwo K. (podatnik) złożyło deklarację na podatek od nieruchomości za 2016 rok, w której zgłosiło do opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni 8 687 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 635,92 m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni 76,10 m2. Jako przedmioty zwolnione (na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.) wskazano nieużytki o powierzchni 22 100 m2 oraz grunty zadrzewione, zakrzewione o powierzchni 6 088 m2, a także budynki pozostałe o powierzchni 126,60 m2 (zwolnione na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4a u.p.o.l.). Organ l instancji wskazał, że ze złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016 r. wynika, iż podatnik nie wykazał żadnych gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast zarówno z treści "Porozumienia w sprawie utrzymania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na gruntach zarządzanych przez PGL LP, dla których nie są prowadzone księgi wieczyste", zawartego w dniu 14 marca 2013 r. pomiędzy Nadleśnictwem K. i T. S.A., jak również z treści umowy o ustanowienie służebności przesyłu zawartej w dniu 14 marca 2013 r. pomiędzy Nadleśnictwem K. i T. S.A., a także z treści Umowy o ustanowieniu służebności przesyłu i rozliczeniu za korzystanie z gruntu, zawartej w dniu 5 czerwca 2014 r. pomiędzy Nadleśnictwem K., a E. S.A. bezsprzecznie wynika, że grunty objęte tymi dokumentami są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Wynika to z faktu, że grunty leśne wskazane w tych dokumentach są wykorzystywane i utrzymywane w taki sposób by przede wszystkim służyły do dystrybucji energii elektrycznej, utrzymania i eksploatacji sieci i urządzeń elektroenergetycznych. Powyższe wiąże się z prawem w/w Spółek do posadowienia na terenie lasu sieci i urządzeń elektroenergetycznych służących do dystrybucji energii elektrycznej, prawem wstępu, przechodu, przejazdu (w tym sprzętem ciężkim) w celu wykonywania czynności eksploatacyjnych, usuwania awarii, modernizacji i przebudowy sieci i urządzeń (w tym przeprowadzania wycinek drzew i krzewów), konserwacji, remontów, likwidacji linii itp. Z treści w/w dokumentów wynika, że Spółki mają prawo dysponowania wskazanymi w dokumencie gruntami (leśnymi pasami), na których wykonywana jest służebność, na cele budowlane w rozumieniu prawa budowlanego w zakresie przebudowy i modernizacji sieci i urządzeń. Jednocześnie z dokumentów tych wynika, że Nadleśnictwo K. może kontynuować prowadzenie gospodarki leśnej z uwzględnieniem obciążenia tych nieruchomości sieciami i urządzeniami elektroenergetycznymi i wymaganiami bezpieczeństwa wynikającymi z przepisów prawa, w tym przepisów przeciwpożarowych. Organ I instancji wyjaśnił następnie, że opodatkowanie gruntów leśnych podatkiem od nieruchomości jest uwarunkowane zajęciem ich na działalność gospodarczą, które - w świetle poglądów doktryny i judykatury - oznacza rzeczywiste wykonywanie na gruntach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt II FSK 1499/16). Działalność w zakresie przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej mieści się w definicji działalności gospodarczej. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. 2018 r. poz. 755, ze zm.) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłem energii ma obowiązek utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Dlatego też organ podatkowy nie zgodził się z argumentacją Nadleśnictwa, że przedsiębiorca korzysta z gruntów leśnych sporadycznie, w ograniczonym zakresie. Konserwacja, modernizacja czy też naprawa linii elektroenergetycznych następuje w miarę potrzeb i zawsze łączy się z koniecznością zapewnienia operatorowi swobodnego dostępu do linii oraz urządzeń elektroenergetycznych (słupów, transformatorów). Zdaniem organu zawarte w umowach zapisy przesądzają o tym, że grunty obciążone służebnością przesyłu na rzecz przedsiębiorcy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ l instancji stwierdził, że nie kwestionuje, iż podatnik może w ograniczonym zakresie prowadzić na tych gruntach gospodarkę leśną, jednak nadrzędnym celem, do którego wykorzystywane są sporne pasy lasów jest realizacja zadania gospodarczego polegającego na ciągłej dystrybucji energii elektrycznej. Prowadzenie działalności leśnej na w/w pasach gruntu leśnego jest całkowicie zależne od właściwego i niezakłóconego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przesyłu prądu. Organ I instancji podkreślił, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, zgodnie z którym grunty leśne, obciążone służebnością przesyłu, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne. To skutkuje ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek, a konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej (wyroki NSA z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 1260/21; z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt III FSK 2525/21). W świetle przedstawionych powyżej okoliczności organ stwierdził, że wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 rok, od przedmiotów podlegających podatkowi od nieruchomości wynosi (po zaokrągleniu do pełnych zł) 76 946,00 zł. Organ przedstawił sposób wyliczenia podatku. Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo K. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2021 r. poz. 1540, ze zm.; dalej O.p.); b) art. 197 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny gospodarki leśnej; c) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i § 3 w związku z art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego przez organ podatkowy, przy uwzględnieniu skutków społeczno-gospodarczych rozstrzygnięcia, istoty zawierania umów ustanowienia służebności przesyłu, które mają charakter przymusowy i odszkodowawczy, a nie dobrowolny i odpłatny. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 ust. 2 w zw. art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7, art. 1a ust. 2 pkt 1, art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l., art. 1 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. 2019 r. poz. 888), art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 333) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że grunty rolne i leśne będące w zarządzie Nadleśnictwa K. są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.2 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 1a - art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2016 r. poz. 716 ze zm.), uchwałę Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia 29 października 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. [...]), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2015 r. poz. 520 i Dz. U. 2016 r. poz. 1629, ze zm.), § 67 i § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2015 r. poz. 542, ze zm.) oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2021 r. poz. 1540, ze zm.). Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że grunty leśne obciążone służebnością przesyłu na rzecz przedsiębiorcy energetycznego, wykorzystywane do dystrybucji energii elektrycznej, utrzymania i eksploatacji sieci i urządzeń elektroenergetycznych należało do końca 2018 r. kwalifikować jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i winny być one ujęte w deklaracji na podatek od nieruchomości jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, że przy opodatkowaniu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów, Kolegium wyjaśniło, iż podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Od wskazanej powyżej reguły istnieje jednak wyjątek polegający na wyłączeniu opodatkowania gruntów rolnych czy leśnych odpowiednio podatkiem rolnym czy leśnym, gdy grunty takie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Wówczas grunty takie podlegają podatkowi od nieruchomości. Kolegium wskazało, że przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W wyroku z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 3714/14, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jednoznaczną podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej, przy czym czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały (a nie incydentalnie). Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami, że nieodzowną cechą owego zajęcia, warunkującą uznanie jego zaistnienia, jest również stan, w którym wyłączona jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności (np. leśnej). Kolegium podkreśliło, że kwestia opodatkowania gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi była przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych, w których stwierdzono, że zajęcie gruntów leśnych na prowadzenie działalności gospodarczej, powoduje, iż podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, również wtedy, gdy na zajętym gruncie możliwe jest prowadzenie działalności leśnej w ograniczonym zakresie (przykładowo NSA w wyrokach z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt: II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14; z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt: II FSK1315/14, II FSK 1391/14, II FSK 1392/14 i II FSK 1387/14). W dalszej kolejności wskazano, że w rozpatrywanej sprawie zarządcą stanowiących przedmiot opodatkowania gruntów jest Nadleśnictwo K., jako jednostka Lasów Państwowych i jest ono podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do zarządzanych przez siebie gruntów (z wyłączeniem gruntów wynajętych lub wydzierżawionych innym podmiotom w związku z zawartymi umowami najmu, dzierżawy). PGL LP Nadleśnictwo K. na spornych gruntach nie prowadzi działalności gospodarczej, lecz taką działalność prowadzili w analizowanym roku podatkowym operatorzy. Kolegium wyjaśniło, że zawarte umowy służebności nie przenosiły posiadania tych gruntów na operatorów, umożliwiały natomiast dostęp do przedmiotowych gruntów i wykonywanie określonych czynności. Przedmiotowe grunty zajęte przez operatorów, którzy są przedsiębiorcami, podlegały zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką, jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo że podatnikiem podatku od nieruchomości pozostaje w dalszym ciągu Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. Trafnie jest zatem stanowisko organu I instancji, że postanowienia umowne przesądzają o tym, iż grunty pod liniami napowietrznymi, jak i grunty, pod których powierzchnią usytuowano linie energetyczne są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez operatorów, którzy prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi i nad liniami doziemnymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą linią energetyczną i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że udostępnienie gruntów leśnych operatorowi na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięcie pomiędzy nimi sieci