I SA/Kr 44/15

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi F. na Rzecz Rozwoju S., T. i R. "W.-S." w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące od lutego do listopada 2012 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Wnioskiem z dnia 28 lutego 2014 r. Likwidator Fundacji na rzecz Rozwoju Sportu, Turystyki i Rekreacji "W" zwrócił się do Prezydenta Miasta o umorzenie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za okres od lutego do listopada 2012 wraz z odsetkami za zwłokę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 6 czerwca 2014 r. znak [...] opartą na podstawie przepisu art. 207 § 1 i art. 67 a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej O.p.) odmówił umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości: za miesiące od lutego do listopada 2012 r., w łącznej kwocie należności głównej 26809,70 zł i odsetek za zwłokę, które na dzień 17 marca 2014 r. wynosiły 5375,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że: - podatnik jest Fundacją, wpisaną Krajowym Rejestrze Sądowym - Rejestrze stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej pod numerem 0000078240. - w dniu 21 grudnia 2011 r. Zgromadzenie Fundacji podjęło uchwalę w sprawie jej likwidacji, w związku z wyczerpaniem się majątku. Na Likwidatora Fundacji Zgromadzenie Fundatorów powołało Pana A.P. - podmiot, zgodnie z oświadczeniem Likwidatora, obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej i dlatego podanie nie będzie rozpatrywane z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, co za tym idzie bez uwzględnienia przepisów art. 67b O.p. Dalej organ I instancji podniósł, że zastosowanie wobec podatnika indywidualnej ulgi w oparciu o art. 67a ustawy O.p. należy do kategorii rozstrzygnięć mieszczących się w ramach tzw. "uznania administracyjnego", która daje możliwość, ale nie nakłada obowiązku podjęcia decyzji ze skutkiem pozytywnym względem zainteresowanej. Wskazał też, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił, że Fundacja została ustanowiona aktem notarialnym Rep. A.I [...] sporządzonym w dniu 2 października 1990 r. i działała na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach i ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, aktów wydanych na jej podstawie oraz Statutu. Zgodnie z zapisami Statutu Fundacja realizowała swoje cele poprzez gromadzenie środków finansowych i zasobów materialnych oraz prowadzenie działalności gospodarczej dla pozyskania środków na realizację celów statutowych. W związku z wyczerpaniem majątku, Zgromadzenie Fundacji podjęło uchwałę w sprawie jej likwidacji i z dniem 1 stycznia 2012 r. Fundacja zaprzestała prowadzenia działalności statutowej, a wszelkie podejmowane działania zmierzają wyłącznie do przeprowadzenia likwidacji Fundacji. Organ ustalił, że Fundacja nie posiada majątku ruchomego, była użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w K. (działka nr [...] o powierzchni 2598 m2 i działka nr [...] o powierzchni 7058 m2), na których posadowione są dwa budynki magazynowe o powierzchni 874,10 m2 każdy. Na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych powierzchnie magazynowe były dzierżawione podmiotom, które prowadziły tam działalność gospodarczą, a część magazynu użyczono nieodpłatnie Wojskowemu Klubowi Sportowemu "W." z przeznaczeniem na urządzenie stanowisk do treningu zawodników sekcji strzeleckiej. Aktem notarialnym z dnia 30 listopada 2012 r. Rep. A nr [...] rozwiązano umowę użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww. działek i nastąpiło nieodpłatnie, przekazanie budynków magazynowych na rzecz Skarbu Państwa. Jednocześnie organ I instancji stwierdził również, że przedłożone dokumenty wskazują, iż wnioskodawca odnotowuje rosnące straty (nadwyżka kosztów nad przychodami na koniec 2010 r. wynosiła 21 918,27 zł, na koniec 2011 r. 45 964,26 zł, na koniec 40547,75 zł, a na koniec 2013 r. 81951,29 