I SA/Kr 374/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Inga Gołowska Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 12 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej skargę oddala. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej również jako: Organ, Dyrektor, DIAS) postanowieniem z dnia 12 stycznia 2022r. wydanym wobec K.P. (dalej również jako: Strona, Skarżąca, Zobowiązana) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce z dnia 19 listopada 2021r. nr 1226-SE W.723.15.2021 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce, działając jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącej na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 13 października 2020r. nr [...] obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019r. (PIT-37) w wysokości 30.923,00 zł. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 16 października 2020r. zajął rachunek bankowy Zobowiązanej. 2. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 20.10.2020r. złożyła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, podnosząc naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 1427 z późn.zm.; dalej jako u.p.e.a.) tj. zarzut błędu co do zobowiązanego. Wniosła również o zawieszenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego. 3. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce, działając jako wierzyciel, postanowieniem z dnia 19 listopada 2021r. nr 1226-SEW.723.15.2021, oddalił złożony przez Zobowiązaną zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, dotyczący skierowania postępowania egzekucyjnego do niewłaściwego Zobowiązanego. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że przeprowadził czynności sprawdzające złożonego automatycznie poprzez e-PIT zeznania podatkowego Skarżącej za 2019r. W wyniku przeprowadzonych czynności stwierdzono prawidłowość złożonego zeznania, w tym jego zgodność z PIT-11. Ustalono także, z płatnikiem Skarżącej – P. S.A. z siedzibą w W., ul. [...], NIP: [...] prawidłowość sporządzonej informacji PIT-11. W toku prowadzonych czynności sprawdzających wystosowano w dniu 2.11.2020r. pismo do ww. płatnika o wyjaśnienie kwestii nie pobrania zaliczki na podatek dochodowy w 2019r. od wynagrodzenia Skarżącej. Płatnik P. S.A. w W. pismem z dnia 4.01.2021r. poinformował, że postąpił zgodnie z art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. z 2018r. poz. 1509 z późn. zm.; dalej jako u.p.d.o.f.), według którego zakład pracy nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez pracownika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek podatnika zakład pracy pobiera zaliczki na podatek dochodowy, stosownie do przepisów ust. 1-5, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a. Płatnik – P. S.A. z siedzibą w W., poinformowała, że Skarżąca nie złożyła wniosku o pobieranie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2019r. W związku z powyższym Skarżąca uzyskała w 2019 roku dochód z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy od ww. płatnika, podlegającego opodatkowaniu. Wtórną sprawą, zdaniem organu I instancji, na tym etapie pozostaje pobranie lub nie pobranie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z ww. tytułu w ciągu roku, gdyż zaliczki na podatek dochodowy tracą byt prawny z dniem 31 grudnia roku podatkowego. Skarżąca miała zatem obowiązek wykazać w zeznaniu rocznym osiągnięty dochód i uregulować wynikający z tego tytułu podatek. Zobowiązanie podatkowe obliczone w zeznaniu rocznym uwzględnia fakt nie odprowadzenia do urzędu skarbowego przez żadną ze stron stosunku służbowego zaliczek w ciągu roku i w konsekwencji stanowi ostateczne i prawidłowe rozliczenie całego roku podatkowego. 4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Zobowiązana - reprezentowana przez pełnomocnika - pismem z dnia 1 grudnia 2021r. złożyła zażalenie, w którym podtrzymała złożony wcześniej zarzut. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie i przyjęcie że Polska Agencja będąca płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskiwanych z tytułu umowy o pracę przez Skarżąca, była uprawniona do niepobierania przedmiotowych zaliczek na mocy art. 32 ust. 6 ww. ustawy, w sytuacji gdy nie zostały spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki warunkując możliwość niepobrania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy, - art. 26a § 1 i § 2 oraz art. 30 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 1540 z późn. zm.; dalej jako O.p.) poprzez brak zastosowania przepisów w sprawie i uznanie, że Skarżąca jest zobowiązaną w sprawie i ponosi odpowiedzialność za niewpłacony podatek dochodowy w pełnej wysokości, - art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 34 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. poprzez brak jego zastosowania, polegający na wydaniu przez Organ postanowienia o oddaleniu zarzutów Skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej w sytuacji gdy Skarżąca nie jest zobowiązaną za wykonanie zobowiązania podatkowego. 5. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia 12 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu DIAS streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Następnie Dyrektor odnosząc się do podniesionego zarzutu, podniósł, że organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Zobowiązanej na należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-37) za 2019r. Zobowiązanie to wynikało z deklaracji PIT-37, przygotowanej na podstawie deklaracji płatników PIT-11 za 2019r. Termin płatności zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019r, przypadał na 30.04.2020r. Zobowiązanie to nie zastało uregulowane w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego, postępowanie egzekucyjne ww. należności zostało skierowane do majątku Zobowiązanej. Z kolei odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f. wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce przeprowadził czynności sprawdzające w wyniku których stwierdził prawidłowość złożonego zeznania. Ponadto organ ustalił z płatnikiem (pracodawcą zobowiązanej) prawidłowość sporządzonej informacji PIT-11. Płatnik w piśmie z dnia 4.01.2021r. poinformował, że postąpił zgodnie ż art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f., według którego zakład pracy nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez pracownika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, pod warunkiem że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Płatnik wskazał, że Skarżąca nie złożyła wniosku o pobieranie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2019r. W tych okolicznościach Skarżąca uzyskała w 2019r. dochód z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy od płatnika podlegający opodatkowaniu i miał obowiązek wykazać w zeznaniu rocznym osiągnięty dochód i uregulować wynikający z tego tytułu podatek. Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 26a § 1 i § 2 oraz art. 30 § 1 O.p. Wyjaśnił, że kwestia pobrania lub niepobrania przez płatnika zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2019r. nie stanowi przedmiotu analizy w postępowaniu dotyczącym zarzutów z art. 33 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce w odpowiedzi z dnia 23.09.2020r. (na jedno z pism Skarżącej dotyczące otrzymanego upomnienia) wyjaśnił, że niezależnie od faktu czy płatnik pobrał zaliczki na podatek dochodowy, czy nie pobrał, to podatnik jest zobowiązany do uregulowania ciążących na nim zobowiązań podatkowych. Po analizie stanu faktycznego i prawnego Organ za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., gdyż w toku postępowania zażaleniowego dokonał sprawdzenia czy organ I instancji rozpatrzył wszystkie podnoszone przez stronę zarzuty i czy w sposób wystarczający uzasadnił swoje stanowisko. Wierzyciel wyjaśnił, że wystawił ww. tytuł wykonawczy na Zobowiązaną celem dochodzenia niezapłaconych należności (wynikających ze złożónej deklaracji) w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Reasumując, Organ stwierdził, że organ I instancji rozpatrzył zarzut zgodnie z procedurą przewidzianą w u.p.e.a.. Analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy przeprowadzona przez wierzyciela nie potwierdziła błędu co do zobowiązanego. 6.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 735 z późn. zm.; dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 33 § 2 pkt 3 w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że spółka P. Spółka Akcyjna, będąca płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskiwanych z tytułu umowy o pracę przez Skarżącą, była uprawniona do niepobierania przedmiotowych zaliczek na mocy art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f., w sytuacji gdy nie zostały spełnione wskazane w tym przepisie. przesłanki warunkujące możliwość niepobrania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy, 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 26a § 1 i § 2 oraz art. 30 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania przepisów w sprawie i uznanie, że Skarżąca jest zobowiązaną w sprawie i ponosi odpowiedzialność za niewypłacony podatek dochodowy w pełnej wysokości, 3. art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia postanowienia polegające na ograniczeniu się przez Organ II instancji wyłącznie do powielenia stanowiska Organu I instancji oraz sporządzenie uzasadnienia Postanowienia II instancji w sposób lakoniczny pomimo pozornej obszerności. Mając powyższe zarzuty na uwadze Skarżąca wniosła o autokontrolę zaskarżonego postanowienia oraz jego uchylenie i uznanie zarzutu Skarżącej za zasadny i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów. 6.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje 7.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2022r. poz 329; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Jak zaś zgodnie podnosi się w orzecznictwie (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021r., III FSK 2430/21; z dnia 8 grudnia 2020r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z dnia 11 czerwca 2019r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron. W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę. 7.