I SA/Kr 342/08

Sygn. akt I SA/Kr 342/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Ewa Michna, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008r., sprawy ze skarg W. S., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1999r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień,, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2000r., - skargi oddala - Dwunastoma decyzjami z z dnia [....] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie określenia W. S. (zwanym dalej skarżącym) wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 roku Ponadto decyzją trzynastą Dyrektor Izby Skarbowej z tej samej daty uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999 roku w kwocie 1388 zł. w części przekraczającej kwotę 1334 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie a w pozostałej części decyzję utrzymano w mocy. Jeśli chodzi o decyzję dotyczącą miesiąca grudnia 1999 roku , została wydane po powtórnym przeprowadzeniu postępowania na skutek uchylenia poprzedniej decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2007r. sygn. akt I SA/Kr 1680/05. Decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego zostały wydane po przeprowadzeniu kontroli podatkowej u skarżącego , przy czym organ podatkowy dopuścił nadto jako dowód materiały zebrane w czasie kontroli skarbowej przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania , obliczania i wpłacania przez skarżącego i jego małżonkę E. S. podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1998- 2002. Do dokumentacji z tych czynności kontrolnych włączono dowody przekazane przez ABW. oraz protokoły przesłuchania w charakterze strony M. G., T. G. oraz oryginał kasety Video zabezpieczonej przez inspektora kontroli skarbowej z dnia [...] czerwca 2004 roku. Na podstawie zebranego materiału stwierdzono , że W. S. w okresie objętym przedmiotowymi decyzjami zaniżył przychody uzyskiwane z tytułu najmu nieruchomości lokalu użytkowego o pow. 34 m kw. położonego w Z. przy ul. K. W trakcie kontroli skarbowej, pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej ustalili , że w przypadku tego lokalu zawarta umowa najmu z M. i T. G. właścicielami Salonu Fryzjerskiego "S" s.c określała wysokość miesięcznego czynszu w kwocie 1 000zł., podczas gdy w rzeczywistości czynsz ten wynosił 3 200zł. W wydanych w sprawie decyzjach organ podatkowy wyliczył różnicę pomiędzy przychodem zadeklarowanym a faktycznie uzyskanym. Łączna kwota przychodu uzyskanego przez skarżącego w 1999 roku wynosiła 88.800 zł . Skarżący już w listopadzie 1999 r. osiągnął przychody przekraczające kwotę 80.000 zł , mimo to wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym / DZ. U. Nr. 11 , poz. 50 ze zm./ nie dokonał rejestracji w podatku VAT , nie zadeklarował i nie wpłacił należnego podatku za grudzień 1999 r. i kolejne miesiące następnego roku. W uzasadnieniach decyzji, opisując ustalenia faktyczne, organ podatkowy powołał się przede wszystkim na zeznania świadków, a w szczególności zeznania M. G., T. G. oraz zeznania pracowników zakładu fryzjerskiego, a także zapis kasety video dokonany przez M. G. Na kasecie miała zostać nagrana rozmowa W. S. z M. G., z której to rozmowy wynikać miało, że w rzeczywistości należny czynsz wynosił 3 200zł (sama rozmowa dotyczyła trudności w regulowaniu ustalonego czynszu w związku z jego wysokością). W wniesionym odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczącym określenia zobowiązania podatku VAT za grudzień 1999 r. skarżący zarzucał błędne ustalenia faktyczne, kwestionując wiarygodność świadków, w szczególności M. G., która miała wymuszać w ten sposób przedłużenie umowy najmu. Wskazywał na niewiarygodność zeznań męża M. G. i pracowników salonu fryzjerskiego z uwagi na łączące te osoby więzy osobiste albo podległości służbowej. Skarżący kwestionował również prawidłowość przeprowadzenia dowodu z nagrania na kasecie TDK HS High Quality Standard AGAF 401 E 180 HS, argumentując, że