I SA/Kr 376/09

sygn. akt I SA/Kr 376/09 Kraków, dnia 25 czerwca 2013r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2008r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. postanawia: oddalić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie w niniejszej sprawie, wszczęte wskutek skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2008r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r., zostało zawieszone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 376/09. Podstawą do zawieszenia postępowania był art. 126 p.p.s.a., tj. zgodny wniosek stron. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. Podstawą był art. art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze. zm – oznaczana dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Pismem procesowym z dnia 17 maja 2013r. M.G. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, a nadto o podjęcie tegoż postępowania. wskazał, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie toczy się lub toczyło wiele spraw z jego skarg oraz skarg jego żony. W części z nich postępowanie zostało zawieszone, ale na ogół podstawą zawieszenia był art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący i jego pełnomocnik byli przeświadczeni, że również w niniejszej sprawie podstawą zawieszenia był ten przepis, a postępowanie będzie podjęte z urzędu na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie wskazuje się słusznie, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2012r., sygn. akt II OZ 1104/12, Lex Omega nr 1240807 oraz w postanowieniu z 28 listopada 2012r., sygn. akt I OZ 869/12, Lex Omega nr 1239515). Jeżeli w różnych sprawach doszło do zawieszenia postępowania na różnych podstawach prawnych (o czym pełnomocnik strony skarżącej musiał wiedzieć, sam składając w niniejszej sprawie wniosek o zawieszenie postępowania sądowego), to z nakazu staranności działania wynika, że powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji procesowych, związanych z upływem czasu. Co za tym idzie, pełnomocnik winien zaplanować (nawet ze znacznym, jak w niniejszej sprawie – trzyletnim) wyprzedzeniem złożenie wniosku o podjęcie postępowania, jeżeli chce zapobiec skutkowi w postaci jego umorzenia. Sąd podziela również ten pogląd judykatury, że niedokonanie czynności przez zapomnienie, z uwagi na prowadzenie kilku spraw sądowych jednocześnie nie świadczy o wystąpieniu przesłanki przywrócenia terminu, jaką jest brak winy w niedochowaniu terminu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt I FZ 29/13, Lex Omega nr 1282665). Wręcz przeciwnie – zapomnienie, będące skutkiem braku podjęcia zaplanowania niezbędnych czynności w sprawie, oznacza co najmniej działanie bez należytej staranności, a zatem uchybienie terminu trzeba uznać za zawinione. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosek oddalił, za podstawę biorąc art. 86 § 1 p.p.s.a.