zł). Poza zaległością z tytułu podatku od nieruchomości Fundacja posiada zadłużenie m. in. wobec pracowników, Naczelnika Urzędu Skarbowego, Banku Pekao i innych podmiotów w łącznej kwocie 62 274,07 zł. Natomiast należności Fundacji na 31 marca 2014 r. wynosiły 3100,24 zł, a opłaty związane z likwidacją podmiotu regulowane są z prywatnych pieniędzy Likwidatora, który nie pobiera żadnego wynagrodzenia. Następnie organ stwierdził, że przedstawione argumenty mają znaczenie w sprawie i przemawiają za wystąpieniem przesłanki ważnego interesu podatnika, jednak organ musi mieć również na uwadze interes publiczny, a umorzenie zaległości prowadzi do uszczuplenia dochodów gminy i "ogranicza możliwości sprawnej realizacji zadań o charakterze publicznym zaspakajających potrzeby w interesie całej społeczności lokalnej". Ponadto wskazuje na wyjątkowość instytucji umorzenia zaległości (powołując się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2010 r. I SA/Kr 706/09). W konkluzji organ stwierdził, że nie istnieją okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie tak daleko idącej ulgi jaką jest umorzenie tak dużych zaległości podatkowych. Od powyższej decyzji odwołanie (z dnia 30 czerwca 2014 r.) w ustawowym terminie wniósł Likwidator Fundacji na Rzecz Rozwoju Sportu Turystyki i Rekreacji "W". Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art.67 a § 1 pkt. 3 w związku z art. 67b § 1 pkt. 1 O.p. przez uznanie organu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodził ważny interes podatnika przemawiający za umorzeniem należności, - art. 187 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, czego skutkiem było wydanie błędnej decyzji, a w szczególności nie odniesienie się do faktu, iż ze względu na zwłokę Miasta w przejęciu dzierżawionej nieruchomości zabudowanej budynkami znajdującej się przy ulicy S. 1 w K.po stronie Podatnika powstała zaległość w wysokości wskazanej we wniosku. W konkluzji wniósł o uchylenie decyzji Organu I instancji i jej zmianę przez uznanie, że zachodziły podstawy do umorzenia należności z tytułu zaległego podatku od nieruchomości za ww. okresy. Uzasadniając zarzuty Odwołujący wskazał, że dołączył do wniosku wszystkie niezbędne dokumenty, z których jasno wynikało jaki jest stan majątkowy Fundacji, a organ dokonał ich błędnej interpretacji, gdyż uznał, że kłopoty finansowe Podatnika wynikały z przyczyn od niego zależnych. Wskazał, że przedstawione dokumenty, a w szczególności bilans otwarcia niezbicie wskazywały, że Fundacja jest zadłużona i obecnie prowadzone są wyłącznie czynności likwidacyjne. Mają one na celu uregulowanie możliwie największej liczby jej zobowiązań finansowych i wykreślenie jej z Krajowego Rejestru Sądowego Nadto Fundacja nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej i przeciwko Fundacji są prowadzone postępowania egzekucyjne, wobec czego nie dysponuje ona żadnymi środkami pozwalającymi na pokrycie zobowiązań podatkowych. Fundacja nie posiada także żadnych ruchomości, które mogłyby stanowić majątek pozwalający choćby częściowo na pokrycie zobowiązań z tytułu zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Odwołujący podkreślił, że "Fundacja z obiektywnych przyczyn nie jest w stanie zaspokoić przedmiotowych należności, zaś jej aktualna sytuacja przemawia za umorzeniem przedmiotowych zobowiązań podatkowych, ponieważ pozostaje to nie tylko w interesie Fundacji jako podatnika uzasadnionym szczególnymi względami, lecz nade wszystko pozostaje działaniem pożądanym i uzasadnionym interesem publicznym." Następnie Odwołujący wskazał, iż uchwałą Zgromadzenia Fundacji nr 3 z dnia 21 grudnia 2011 r. Fundatorzy podjęli decyzję o rozwiązaniu umowy użytkowania wieczystego i przekazaniu nieruchomości położonej przy ul. S.1 Miastu. W styczniu 2012 r. uchwała została przekazana przez Likwidatora Wydziałowi Skarbu Miasta, co doprowadziło do zainicjowania rozwiązania umowy użytkowania wieczystego