I SA/Kr 370/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie przez Dyrektora Izby Celnej wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W przypadku natomiast braku wstrzymania wykonania decyzji przez organ, skarżący zwrócił się do WSA w Krakowie o wstrzymanie na podstawie art. 61§3 p.p.s.a. wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd ze względu na okoliczność, że wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę skarżącemu. Podał on, że wysokość podatku akcyzowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, odbiega od tej zadeklarowanej przez skarżącego, a konieczność dopłaty podatku przed rozpatrzeniem skargi naraża skarżącego na dodatkowe koszty, co może znaleźć odbicie w utrzymaniu skarżącego i jego rodziny. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej poinformował, że z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącego do dnia przekazania skargi do WSA w Krakowie dokumentacji umożliwiającej ocenę zasadności zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, wniosek ten zostaje przekazany do rozpatrzenia przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61§1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.). Art. 61§6 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Na wstępie Sąd podkreśla, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie niweczyłoby bowiem kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bowiem tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający ogólnikowy wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). Wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący ograniczył się bowiem do wskazania, że wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę skarżącemu. Podał także, że konieczność dopłaty podatku przed rozpatrzeniem niniejszej skargi naraża go na dodatkowe koszty, co może znaleźć odbicie w utrzymaniu skarżącego i jego rodziny. Twierdzenie to nie zostało jednak szczegółowo uzasadnione, poparte wyliczeniami czy konkretną dokumentacją obrazującą aktualną sytuację finansową wnioskodawcy i ewentualne następstwa wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Podsumowując Sąd jeszcze raz zauważa, że ogólnikowe uzasadnienie wniosku uniemożliwia ocenę, czy wskazane w art. 61§3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą w sprawie. Skarżący nie wykazał bowiem na czym miałoby polegać wyrządzenie mu znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazano bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji, a zaistnieniem konsekwencji określonych w powyższym przepisie. W związku z tym braki argumentacji wniosku uznane zostały przez Sąd za brak wykazania przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd podkreśla, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zobowiązany do samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia przesłanek określonych w art. 61 §3 p.p.s.a. Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.