energetycznych, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych powoduje, że grunty te są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie ani możliwość ani fakt prowadzenia przez Nadleśnictwo na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej czy też rolnej. W związku z powyższym zasadnie organ I instancji nie zgodził się z argumentacją Nadleśnictwa, że przedsiębiorca korzysta z gruntów leśnych jedynie sporadycznie, w ograniczonym zakresie. Konserwacja, modernizacja czy też naprawa linii elektroenergetycznych następuje w miarę potrzeb - zawsze łączy się z koniecznością zapewnienia operatorowi swobodnego dostępu do linii oraz urządzeń elektroenergetycznych (słupów, transformatorów). Zawarte w umowach zapisy przesądzają o tym, że grunty obciążone służebnością przesyłu na rzecz przedsiębiorcy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Głównym celem wykorzystywania tych gruntów jest realizacja zadania gospodarczego, które stanowi efektywne i bezpieczne wykonywanie przez przedsiębiorcę uprawnień w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na dystrybucji i przesyle energii elektrycznej. Zdaniem Kolegium nie można zgodzić się z argumentacją, że nieodzowną cechą zajęcia gruntu leśnego na działalność gospodarczą jest stan, w którym wyłączona jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności np. leśnej. Organy nie kwestionują, iż podatnik może w ograniczonym zakresie prowadzić na tych gruntach gospodarkę leśną, jednak nadrzędnym celem, do którego wykorzystywane są sporne pasy lasów jest realizacja zadania gospodarczego polegającego na ciągłej dystrybucji energii elektrycznej. W konsekwencji w niniejszej sprawie prawidłowo organ I instancji ustalił, że grunty o powierzchni 10,4714 ha, które służą do działalności gospodarczej podmiotowi zajmującemu się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej (a zarządcą tych gruntów jest Nadleśnictwo K.), powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium, poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne i wyprowadzona z nich ocena całokształtu okoliczności sprawy, na gruncie wymienionych regulacji prawnych nie budzą zastrzeżeń. Końcowo Kolegium stwierdziło, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy został poddany wnikliwej analizie. W obszernym uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., szczegółowo opisano, dlaczego sporne grunty leśne uznano za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, odwołując się do zapisów umów zawartych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. z przedsiębiorstwami zajmującymi się przesyłem energii elektrycznej. W skardze wniesionej na opisaną wyżej decyzję Kolegium, Państwowe Gospodarstwo Leśnie Lasy Państwowe - Nadleśnictwo K. zarzuciło: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. poprzez naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania, m.in. zasady prawdy obiektywnej oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego poprzez: - niezebranie całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego, a w konsekwencji nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących przedmiotu sprawy, w szczególności nieustalenie w sposób niebudzący wątpliwości następujących okoliczności: - czy grunty będące w zarządzie Nadleśnictwa K. stanowiące pas techniczny pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi oraz grunty, w których zlokalizowane są doziemne linie elektroenergetyczne są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i czy ten stan wyklucza wykonywanie na tych gruntach działalności leśnej, - jaka jest powierzchnia gruntów zajętych przez napowietrzne i doziemne linie elektroenergetyczne, zaniechanie samodzielnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i niedokonanie samodzielnie ustaleń faktycznych dotyczących istotnych dla sprawy okoliczności, w tym tego, czy grunty w zarządzie Nadleśnictwa K. stanowiące pas techniczny pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi oraz grunty, w których zlokalizowane są doziemne linie elektroenergetyczne są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i czy ten stan wyklucza wykonywanie na tym gruncie działalności leśnej; b) art. 197 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny gospodarki leśnej, pomimo że ocena czy na gruntach stanowiących pas techniczny pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi oraz na gruntach, w których zlokalizowane są doziemne linie elektroenergetyczne, możliwe jest prowadzenie działalności leśnej oraz czy była tam i w jakim zakresie prowadzona taka działalność w roku 2016, wymagało posiadania informacji specjalnych: c) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 120, art. 121 §1 w zw. z art. 187 §1 i § 3 w związku z art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego przez organ podatkowy, przy uwzględnieniu: skutków społeczno-gospodarczych rozstrzygnięcia; istotny zawierania umów ustanowienia służebności przesyłu, które mają charakter przymusowy i odszkodowawczy, a nie dobrowolny i odpłatny; ustaleń w zakresie możliwości wykorzystania gruntów leśnych przez skarżącego w ramach prowadzonej działalności leśnej; treści uzasadnienia ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku leśnym. 