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 7 .3. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna. 7.4. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Podstawę zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej stanowi, zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 – 6 u.p.e.a.: nieistnienie obowiązku (pkt 1), określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, dokumentu, przepisu prawa (pkt 2 lit. a-c), błąd co do zobowiązanego (pkt 3), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (pkt 4), wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części (pkt 5), brak wymagalności obowiązku w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, wystąpienia innej przyczyny (pkt 6 lit. a-c). Podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego mogą stanowić w szczególności decyzje administracyjne (i inne orzeczenia organów), a także deklaracje podatkowe składane samodzielnie przez podatników. Podkreślenia wymaga przy tym, że zarzuty (tak samo jak inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego) nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej (podatkowej) lub deklaracji podatkowej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana lub uchylenie takiej decyzji (korekta deklaracji) może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w Ordynacji podatkowej. Ponadto należy zaznaczyć, że wniesienie zarzutu nie uprawnia organu egzekucyjnego do weryfikacji innych niż decyzja administracyjna (podatkowa) orzeczeń lub rozstrzygnięć, na których podstawie wystawiono tytuł wykonawczy. 7.5. Skarżąca zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. z uwagi na błąd co do zobowiązanego. Zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. przez zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Ponieważ w konsekwencji zobowiązany został pozbawiony możliwości obrony swych interesów, należy odstąpić od czynności egzekucyjnych wobec osoby błędnie uznanej za zobowiązanego i podjąć je wobec zobowiązanego. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu (np. deklaracji podatkowej), stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym drugim przypadku wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy na nowego zobowiązanego, a zobowiązany, wnosząc zarzut, może kwestionować twierdzenie wierzyciela o przejściu obowiązku na tę, a nie inną osobę. Stwierdzenie braku podstaw do wskazania w tytule wykonawczym danego podmiotu jako zobowiązanego prowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, wyd. IX, art. 33, LEX). 7.6. Wychodząc z powyższych założeń Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce wystawił wobec K.B. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 13 października 2020r., obejmujący należności w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-37) za 2019r. Wskazany tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymienione w art. 27 u.p.e.a. elementy, w tym.: - w części A - dane zobowiązanego K.B. (wraz z adresem zamieszkania i innymi danymi szczegółowymi – NIP, PESEL), - w części D, jako podstawę prawną obowiązku podano: deklarację PIT-37. W ocenie Sądu, nie budzi najmniejszych wątpliwości, że zobowiązany – K.B. - osoba, która widnieje w tytule wykonawczym, jest tożsamy z osobą, która złożyła ww. deklarację PIT-37 za 2019r. poprzez automatyczną akceptację zeznania podatkowego przygotowanego przez urząd skarbowy, na podstawie deklaracji PIT-11 przygotowanej przez płatnika (k. 73-79). Zobowiązanie wynikające ze złożonej skutecznie deklaracji nie zostało uregulowane w terminie, co stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie należy zaakcentować, że nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i - wnosząc zarzut - zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku. A z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w zawisłej przed Sądem sprawie, gdyż Zobowiązana w toku całego postępowania, zarówno administracyjnego (egzekucyjnego) jak i przed Sądem, podnosi, że to nie ona jako podatnik, lecz płatnik powinien ponosić odpowiedzialność za ww. zobowiązanie. Powyższe nie budzi wątpliwości w orzecznictwie. Tytułem przykładu można wskazać wyroki WSA w Poznaniu z dnia 21 października 2021r., I SA/Po 716/21 oraz WSA w Łodzi z dnia 17 listopada 2021r., I SA/Łd 608/21. W kontekście powyższych ustaleń zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. poprzez błąd co do osoby zobowiązanego należy uznać za całkowicie bezzasadny. 7.7. Niezasadny jest również zarzut proceduralny, w którym Skarżąca zarzuca wadliwe sformułowanie uzasadnienia postanowienia II instancji. Zdaniem Sądu uzasadnienie to zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, w tym w szczególności wymagane przez art. 107 i art. 124 k.p.a. Sam fakt powielenia stanowiska organu I instancji nie stanowi o wadliwości wydanego postanowienia, jeśli oczywiście to stanowisko jest prawidłowe (a zdaniem Sądu - jest prawidłowe). Wbrew twierdzeniom Skarżącego Organ odniósł się do wszystkich istotnych w tej sprawie (zarzutu błędu co do zobowiązanego) zarzutów podniesionych przez Skarżącą. 