I SA/Kr 383/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. skarżący M.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że z tak brzmiących przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Istotny jest również fakt, iż to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, gdy weźmie się pod uwagę, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Sąd nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, LEX nr 795365). W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. inn.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący sformułował w skardze jedynie lakoniczną prośbę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez żadnego uzasadnienia przedmiotowego wniosku. Niemniej jednak w toku postępowania wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd zatem dokonał oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez pryzmat argumentów podnoszonych przez skarżącego w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych, choć zupełnie inne są przesłanki warunkujące udzielenie prawa pomocy (art. 246 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a inne wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jak podkreślono wyżej, nie chodzi tu bowiem o wystąpienie normalnych następstw wykonania decyzji podatkowej, ale o prawdopodobieństwo wystąpienia kwalifikowanej szkody, czy nieodwracalnych skutków. W art. 61 § 3 cytowanej ustawy chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapłata podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji nie spowoduje zatem, w ocenie Sądu, trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w sytuacji wygrania sporu sądowego z organem wszystkie kwoty ulegną zwrotowi. Natomiast Sądowi ciężko było ocenić faktyczną i aktualną sytuację finansową spółki, z uwagi na brak współdziałania w tym zakresie ze strony wnioskodawcy (brak udokumentowania miesięcznych obciążeń budżetu domowego) oraz podawanie przez niego sprzecznych informacji dotyczących wysokości ponoszonych wydatków. Wskazać na zakończenie również należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd winien mieć na uwadze interesy wszystkich stron postępowania, także i organu podatkowego, który stoi na straży przestrzegania przepisów podatkowych, dba także o to, by nie doszło do nieuzasadnionego uszczuplenia wpływu do budżetu państwa należności podatkowych. W związku z powyższym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za nieuzasadniony, a tym samym należało ten wniosek oddalić.