I SA/Kr 441/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego A.S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowy od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznego za 2010 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że organ I jak i II instancji dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, który został oceniony w sposób wybiórczy i jednostronny, uwzględniając jedynie okoliczności przemawiające na niekorzyść skarżącego. W świetle powyższego, zdaniem skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest koniczny i zasadny gdyż brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dochodowego a także uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie może spowodować niepowetowaną szkodę i nieodwracalne skutki majątkowe i socjalne dla skarżącego oraz jego rodziny. Podał, że określona decyzją kwota jest bardzo wysoka, zatem wykonanie decyzji doprowadziłby do "zniszczenia przedsiębiorstwa i bankructwa skarżącego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się do bardzo lakonicznego stwierdzenia, że zaskarżona decyzja obejmuje bardzo wysokie zobowiązanie pieniężne, a jej wykonanie prowadziłoby do zniszczenia jego przedsiębiorstwa oraz do bankructwa. Jednak twierdzenia tego skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Nie sposób na podstawie samej wysokości podatku, określonego w decyzji, oraz niczym nie popartego oświadczenia strony przyjąć, w jaki sposób wyegzekwowanie obowiązku wpłynie na funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika. Skarżący nie uprawdopodobnił więc, że zachodzą przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Należy zauważyć ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji - nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r., II GSK 2001/11). Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.