7.8. Natomiast pozostałe zarzuty sformułowane w skardze, tj. zarzut naruszenia art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 26a § 1 i § 2 oraz art. 30 § 1 O.p. wykraczają poza zakres niniejszej sprawy. Odnosząc się do tych kwestii Sąd stwierdza, że wojewódzki sąd administracyjny – w przeciwieństwie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który co do zasady jest związany granicami skargi kasacyjnej – nie jest wprawdzie związany granicami skargi, w tym w szczególności nie jest związany zarzutami podniesionymi w treści skargi (co wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a.), jest jednak związany granicami sprawy administracyjnej (co również jasno wynika z brzmienia art. 134 § 1 p.p.s.a.). W sprawach wszczętych na żądanie strony, to wniosek strony przede wszystkim wyznacza granice sprawy administracyjnej. W niniejszej sprawie – jak już wspomniano – pismem z dnia 20.10.2020r. Strona złożyła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, podnosząc naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Zatem to ten przepis wyznacza granice sprawy administracyjnej. W ramach tego przepisu nie można – jak już wspomniano, a co również wynika z jednolitego stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych – kwestionować zasadności nałożenia na Zobowiązanego obowiązku (czy to wynikającego z decyzji, czy też ze złożonej przez niego deklaracji podatkowej). A do tego sprowadzają się ww. zarzut, tzn. Strona podnosi, że to nie ona, lecz płatnik (pracodawca) powinien ponosić odpowiedzialność za ww. zobowiązanie. Kwestie te (i zarzucanie naruszenia ww. przepisów) można podnosić w toku postępowania podatkowego i w ewentualnej skardze na orzeczenie wydane w postępowaniu podatkowym, natomiast nie w toku postępowania w sprawie zarzutów sprawie egzekucji administracyjnej, w szczególności zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Jeśli Strona kwestionuje zasadność ponoszenia przez nią ww. zobowiązania podatkowego nie powinna składać deklaracji podatkowej opiewającej na ww. kwotę lub też nie powinna milcząco akceptować zeznania przygotowanego przez organ podatkowy na podstawie deklaracji PIT-11 sporządzonej przez płatnika, lecz powinna ww. przygotowane zeznanie skorygować lub odrzucić i/lub złożyć zeznanie samodzielnie. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 45cd ust. 4 u.p.d.o.f. niedokonanie akceptacji lub odrzucenia udostępnionego zeznania przed upływem terminu określonego na jego złożenie oznacza złożenie udostępnionego zeznania w ostatnim dniu tego terminu (automatyczna akceptacja). Oczywiście złożenie zeznania PIT-37 niezgodnego ze złożonymi przez płatników zeznaniami PIT-11 z pewnością spowodowałoby wszczęcie czynności sprawdzających, a z pewnością również i postępowania podatkowego, ale to jest jedyna właściwa droga (poprzez postepowanie podatkowe, a nie postępowanie egzekucyjne) do kwestionowania zasadności nałożenia na Stronę (a nie na płatnika) obowiązku do uiszczenia podatku. Złożenie zeznania, które organ podatkowy zaakceptuje (a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie), wywołuje bowiem doniosłe skutki prawne, gdyż złożenie zeznania podatkowego (czy to tradycyjnie czy przez automatyczną akceptację) i nie uiszczenie kwoty zobowiązania podatkowego, które z niego wynika, spowoduje bowiem – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – wystawienie tytułu wykonawczego i wszczęcie egzekucji. Nie ma przy tym znaczenia – jak to podniesiono w skardze – że Skarżąca nie jest profesjonalistą i mogła nie wiedzieć, że w jej zeznaniu są jakieś nieścisłości. 7.9. Organ w zaskarżonym postanowieniu uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f. (jest to zrozumiałe, gdyż w innym przypadku musiałby uznać, że deklaracja PIT-37 była błędna, nie powinna zatem stanowić podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego, lecz do przeprowadzenia czynności sprawdzających lub postępowania podatkowego). Ponadto – zdaniem Sądu – słusznie stwierdził, że kwestia naruszenia art. 26a § 1 i § 2 oraz art. 30 § 1 O.p. (kwestia pobrania lub niepobrania przez płatnika zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych) nie stanowi przedmiotu analizy w postępowaniu dotyczącym zarzutów z art. 33 u.p.e.a. Sąd nie ocenia stanowiska Organu co do art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f., gdyż – jak już wspomniano – kwestia ta (podobnie jak zarzuty ewentualnego naruszenia ww. przepisów Ordynacji podatkowej) wykraczają poza zakres niniejszej sprawy. Mogłyby one stanowić podstawę ewentualnych zarzutów, ale w postępowaniu podatkowym i w ewentualnej skardze na orzeczenie wydane w postępowaniu podatkowym. 7.10. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.