kaseta została nagrana w tajemnicy, z ukrycia, nagranie może nie być oryginalne a sama treść rozmowy mogła być spreparowana. Wskazywał również na fakt, że istnieje druga kaseta z nagraniem, a sam W. S. twierdził, iż głos nagrany na kasecie nie jest jego głosem, a sama rozmowa nie dotyczy czynszu. Działający w imieniu skarżących pełnomocnik zażądał więc przeprowadzenia ekspertyzy przez biegłego z Instytutu Ekspertyz Sądowych [...] i Fonoskopii w K. na okoliczność zbadania oryginalności i treści nagrania. Organ odwoławczy nie uznał zarzutów skarżącego za zasadne i utrzymał w mocy co do zasady zaskarżoną decyzję odnośnie miesiąca grudnia 1999 roku, przyjmując, że nagrana kaseta jest tylko jednym z dowodów w sprawie i uzasadniając przy tym brak przeprowadzenia żądanej ekspertyzy wystarczającymi dowodami w sprawie w postaci zeznań świadków. W wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ponownie podniósł m.in. naruszenie reguł postępowania dowodowego poprzez brak przeprowadzenia ekspertyzy biegłego. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 1680/05 uchylił t zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], podzielając w uzasadnieniu wyroku pogląd skarżących, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wadliwy, pominęły bowiem wniosek o ekspertyzę nagrania kasety video. Orzekający w sprawie Sad nakazał również rozważenie czy świadek M. G., pozostająca ze skarżącymi w konflikcie, jest osobą wiarygodną i czy zeznana przez świadka wysokość czynszu zgodna jest z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przy bezspornej wysokości czynszu płaconej przez pozostałych najemców za podobne lokale i w podobnej okolicy. W toku powtórnie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej zlecił przeprowadzenie biegłemu ekspertyzy z kaseta video na okoliczność oryginalności zapisu i braku dokonywania modyfikacji w samym zapisie, a nadto ponownie przesłuchał M. G. Skarżący W. S. odmówił przy tym umożliwienia nagrania swojego głosu na kasetę w celu porównania autentyczności nagranego głosu na kasetę video wskazując, ze kaseta typu jaka miała być użyta przez pracowników organów podatkowych do nagrania, nie spełnia wymogów technicznych. W wydanych w sprawie decyzjach z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził , że przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło mu ustalić , że skarżący zaniżył przychody uzyskiwane z tytułu najmu lokalu położonego w Z. przy ul. K. M. i T. G , a rzeczywisty czynsz miesięczny wynosił 3200 zł a nie deklarowane 1000 zł. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał , że przeprowadzona ekspertyza kasety video potwierdziła brak montowania i manipulowania nagraniem. Wskazał ponadto, że strona skarżąca pomimo początkowego kwestionowania autentyczności głosu W. S., uniemożliwiła przeprowadzenie ekspertyzy w tym zakresie odmawiając dokonania nagrania próbki głosu skarżącego, zgodnie z zaleceniami biegłego. W decyzjach wypunktowano przyczyny dania wiary zeznaniom M. G. i jej męża T. G., a nadto w końcowej części decyzji odniesiono się do uzyskanych danych o czynszach najmu w lokalach przy ulicy K. – uzasadniając , że przyjęty czynsz w wysokości 3200 zł mieści się w granicach deklarowanych czynszów w zgłaszanych do urzędu umowach. W wniesionych skargach na powyższe decyzje pełnomocnik skarżących wnosząc o ich uchylenie oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji, zarzucił organom naruszenie art. 70 , 122, 180,187,188,190,191, 200 i 212 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa, a nadto wniósł o przyjęcie jako dowodu w sprawie kopii kaset magnetowidowych, znajdujących się w posiadaniu skarżącego i wykonanych w trakcie postępowania kontrolnego w obecności przedstawicieli organów skarbowych. Dodatkowo wniósł o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że podtrzymuje również zarzuty zawarte w skardze dotyczącej pierwotnie postępowania dotyczącego określenia podatku VAT za grudzień 1999 r. o sygn. I SA/Kr 1680/05 jako integralnej części materiału w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących powtórnego postępowania – po uchyleniu przez WSA w Krakowie zaskarżonej decyzji – pełnomocnik skarżącego wskazał, iż w istocie ponowne postępowanie polegało na badaniu jednej kasety (podczas gdy wniosek dowodowy dotyczył dwóch kaset), a nadto przesłuchaniu świadka. Działania te, zdaniem pełnomocnika skarżącego miały służyć utrzymaniu dotychczasowej decyzji. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że podstawowym dowodem w sprawie są kasety videomagnetofonowe, przy czym, zdaniem pełnomocnika przedmiotem badania przez biegłego była kaseta, która nie była kasetą oryginalną ani też kopią kasety okazanej i przesłuchiwanej pierwotnie jako dowód w postępowaniu prowadzonym przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego wskazał, że w istocie były dwie kasety, a ekspertyzę przeprowadzono co do jednej z kaset. Biegły stwierdził przy tym, że nie może ustalić czy badana kaseta jest zapisem oryginalnym czy kopią. Dodatkowo wskazano na różnice pomiędzy długością nagranej rozmowy na obu kasetach, treścią nagrań (co miały potwierdzać oświadczenia z [...] czerwca 2004r.) niejasności w sposobie i czasie kopiowania kaset (kasety małoformatowa i dużoformatowa). Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że organ drugiej instancji konsekwentnie odmawiał przeprowadzenia ekspertyzy kaset przez biegłego, czego dowodem miało być pismo Izby Skarbowej z dnia [[...] stycznia 2006r. kierowane do Ministra Finansów, gdzie wskazano, jak zacytował pełnomocnik skarżącego "...W przedmiotowej sprawie (...) ponieważ dałoby to podatnikowi prawo do żądania przesłuchania biegłego w jego obecności." W ocenie pełnomocnika skarżącego organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy usiłował nagrać głos W. S. w innym systemie (kamera Panasonic Super 8) niż system w którym nagrano pierwotnie kasetę magnetowidową (VHSC) – takie działania organu uzasadniały wsteczną odmowę W. S. co do nagrania próbki swojego głosu. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ odwoławczy bezzasadnie odmówił dodatkowo wnioskowanego przesłuchania biegłego powołując się na brak precyzyjnego wskazania okoliczności na jakie miał być przesłuchiwany biegły, pomimo doręczenia stosownego wezwania. Zdaniem pełnomocnika skarżących odpowiedź została sprecyzowana w piśmie z dnia [....] sierpnia 2007r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego kluczowym problemem postępowania była ocena materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 191 w zw. z art. 187 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa wskazując, że organy podatkowe uznały za wiarygodne umowy i dowody wpłat wszystkich najemców z wyjątkiem M. G., pomimo, że i w tym przypadku wysokość deklarowanego przez skarżącego przychodu z najmu lokalu M. G. potwierdzona została stosowną umową, dowodami wpłat a także zapisami w podatkowej księdze przychodów i rozchodów M. G.. Organy podatkowe prowadząc postępowanie kontrolne M. G. uznały, że ponosiła ona koszt najmu w kwocie 1000zł., podczas gdy w postępowaniu dotyczącym skarżącego, przyjęły miesięczny przychód z tego samego najmu w wysokości 3 200zł. Pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że umowy najmu (określające wysokość czynszu na kwotę 1 000zł) zostały poświadczone przez urząd skarbowy, co czyni te dokumenty razem z księgami M.G. dokumentami urzędowymi posiadającymi szczególna moc dowodową. Pełnomocnik skarżącego wskazał również, ze kluczowy dowód w sprawie – kaseta nie zawiera żądania zapłaty czynszu w kwocie 3 200zł, żaden z fragmentów zarejestrowanej rozmowy nie zawiera jednoznacznego stwierdzenia w tym zakresie. Zeznania świadków potwierdzających zeznania M.. G. były zeznaniami osób powiązanych rodzinnie (syn i mąż) i służbowo (pracownicy) i sprzecznymi z zeznaniami innych świadków. Nadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że radca prawny Izby Skarbowej w swojej opinii z dnia [...] grudnia 2005r. dotyczącej oceny tych samych dowodów w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 1999r. wskazywała na brak dostatecznych dowodów w sprawie na okoliczność pobierania wyższego czynszu niż czynsz zastrzeżony w umowie najmu. Pełnomocnik skarżącego podniósł nadto , że decyzją nr. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok uchylono decyzje organu I instancji uznając , że zeznania M. G. i jej syna są niewiarygodne. Organy nie mogły zdaniem pełnomocnika zmienić oceny materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżącego zarzucał organom zadawanie podczas powtórnego przesłuchania M. G. w dniu [...].09. 2006 r. pytań sugerujących i uniemożliwienie zadawania pytań pełnomocnikowi, czym naruszono przepisy art. 122 ustawy Ordynacja Podatkowa. Dodatkowo w skardze podniesiono zarzut uzupełnienia materiału dowodowego o nowe dokumenty , po zapoznaniu pełnomocnika ze zgromadzonym materiałem w sprawie w trybie art. 200 cyt. ustawy Ordynacja Podatkowa. W odniesieniu do decyzji dotyczącej miesiąca grudnia 1999 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił , iż doszło do przedawnienia zobowiązania z końcem 2005 roku. Termin przedawnienia został zawieszony na podstawie art. 70 par. 6 pkt. 2 z dniem [...]. 11. 2005 r. i biegł dalej z dniem [...]. 06. 2007 r. Tak więc ze względu na zawieszenia biegu przedawnienia wobec skargi do WSA okres zawieszenia przedawnienia wnosił 1 rok 6 miesięcy 19 dni. Pełnomocnik skarżącego podnosi , iż mimo iż Sąd zwrócił uwagę na konieczność rozpatrzenia powyższej sprawy pod kątem przedawnienia , organy nie odniosły się do tej kwestii. Dokonana przez podatnika wpłata zobowiązania podatkowego za ten okres została mu zwrócona w dniu [...]. 09. 2007 roku. Nie jest zatem możliwe przyjęcie , że zobowiązanie podatkowe wygasło na podstawie art. 59 ust. 1 pkt. 1 Ordynacji. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej, domagając się ich oddalenia podtrzymał swoje stanowisko w sprawie zapewniając między innymi , że do materiału dowodowego po zapoznaniu z nim pełnomocnika nie dołączano żadnych nowych dowodów w sprawie. Na rozprawie w dniu [...]. 06. 2008 r. Sąd połączył sprawy dotyczące podatku VAT za grudzień 1999 r. z dwunastoma sprawami tyczącymi tego podatku za poszczególne miesiące 2000 roku do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącego przedłożył postanowienie Prokuratury Rejonowej w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. umarzające dochodzenie , na dowód że kaseta przekazana do ekspertyzy nie była dowodem prawdziwym. Pełnomocnicy organu przedstawili pisma Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008 r. oraz postanowienie z dnia [...] stycznia 2008 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skargi nie są zasadne. Przedmiotem sporu jest prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności postępowania, które zostało przeprowadzone skutek uchylenia poprzedniej decyzji Izby Skarbowej . W ocenie Sądu, organ odwoławczy, przeprowadzając ponownie dodatkowe postępowanie dowodowe oraz oceniając ponownie prawidłowość wydanej w sprawie decyzji dotyczącej miesiąca grudnia 1999 r. przez organ pierwszej instancji, nie naruszył prawa, a w szczególności nie naruszył wymienionych w zarzutach skarg art. 122, 180,187,188,190,191, 200 i 212 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Należy na wstępie zaznaczyć, że organ odwoławczy wykonał podstawowe zalecenie orzekającego poprzednio w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok wyżej powołany) to jest zlecił wykonanie ekspertyzy kasety video, o co wnioskował skarżący na początkowym etapie postępowania. Biegły w swojej opinii wykluczył dokonywanie manipulacji nagraniem, przy czym nie był w stanie orzec czy udostępniona mu kaseta jest oryginałem czy kopią nagrania. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, została jednak dodatkowo wyjaśniona przez organ odwoławczy, który na podstawie dokumentacji z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, ustalił, ze początkowo nagrana przez M. G. kaseta małoformatowa (BASF) została przekazana ABW i skopiowana przez pracowników ABW na kasetę wielkoformatową (TDK), a następnie kaseta oryginalna (BASF) została zwrócona M. G., która skasowała ostatni z fragmentów rozmowy (zachowany na kasecie TDK), przy czym skasowany fragment nie dotyczył wysokości czynszu – okoliczność ta nie miała więc znaczenia w ocenie organu odwoławczego. Powyższe okoliczności zgodne są z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, a nadto z treścią uzasadnienia postanowienia Prokuratury Rejonowej K. sygn. akt 1Ds. 147/08 umarzającej dochodzenie z powodu braku znamion czynu zabronionego (postanowienie to zostało złożone przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu [...] czerwca 2008r.). W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy odniósł się również do pozostałych zaleceń Sądu oceniając wiarygodność zeznań M. G. i opisując swoje działania w zakresie ustaleń co do zeznanej wysokości czynszu. Pozostałe zarzuty skarg dotyczą albo prawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ odwoławczy (przesłuchanie świadka M. G. i ekspertyza biegłego) albo prawidłowości oceny zebranych w sprawie dowodów. Odnosząc się wiec do pierwszej części zarzutów skarg (identycznych w swej treści we wszystkich sprawach/ to bezzasadnym jest zarzut manipulowania zeznaniami M. G. opierający się na zestawieniu treści stenogramu (sporządzonego z nagrania na kasecie BASF) z treścią pytań zadawanych świadkowi M. G. (na podstawie protokołu z dnia [...] września 2006r.). W ocenie Sądu dopuszczalnym było zadawanie pytań w formie sprawdzającej treść wcześniej nagranej rozmowy, tym bardziej, że z pozostałej części zeznań M. G. wynika, że w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzała wysokość umówionego czynszu na kwotę 3 200zł. W ocenie Sądu przesłuchanie M. G. w dniu [...] września 2006r. zostało dokonane zgodnie z przepisami art. 190 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Przepis ten stanowi m.in., że strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu i może zadawać pytania świadkom. Zasada ta jednak nie oznacza, że strona (lub jej pełnomocnik) prowadzi przesłuchanie. W ocenie Sądu uchylanie niektórych pytań pełnomocnika było usprawiedliwione, gdyż dotyczyło osobistych rozliczeń podatkowych świadka lub okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy. W takiej sytuacji, nieusprawiedliwionym jest, w ocenie Sądu, zarzut braku możliwości zadawania świadkowi pytań przez pełnomocnika skarżących - zarzut koncentrujący się jedynie na tym samym fakcie, bez wykazania, że uchylenie konkretnego pytania wpłynęło na błędną ocenę zeznań świadka. Niezasadnymi są również zarzuty dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia ekspertyzy przez biegłego, braku przeprowadzenia ekspertyzy co do drugiej z kaset (kopii nagrania na kasecie TDK) i braku przesłuchania biegłego. Na wstępie należy zaznaczyć, iż nie jest rzetelnym, w ocenie Sądu, postępowanie strony skarżącej, która w pierwotnym postępowaniu w ogóle kwestionowała uczestnictwo W. S. w nagranej rozmowie (co wynika wprost z twierdzeń skarg rozpatrywanych poprzednio przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. I SA/Kr 1201/05 i I S.A./Kr 1680/05) domagając się przeprowadzenia ekspertyzy biegłego, a przy ponownym postępowaniu, nie kwestionując już uczestnictwa W.S. w nagranej rozmowie – odmówiła sporządzenia nagrania – próbki głosu. Dodatkowo, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wniosek o przesłuchanie biegłego nie został poparty (pomimo wezwania organu) wskazaniem okoliczności, które miałyby być przedmiotem zadawanych pytań. Zgodnie z art. 188 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Jednakże w sytuacji, gdy strona zgłasza