oraz procedury zwrotu nieruchomości. W dniu 14 sierpnia 2012 r. Likwidator zwrócił się z pismem, którego celem było przyśpieszenie procedury. Wydział Skarbu Miasta poinformował pismem z dnia 5 września 2012 r., iż obecnie trwa postępowanie, które ma przygotować projekt zarządzenia w sprawie. Jednakże ze względu na opieszałość Wydziału Skarbu Miasta, do przekazania doszło dopiero w listopadzie 2012 r., co wprost przełożyło się na zwiększenie należności podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za kolejne miesiące. Również na uwagę zasługuje samo podejście Urzędu Miasta do rokowań, które poprzedzały podpisanie aktu notarialnego w dniu 30 listopada 2012 r., które rokowaniami były tylko z nazwy i Fundacja w obawie przed kolejną zwłoką w odbiorze nieruchomości nie mogła wnieść żadnych propozycji zmian. Organ mając świadomość, iż Fundacja będąca w likwidacji nie ma możliwości uregulowania i tak już nadmiernych zaległości podatkowych, nic nie zrobił by jak najbardziej zminimalizować należności podatkowe po jej stronie. Odwołujący podniósł również, że organ I instancji nie uzasadnił wprost, jaka jest przyczyna odmowy udzielenia ulgi podatkowej, co stanowi bezsprzecznie naruszenie przepisów proceduralnych. Organ I instancji nie skoncentrował się na ustaleniu, czy obiektywnie istniał w przypadku podatnika jego ważny interes lub interes publiczny w umorzeniu mu zaległości podatkowych. Ponadto stwierdził, że traktowanie Fundacji jako pełnoprawnego podmiotu prowadzącego w nieskrępowany sposób działalność gospodarczą w postaci najmu przy ul. Swoszowickiej 1 nie miało na celu, choć w znikomym stopniu, pozyskanie funduszy na spłatę obecnego zadłużenia. W tym wypadku organ podatkowy powinien odnieść się do ogólnej reguły zawartej w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Odwołujący podsumowując zgłoszone zarzuty - stwierdził, że organ nie wykazał właściwie i nie uzasadnił faktycznej przyczyny wydania decyzji odmownej w zakresie umorzenia zaległości podatkowych podatnikowi, co stanowi poważny brak proceduralny. Nadto organ pobieżnie przeprowadził postępowanie dowodowe, dodatkowo przerzucając de facto ciężar dowodu na wnioskującego. Zdaniem odwołującego się zaskarżona decyzja nie została oparta na zasadzie uznania administracyjnego, ale na zasadzie dowolności, co jest wprost sprzeczne z wykładnią tego pojęcia. Decyzją z dnia 5 listopada 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo rozpatrzył wniosek z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Uzasadniając swoje stanowisko SKO stwierdziło, że z przepisu art. 67a O.p. wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może udzielić ulgi podatkowej przewidzianej w tym przepisie. Z kolei art. 67b wymienionej ustawy stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a ustawy Ordynacja po spełnieniu wymogów wynikających z uregulowań zawartych w przepisach prawa wspólnotowego. Kolegium rozważyło wzajemny stosunek tych przepisów i doszło do przekonania że, przepisy art. 67a i art. 67b O.p. są ze sobą powiązane. Oznacza to, że przepis art. 67b Ordynacji powinien być stosowany łącznie przepisem art. 67a, a więc przy uwzględnieniu zarówno form udzielanych ulg podatkowych jak i wystąpienia lub nie wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, przewidzianych w art. 67a O.p. Organ podatkowy nie może zatem udzielić ulgi podatkowej osobie prowadzącej działalność gospodarczą, o ile nie zachodzą łącznie przesłanki udzielenia takiej ulgi określone w przepisach art. 67a i art. 67b O.p. Brak którejkolwiek z nich uniemożliwia udzielenia wnioskowanej ulgi. Z tej konstatacji Kolegium wyciągnęło wniosek, że zbadanie przez organ przesłanek wynikających z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji i ustalenie, że na podstawie tego przepisu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, to organ nie ma obowiązku dokonania analizy zaistnienia przesłanek