I SA/Kr 317/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 grudnia 2014 r. Nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2010 r. oraz podatku podlegającego wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w zakresie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych Wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2015 roku sygn. akt I SA/Kr 1317/15 A.S., działający przez pełnomocnika adw. J. Z. S., złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych z powodu bardzo trudnej sytuacji majątkowej. Skarżący podniósł, że zapłacenie tak wysokiego wpisu od skargi kasacyjnej zamyka mu drogę do kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia Sądu I instancji. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że uprawniony podmiot może wystąpić ze stosownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w każdym czasie, aż do zakończenia postępowania sądowego prawomocnym wyrokiem. Z drugiej jednak strony wydanie korzystnego orzeczenia co do zwolnienia od kosztów sądowych eliminuje dalsze pozytywne rozpoznawanie wniosków w takim zakresie. W niniejszej sprawie na mocy postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2015 roku skarżącemu A.S. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych powyżej kwoty 500 zł, która została przez skarżącego uprzednio uiszczona. Orzeczenie to jest prawomocne, gdyż nie wniesiono od niego sprzeciwu. Jak wynika z akt sprawy, przyznane prawo pomocy nie zostało skarżącemu cofnięte na podstawie art. 249 p.p.s.a. Powyższe oznacza, iż aktualnie na skarżącym nie ciąży obowiązek uiszczania kosztów sądowych. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Zwolnienie od kosztów sądowych działa od chwili zgłoszenia przez stronę wniosku w tym przedmiocie i obejmuje swoim zakresem wszystkie przyszłe koszty sądowe, w tym również wpis od skargi kasacyjnej i inne potencjalne koszty w postępowaniu kasacyjnym. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca korzysta ze zwolnienia od pełnych kosztów sądowych, czyli od opłat i wydatków, na mocy postanowienia o przyznaniu prawa pomocy, rozpoznanie jego wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a § 1 p.p.s.a. stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W konsekwencji referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.