jedynie żądanie przeprowadzenia dowodu w sprawie, a uchyla się od wskazania okoliczności (pismo pełnomocnika skarżących z sierpnia 2007r.) , które mają być dowiedzone żądanym dowodem, to tym samym pozostawia organowi swobodę w podjęciu decyzji czy dany dowód przeprowadzić czy też nie. Prawidłowość takiego postępowania organu podlega ocenie sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, brak przesłuchania biegłego nie wpłynął na błedną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Strona skarżąca nie wskazała zresztą w skardze jakie to istotne dla sprawy okoliczności miały być dowiedzone w przesłuchaniu biegłego. Nie jest również zasadny zarzut braku przeprowadzenia ekspertyzy drugiej z kaset (kaseta TDK) skoro kaseta ta sporządzona była przez ABW jako kopia kasety (BASF) przekazanej przez świadka M. G. Różnice w zapisach na obu kasetach zostały bowiem potwierdzone innymi dowodami w sprawie i różnice te nie dotyczą przedmiotu sporu – tj. zapisu tej części rozmowy M. G. z W. S., która miała dotyczyć czynszu. W konsekwencji, zdaniem Sądu, uprawnionym było nieprzeprowadzenie drugiej z ekspertyz. Zgodnie bowiem z art. 188 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W opinii Sądu, fakt istnienia różnic w zapisach na obu kasetach został potwierdzony i przyznany przez organ, przy czym różnice te nie dotyczyły istotnych w sprawie okoliczności i nie miały wpływu na integralność zapisu nagranej rozmowy oraz jej ocenę – nie jest wiec zasadny zarzut strony skarżącej i w tej części. Odnosząc się natomiast do pozostałej części zarzutów skarg dotyczących błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego to i w tym zakresie zarzuty te, zdaniem Sądu, są bezzasadne. Strona skarżąca przede wszystkim podkreśla, że w żadnym z fragmentów nagranej rozmowy W. S. z M. G. nie ma mowy o czynszu , przy czym wbrew twierdzeniom skarg, właśnie kontekst całej rozmowy wskazuje na to, że dotyczy ona wysokości czynszu. Zdaniem Sądu, należałoby jednak zaznaczyć, że W.S., uczestniczący w rozmowie, podnosząc tego typu zarzuty, nie wskazał jednocześnie, czego w istocie dotyczyła rozmowa o kwocie 3 200zł, skoro nie dotyczyła czynszu. Dalsze zarzuty dotyczące sprzeczności ustaleń dowodowych co do wysokości czynszu należnego od M. G. z zapisami jej ksiąg i dokumentami (umowa, przelewy) są o tyle bezzasadne, że istotą ustaleń faktycznych organów jest przyjęcie, że skarżący zaniżyli wielkość deklarowanych przychodów poprzez umieszczenie w umowie i innych dokumentach zaniżonej kwoty czynszu w porównaniu do wielkości umówionej w rzeczywistości kwot. W konsekwencji powoływanie się skarżących na powyższe sprzeczności jest o tyle bezzasadne, gdyż organy, dokonując powyższych ustaleń, uwzględniły powyższe sprzeczności jako element stanu faktycznego świadczący o zamierzonym działaniu skarżących podejmowanym w celu ukrycia realnie osiąganych przychodów. Bezzasadnymi są również zarzuty opierające się na opinii radcy prawnego K. W. i fakcie umorzenia postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. Opinia ta została bowiem wydana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w poprzednio prowadzonym postępowaniu tj. przed uchyleniem zaskarżonych decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 września 2006r. – nie może więc rozstrzygać o ocenie dowodów gromadzonych po tej dacie. Umorzenie zaś postępowania za 1999r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych (a właściwie uchylenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i odmowa uchylenia decyzji umarzającej postępowanie) wynikało wyłącznie z przyczyn formalnych, a to braku istnienia przesłanek z art. 240§1 pkt 5 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa zezwalających na skuteczne wznowienie postępowania i określenie wielkości zobowiązań podatkowych. W rezultacie brak wymierzenia zobowiązań podatkowych za 1999r., zdaniem Sądu, nie był związany z odmienną oceną tych samych dowodów w sprawie, co