2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7, art. 1a ust. 2 pkt 1, art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l., art. 1 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 20 października 2002 r. o podatku leśnym, art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że grunty rolne i leśne będące w zarządzie Nadleśnictwa K. są zajęte na prowadzoną działalność gospodarczą przez przedsiębiorstwa energetyczne i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, pomimo że prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, iż o zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić dopiero wtedy, gdy wykonywanie działalności gospodarczej wyklucza całkowicie prowadzenie na danym obszarze działalności leśnej. Zatem obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za grunt rolny i leśny powstaje dopiero w sytuacji, gdy ten grunt jest stale zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób wyłączający możliwość prowadzenia choćby ograniczonej gospodarki leśnej, a nie jedynie sporadycznie i za zgodą Nadleśnictwa wykorzystywany w celu dokonania czynności mających zawiązek z prowadzaniem działań zmierzających do prawidłowej konserwacji, eksploatacji, napraw urządzeń przesyłowych. W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 329; dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy o COVID-19 oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 17 maja 2022r. sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów wyznaczone na dzień 25 maja 2022r. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ: należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Podstawowe znaczenie dla prawidłowego odtworzenia stanu faktycznego mają przepisy art. 122, art. 187§1, art. 180§1, art. 188 oraz art. 191 O.p. a ciężar prowadzenia postępowania i wykazania określonych faktów, co do zasady spoczywa na organach podatkowych. Przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 Op.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180§1 Op.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Op.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208). Mając na uwadze wskazane regulacje prawa formalnego Sąd uznaje ustalony w sprawie stan faktyczny za prawidłowy. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie sposób zaakceptować stanowiska autora skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez stronę oraz jakichkolwiek innych przepisów traktujących o postępowaniu podatkowym, które to naruszenia jeśli wystąpią a strona ich nie wskaże, sąd bierze pod uwagę z mocy wskazanego wcześniej art. 134§1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy. Nie ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe przeanalizowały zawarte przez stronę skarżącą (Nadleśnictwo K.) umowy ustanowienia służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorcy przesyłowego a to: ,,Porozumienie w sprawie utrzymania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na gruntach zarządzanych przez PGL LP, dla których nie są prowadzone księgi wieczyste" z dnia 14 marca 2013r. pomiędzy stroną skarżącą a T. SA, ,,Umowę o ustanowienie służebności przesyłu" z dnia 14 marca 2013r. (akt notarialny [...]), ,,Umowę o ustanowienie służebności przesyłu i rozliczenie za korzystanie z gruntu" z dnia 5 czerwca 2014r. zawartej pomiędzy stroną skarżącą a E. SA. Tym samym, Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. Istota kontrowersji w sprawie koncentruje się wokół kwestii opodatkowania położonych w obrębie nadleśnictwa gruntów, ponad którymi znajdują się napowietrzne linie wysokiego napięcia. Kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych, przez które przebiegają linie energetyczne, była również przedmiotem rozważań powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale siedmiu sędziów tego Sądu z dnia 9 grudnia 2019r. sygn. akt: II FPS 3/19 stwierdził, że "Przedsiębiorca przesyłowy, który zawarł z Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe umowę o ustanowienie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa, znajdujących się w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r. poz. 1785 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r." Rozważania dotyczące zasad opodatkowania spornych gruntów rozpocząć należy od wskazania, że stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Dopełnieniem tej regulacji, na gruncie ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym, jest jej art. 1 ust. 1, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Art. 1 ust. 2 u.p.l. precyzuje, że w rozumieniu tej ustawy lasem są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Z kolei §68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 542 ze zm.) stanowi, że grunty leśne dzielą się na: lasy, oznaczone symbolem – Ls i grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz. Na mocy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (dalej-u.o.l.) lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, z wyjątkami określonymi w art. 4 ust. 2, które nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Jak wskazano m.in. w wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1016/10 (Lex nr 1080847), zarząd, regulowany przepisami ustawy o lasach, jest formą gospodarowania lasami pozostającymi w faktycznym, fizycznym władaniu Lasów Państwowych, które - jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej - czynią to z mocy ustawy, reprezentując w ten sposób Skarb Państwa. W ramach sprawowanego zarządu Lasy Państwowe prowadzą gospodarkę leśną, gospodarują gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną, a