z art. 67b O.p. W dalszej części uzasadnienia Kolegium dokonało identycznych ustaleń faktycznych i prawnych jak organ I instancji i wyprowadziło takie same wnioski, które prowadziły do odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Wskazało również, że Prezydent Miasta przeprowadził postępowanie z zachowaniem obowiązujących zasad, a w szczególności zebrał materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i dokonał jego prawidłowej oceny. Końcowo Kolegium wskazało, że kwestia umorzenia zaległości Fundacji była już przedmiotem postępowania administracyjnego i sądowego. Decyzją z dnia 8 lutego 2013 r. Prezydent odmówił Fundacji umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za okres od lutego do listopada 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Orzeczenie to utrzymało SKO decyzją z 14 czerwca 2013 r., a WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1359/13 oddaliło skargę Fundacji. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Fundacja zarzuciła, iż decyzja ta narusza: - art. 67a §1 pkt 3 ustawy O.p. przez niezbadanie istnienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowych tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, - art. 187 § 1 ustawy O.p. przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, tak by ustalić istnienie ważnego interesu skarżącego i interesu publicznego, czego skutkiem było wydanie błędnej decyzji. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w całości. Uzasadniając zarzuty Fundacja powieliła argumentację z odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych (w tym także decyzji ostatecznych w przedmiocie ulg w spłacie zobowiązań, wydawanych przez organy podatkowe), przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wyłącznie z przyczyn w niej podniesionych. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że organy podatkowe dopuściły się naruszeń prawa, skutkujących potrzebą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej decyzji organu I instancji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe. Przepis art. 67b § 1 O.p. stanowi: "Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a (...)". Wzajemne relacje między tymi przepisami wielokrotnie były przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. ( por. np. wyroki: z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. akt I FPS 3/09, z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 532/12, z dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 925/14, z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt. II FSK 2396/13). Skład rozpatrujący niniejszą skargę podziela pogląd, że materialnoprawną podstawą rozpatrzenia wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest w pierwszej kolejności przepis art. 67b § 1 O.p. Norma zawarta w art. 67a § 1 znajduje w tym przypadku zastosowanie jedynie w zakresie przewidzianych w tym przepisie rodzajów ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Odnosząc to stanowisko na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organ I instancji nie rozpatrzył wniosku Fundacji w kontekście przepisu art. 67b O.p. Stanowisko organu I instancji w zakresie nie zastosowania przepisu art. 67b Ordynacji zostało oparte na stwierdzeniu, że Fundacja nie prowadzi działalności gospodarczej, gdyż jest w stanie likwidacji. Z kolei SKO jak wskazano powyżej rozważało zastosowanie przepisu art. 67b Ordynacji i doszło do przekonania, że przepis ten nie będzie miał zastosowania w sytuacji jeżeli w pierwszej kolejności organ zbada przesłanki wynikające z przepisu art. 67a § 1 O.p. i dojdzie do ustalenia, że na podstawie tego przepisu nie można podatnikowi przyznać ulgi. Należy zauważyć, że w 2013 r. organy obydwu instancji prowadziły postępowanie w sprawie umorzenia zaległości Fundacji w identycznym stanie faktycznym i prawnym i w tamtym postępowaniu uwzględniły przepis art. 67b Ordynacji. Prawidłowość takiego