w konsekwencji nie czyniło zarzutów skarżących usprawiedliwionymi. Wbrew zarzutom skarg, organ odwoławczy nie uzupełniał materiałów dowodowych po zapoznaniu stron z zgromadzonym materiałem w trybie art. 200 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa. Skarżący poza podniesionym w tej sprawie zarzutem, nie wskazują jaki to dowód włączono do akt sprawy – a z samych akt, przedstawionych z odpowiedzią na skargi – fakt taki nie wynika. Odnosząc się też do zarzutów skarg o braku lub nienależytej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności zeznań samej M. G. to, zdaniem Sądu, organ ocenił te zeznania wszechstronnie, powiązał wynikające z nich fakty z innymi dowodami w sprawie – a zwłaszcza z odręcznym zestawieniem zaległości czynszowych sporządzonym przez W. S. (czemu on na żadnym etapie postępowania nie zaprzeczał). Z zestawienia tego wynika (znajduje się w aktach sprawy), że kwotą wyjściową do przyjętych rozliczeń zaległości była kwota 3 200zł . Powyzsza okoliczność, potwierdza również, w ocenie Sadu, prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego. Odnosząc się natomiast do wniosków pełnomocnika skarżących o przyjęcie jako dowodów kopii kaset magnetowidowych to należy zauważyć, że sąd administracyjny rozpatrujący skargę na konkretną decyzję orzeka jedynie kasatoryjnie. Oznacza to, że sąd nie ustala na nowo stanu faktycznego, nie przeprowadza w tym celu postępowania dowodowego, a więc nie może orzec merytorycznie. Zgodnie z art. 106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. administracyjnego. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) - zwaną dalej p.p.s.a. - sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tak więc wniosek w tym zakresie nie mógł być uwzględniony. Zadaniem, bowiem, sądu administracyjnego jest jedynie ocena, czy organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i czy zgromadzony przez organy materiał dowodowy został prawidłowo oceniony; czy stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony i czy zostały w sprawie zastosowane właściwe przepisy, prawidłowo zinterpretowane. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują bowiem kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia zgodności aktów administracyjnych z przepisami prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla jedynie decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie sąd skargę oddala na zasadzie art. 151 p.p.s.a. . W kwestii zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego dotyczącego zwłaszcza miesiąca grudnia 1999 roku Sąd również nie podziela zarzutu skarżącego.. Z treści art. 59 par. 1 pkt. 1 ustawy Ordynacja podatkowa wynika bowiem , że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. Bezsporne było w niniejszej sprawie , że skarżący zapłacił kwotę podatku w wykonaniu nieostatecznej decyzji organu I instancji określającej zobowiązanie podatkowe. Zapłata zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług przed terminem przedawnienia spowodowała zatem wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie wyżej powołanego przepisu art. 59 par. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Takie stanowisko utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych / np.wyrok NSA z 11. 10. 2006 r. II FSK 1217/05 , wyrok NSA 2007 .o1.19 II FSK1377/05/. Potwierdzone zostało ono ostatecznie uchwałą NSA z dnia 8. 10. 2007 r. I FPS 4/07. Po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego na tej podstawie nie może zatem nastąpić ponowne wygaśnięcie zobowiązania wskutek przedawnienia. Stanowiska tego nie zmienia fakt zwrotu podatnikowi wpłaconej przez niego kwoty podatku przez organ I instancji po wydaniu prawomocnego wyroku WSA z dnia 25.04. 2007 r. sygn. I S.A./Kr 1680/05 albowiem w tej dacie zaistniał już fakt wygaśnięcia zobowiązania. W oparciu o powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi jako bezzasadne oddalił na zasadzie art. 151 p.p.s.a.