także prowadzą ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustalają jego wartość (art. 4 ust. 1 i 3 oraz art. 32 ust. 1 u.o.l.). W przypadku tego zarządu chodzi zatem o formę administrowania mieniem leśnym Skarbu Państwa. Zarząd, o którym mowa w ustawie o lasach nie jest tożsamy z trwałym zarządem, o którym mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.o.l. obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Strona skarżąca wskazuje na swoje faktyczne władztwo nad spornymi gruntami i kontynuowanie w ich obrębie działalności leśnej, z czego wywodzi, że nie są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ustawodawca w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wprost dopuszcza stan, w którym las zostanie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Kontrowersyjna w niniejszej sprawie pozostaje kwestia, czy omawiane grunty zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej. Zagadnienie dotyczące zasad opodatkowania (podatkiem od nieruchomości, czy leśnym) gruntów znajdujących się pod napowietrznymi liniami energetycznym, stanowiących tzw. pas techniczny było już wielokrotnie przedmiotem rozważań NSA, m.in. w wyrokach z dnia 9 czerwca 2016r. II FSK 1156/14 i II FSK 1157/14; z dnia 28 października 2019r. II FSK 1652/19. W poniższych wywodach Sąd posłuży się przedstawioną w nich argumentacją, w pełni ją podzielając. Analiza językowa niezdefiniowanego przez ustawodawcę pojęcia gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, nakazuje rozumieć je jako faktyczne, trwałe (nieincydentalne) wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nieodzowną cechą owego zajęcia, warunkującą uznanie jego zaistnienia, nie jest jednak – jak postuluje to Strona - stan, w którym wyłączona jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności (tu - leśnej). Konsekwencją przyjęcia takiej wykładni art. 2 ust. 2 u.p.o.l. byłoby uznanie, że grunty pod liniami energetycznymi sklasyfikowane jako lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy na danych terenach zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej, wyłączałoby absolutnie prowadzenie działalności leśnej. Tymczasem, pojęcie działalności leśnej jest bardzo szerokie, a intensywność jej realizowania zróżnicowana znacznie na poszczególnych obszarach. Nie ulega wątpliwości, że spółka energetyczna ma prawo wstępu (wjazdu) na grunty usytuowane w pasie technicznym pod liniami energetycznymi w celu usuwania awarii linii i urządzeń elektroenergetycznych, prowadzenia czynności eksploatacyjnych, konserwacyjnych, remontowych lub modernizacyjnych linii i urządzeń elektroenergetycznych, dokonania wycinki drzew bądź krzewów lub ich podkrzesywania w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpiecznej pracy linii i urządzeń energetycznych. Spółki prowadzące działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują zatem w sposób trwały i z pewnością nieincydentalny, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Podmioty te, jako operatorzy, są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych (w przedmiotowej sprawie Nadleśnictwo K. zawarło stosowne umowy z T. SA i E. SA). Należy także odwołać się do treści wymienionych już wyżej wyroków NSA z dnia 9 czerwca 2016r. w sprawach: II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i przedstawionych w nich szeroko umotywowanych, opartych na stosownych regulacjach prawnych oraz naukowych definicjach pojęć, wywodów wykazujących negatywne oddziaływanie linii energetycznych wysokiego napięcia na otoczenie, a co za tym idzie brak możliwości prowadzenia na gruncie pasa technicznego działalności leśnej w zakresie ochrony i zagospodarowania lasu, a także utrzymywania oraz powiększania zasobów i upraw leśnych. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie grunty pod liniami napowietrznymi zajęte były na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej i konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej. Tezy tej nie można skutecznie podważać, wskazując, że "posiadanie" gruntu przez przedsiębiorstwo energetyczne ma jedynie charakter incydentalny. Twierdzenie to pozostaje bowiem w całkowitej sprzeczności z istotą przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej sieciami przesyłowymi (zdefiniowanych w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne), które bez wątpienia nie ma charakteru incydentalnego. Zasadne jest również odwołanie się na marginesie do art. 39a ust. 1 u.o.l. Na mocy tej regulacji dopuszczalne jest, z uwzględnieniem zasad gospodarki leśnej, obciążenie, za wynagrodzeniem, nieruchomości pozostających w zarządzie Lasów Państwowych służebnością przesyłu. Art. 39a ust. 2 u.o.l. stanowi natomiast, że wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej ustala się w wysokości odpowiadającej wartości podatków i opłat ponoszonych przez Lasy Państwowe od części nieruchomości, z której korzystanie jest ograniczone w związku z obciążeniem tą służebnością. Omawiana regulacja przewiduje zatem zrekompensowanie nadleśnictwom wartości podatków ponoszonych od tych nieruchomości, a przy tym potwierdza dodatkowo ograniczoną możliwość prowadzenia na tych terenach gospodarki leśnej. Jak więc wykazano powyżej, grunty usytuowane pod napowietrznymi liniami energetycznymi, są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne energii elektrycznej, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co w niniejszej sprawie uwzględniono. Konsekwencją tych ustaleń jest wyłącznie spornego gruntu z podstawy opodatkowania podatkiem leśnym. Oceniając niniejszą sprawę nie sposób przy tym podzielić argumentacji prezentowanej przez stronę skarżącą w skardze, że przy ocenie przedmiotu opodatkowanie winny znaleźć zmiany jakie wprowadziła ustawa nowelizująca. Wymaga bowiem przypomnienia, że co do zasady - przepisy o ulgach podatkowych, jako przewidujące wyjątki od zasady powszechnego opodatkowania, powinny być interpretowane ściśle, nie mogą być one przedmiotem wykładni rozszerzającej. Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i utrwalonym już poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych – jako odstępstwo od sformułowanej w art. 84 Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania – powinny być interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających takie normy winna być precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej odczytania, wykluczone jest dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej mogącej spowodować skutki o charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe obowiązane są do stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności realizowania tego procesu (zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2014r. I SA/Gd 538/14; NSA z dnia 25 lutego 2014r. II FSK 94/12). Stwierdzić zatem należy, że przedmiotowa nowelizacja weszła w życie w dniu 1 stycznia 2019r. tymczasem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w niniejszej sprawie objęto rok 2016. W ocenie Sądu, wprowadzone zmiany w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. (oraz art. 1 u.p.l.) nie mają charakteru doprecyzowującego. Jak wynika z art. 2 pkt 1 tej ustawy nowelizującej "W ustawie z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018r. poz. 1445) w art. 1a w ust. 2a w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "4) gruntów: a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49§1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018r. poz. 1025 i 1104), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń, c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach - chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a." Z powyższego wynika zatem, że mając do wyboru różne tryby zmiany (nowelizacji) ustawy uregulowane w §82 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 283), tj. polegające na uchyleniu niektórych jej przepisów, zastąpieniu niektórych jej przepisów przepisami o innej treści lub brzmieniu lub na dodaniu do niej nowych przepisów, ustawodawca zdecydował się na wybór ostatniej z nich. Tymczasem, jak wynika z §89 załącznika do tego rozporządzenia, dodanie (wprowadzanie) nowych jednostek redakcyjnych w przepisach, dotyczyć może regulacji nieistniejących uprzednio w tych aktach. Zatem należy uznać, że od 1 stycznia 2019r. wprowadzono nowy wyjątek od zasady powszechnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Powyższa argumentacja ulega przy tym wzmocnieniu, jeżeli uwzględni się okoliczność, że zmiana tych przepisów podatkowych weszła w życie z początkiem nowego okresu (roku) podatkowego, co oznacza, że zamiarem ustawodawcy było właśnie dostosowanie terminu wejścia w życie tych zmian, do (rocznego) okresu podatkowego. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym, trafność powyższej argumentacji potwierdza powołana wcześniej uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2019r. sygn. akt: II FPS 3/19. Z sentencji uchwały wynika, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego skierował wniosek o podjęcie w trybie art. 264§2 w związku z art. 15§1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1302) uchwały wyjaśniającej: "Czy przedsiębiorstwo energetyczne, w związku z zawarciem z Lasami Państwowymi umowy umożliwiającej wykonywanie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa znajdujących się pod zarządem Lasów Państwowych, jest - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz. 1170, ze zm.) - podatnikiem podatku od nieruchomości obciążonym podatkiem od tych gruntów?" Poszerzony skład podjął uchwałę o treści: "Przedsiębiorca przesyłowy, który zawarł z Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe umowę o ustanowienie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa, znajdujących się w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1785 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r." W ocenie Sądu, posłużenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny ograniczeniem czasowym "w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r." wskazuje, że uwzględniono przy wydawaniu uchwały zmiany wprowadzone ustawą nowelizującą. Jest to bowiem bez wątpienia data graniczna obowiązywania przepisów dotychczasowych, a zatem również przepisów mających zastosowanie w sprawie. Ponadto zwrócić należy uwagę, że NSA w wyroku z dnia 8 września 2021r. III FSK 4016/21 stwierdził, że wspomniane zmiany mają charakter normatywny i wprowadzają nowy stan prawny, który nie może mieć zastosowania do wcześniejszych stanów faktycznych. Reasumując, że argumentacja strony skarżącej odwołująca się do uzasadnienie projektu nowelizacji nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134§1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329 z ze zm.). oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.