działania potwierdził WSA w Krakowie rozpatrując skargę na decyzje wydane w poprzednim postępowaniu (wyrok z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1359/13). Przechodząc do rozpatrzenia zarzutów skargi należy wskazać, że powołany przepis art. 67a § 1 przewiduje dwie przesłanki umorzenia, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", przy czym spełnienie jednej z nich umożliwia organowi podatkowemu umorzenia zaległości podatkowej. Na co wskazuje spójnik "lub" użyty w ww. przepisie. Sąd nie kwestionuje stanowiska organów podatkowych, że przepis ten do uznania organów podatkowych pozostawia kwestię umorzenia albo odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Co oznacza, że nawet gdy zaistnieją obydwie przesłanki organ podatkowy nie jest zobligowany do umorzenia zaległości podatkowych. Uznanie administracyjne nie może być jednak rozumiane jako zwolnienie organów podatkowych z obowiązku zbadania sprawy pod kątem spełnienia każdej z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej i uzasadnienia przyczyn korzystania z uznania administracyjnego. Organ podatkowe uwzględniając trudną sytuację finansową likwidowanej Fundacji, przyjęły, że wystąpił ważny interes podatnika. Rozpatrując z kolei przesłankę interesu publicznego doszły do przekonania, że przesłanka ta nie została spełniona. Interes publiczny, to nie tylko interes fiskalny rozumiany jako zapewnienie dochodów w celu realizacji zadań o charakterze publicznym. Ochrona interesów fiskalnych powinna być rozważana nie tylko od strony dochodowej budżetu, jako zapewnienie wpływów, ale również z punktu widzenia skutków jakie jego uwzględnienie bądź nieuwzględnienie wywoła. W niniejszej sprawie, organy deklarowały, że interes publiczny to, konieczność respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów państwa, a w istocie rzeczy rozważania w tej kwestii ograniczyły do interesu fiskalnego m. K. rozumianego jako powszechność opodatkowania i obowiązku podatnika w pierwszej kolejności do zabezpieczenia środków finansowych na zapłatę podatków. Zdaniem Sądu interes publiczny to także stwarzanie poczucia, że organy państwa działają w sposób nie powodujący u podatników uzasadnionego przekonania, że ponoszą oni odpowiedzialność za opieszałość działania tych organów. Niedopuszczalne jest przerzucanie na podatników uchybień popełnianych przez organy administracji samorządowej. Poza sporem w tej sprawie pozostają okoliczności (co zresztą przyznaje sam organ I instancji w stwierdzeniu zamieszczonym w uzasadnieniu decyzji - "Wydłużenie procedury przejęcia nieruchomości przez Wydział Skarbu Miasta UMK przyczyniło się do zwiększenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości"), które doprowadziły do zwiększenia kwoty zaległości i odsetek za zwłokę. Podkreślić należy że organ I instancji odmawiając umorzenia zaległości zaniechał równego wyważenia interesów stron i uwzględnił jak wskazano powyżej jedynie interes m. K., przejawiający się uszczuplaniu dochodów. Organy obu instancji nie dostrzegły, że poza ważnym interesem podatnika w niniejszej sprawie występuje także interes publiczny, który ma podstawę w opieszałości działania organu administracji samorządowej. Reasumując: wąskie rozumienie interesu publicznego zaprezentowane w uchylonych decyzjach organów podatkowych wykluczyło zdaniem Sądu, zastosowanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych i spowodowało, że organy nie rozważyły w pełni, czy w sprawie wystąpił interes publiczny, czym jak słusznie zarzucono w skardze, naruszyły zarówno przepisy art. 67a § 1 i art. 187 § 1 O.p., ale dodatkowo również przepis art. 191 O.p. Rozpatrując na nowo sprawę organ I instancji powinien, zatem uzupełnić postępowanie dowodowe tak, aby poczynione ustalenia pozwoliły wskazać, w jakim stopniu Prezydent Miasta K. przyczynił się do powstania zaległości w podatku od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.