I SA/Kr 462/08

Sygn. akt I SA/Kr 462/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 czerwca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008r., sprawy ze skargi W. G. - Zakład [...] w N. S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił W. G. (zwanemu dalej - skarżącym) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 roku w wysokości 34 384zł to jest w kwocie o 4.973 zł wyższej od podatku wskazanego przez podatnika w deklaracji VAT-7. W uzasadnieniu podał, że skarżący bezpodstawnie odliczył podatek VAT, zawarty w fakturach dokumentujących zakup telewizora plazmowego wraz z uchwytem oraz odtwarzacza DVD i magnetowidu marki S., ponieważ wymienione przedmioty nie mogły być, z uwagi na brak związku z wykonywaną przez skarżącego działalnością gospodarczą, zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ kontroli skarbowej wskazał przy tym, że w jedynym miejscu prowadzenia działalności przeprowadzono dwukrotnie oględziny i za pierwszym razem w ogóle stwierdzono brak powyższego sprzętu (skarżący przyznał przy tym, że sprzęt znajdował się w jego prywatnym mieszkaniu), a za drugim razem ustalono, że telewizor plazmowy jest przechowywany w kartonie, przy czym w lokalu firmy brak jest umieszczonego na stałe na ścianie specjalnego uchwytu niezbędnego do mocowania telewizora plazmowego. W ocenie organu fakt odpakowywania z kartonu telewizora plazmowego w trakcie oględzin, świadczył, że telewizor dostarczono do siedziby firmy w dniu przeprowadzenia czynności. W dalszej części decyzji organ kontroli skarbowej wskazywał, że charakter prowadzonej działalności (budowa dróg kołowych i szynowych) nie uzasadnia konieczności posiadania tego typu sprzętu. W konsekwencji, zdaniem organu, brak było związku poniesionego wydatku z przychodem w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. Nr 14 z 2000r. poz. 176 ze zmianami), co zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. powyższego. Nr 11 poz. 50 ze zmianami) powodowało brak możliwości odliczenia podatku naliczonego VAT zawartego w zakupach ww. sprzętu. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożył skarżący, domagając się jego uchylenia. Organowi podatkowemu zarzucił naruszenie norm postępowania, a to art. 121 § 1, 122 jak i 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137. poz. 926 ze zm.) na skutek: m.in. niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a także sprzeczności argumentów uzasadniających decyzję ze stanem faktycznym. Skarżący podniósł w szczególności, iż nieprawdą jest, jakoby zakwestionowane rzeczy nie były wykorzystywane do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, czego dowodem były przedstawione organowi umowy, z których wynikało, iż jednym z obowiązków wykonawcy było sporządzenie dokumentacji foto-video. Skarżący podkreślał, że organ kontroli nie udowodnił, że telewizor plazmowy nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej w latach 2002 -2006. Wskazywał przy tym, że brak stwierdzenia w firmie uchwytu do zawieszenia telewizora wynikał z braku inicjatywy samych kontrolujących, którzy nie żądali okazania uchwytu. Skarżący wyjaśniał dalej, że "pewne przedmioty w przedsiębiorstwie z różnych względów i różnych powodów mogą być różnie przechowywane". Dodawał, że zakwestionowany sprzęt wykorzystywany był do przygotowywania prezentacji, podając przykładowo, że firma skarżącego zaproszona została na spotkania w N. S. i S. przez ówczesne władze miasta. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne, uzasadniając, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, iż skarżący wykorzystywał zakupiony sprzęt tylko do celów osobistych. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów odwołania, organ wskazał, że skoro nie stwierdzono istnienia w trakcie oględzin uchwytu do telewizora to go nie było w firmie, natomiast sam skarżący podczas pierwszych oględzin wskazał, że sprzęt znajduje się w jego prywatnym mieszkaniu. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających jego tezę o używaniu spornych przedmiotów w prowadzonej działalności gospodarczej. Nie były nimi w szczególności przedłożone umowy, gdyż sprzęt audiowizualny służący do rejestracji obrazu (tj. m.in. aparat fotograficzny ora kamera cyfrowa) zostały przez organy uwzględnione. Organ odwoławczy uzasadniał przy tym, że wzywał skarżącego o wskazanie świadków, którzy mogliby potwierdzić, że zakupiony sprzęt był wykorzystywany do działalności gospodarczej ale skarżący wskazał jedynie umowy, które zobowiązywały go do nagrywania wykonanych prac, nie wskazał natomiast żadnych dowodów na okoliczność odtwarzania na zakwestionowanym sprzęcie materiałów zawiązanych z działalnością gospodarczą. W skardze z dnia [...] lutego 2008 roku skarżący domagał się uchylenia decyzji obu instancji, stwierdzając naruszenie przepisów prawa materialnego w tym art. 25 ust. 1 pkt. 3 cyt. ustawy z o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz złamanie zasad postępowania podatkowego poprzez uchybienie art. 121 § 1 oraz 122 Ordynacji podatkowej. W swojej argumentacji skarżący powtórzył dotychczasowe wywody, dodając przy tym, iż przechowywanie przedmiotów wykorzystywanych dla celów działalności gospodarczej na terenie domu w dzisiejszych czasach nie jest czymś niezwykłym. Wskazał na subiektywne podejście organów do sprawy, czego miało dowodzić uznanie jako koszt aparatu cyfrowego, kamery i drukarki pomimo, że i ten sprzęt początkowo nie znajdował się na terenie firmy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, powielając w pełni wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Mianowicie, zdaniem organów, skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, świadczących o wykorzystaniu zakwestionowanego sprzętu RTV do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w zakresie budownictwa. Wręcz przeciwnie, ustalone okoliczności sprawy (tj. przechowywanie omawianych przedmiotów w domu, a nie w miejscu prowadzonej działalności oraz stwierdzony w trakcie oględzin brak montowanego na stałe uchwytu do telewizora plazmowego) świadczyć miały jednoznacznie, iż telewizor, magnetowid oraz odtwarzacz DVD używany był przez podatnika wyłącznie w celach prywatnych. W obliczu zaś twierdzeń skarżącego, znajdujące się w aktach sprawy kopie umów wskazują, iż wskazane rzeczy były mu potrzebne dla ich realizacji. Rozważając powyższych spór na wstępie zaznaczyć należy, że na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym na grudzień 2002 roku, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W ramach tych ostatnich (tj. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku - o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 80 poz. 350 ze zm.- w brzmieniu obowiązującym w 2002 roku) do kosztów uzyskania przychodów z poszczególnego źródła zaliczano wydatek poniesiony w celu jego osiągnięcia, chyba że wydatek ten wyłączony został z kosztów uzyskania przychodu przez przepis szczególny. Należy też zaznaczyć, że sąd administracyjny nie ustala na nowo stanu faktycznego, nie przeprowadza w tym celu postępowania dowodowego - jego zadaniem jest jedynie ocena, czy organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i czy zgromadzony przez organy materiał dowodowy został prawidłowo oceniony; czy stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony i czy zostały w sprawie zastosowane właściwe przepisy, prawidłowo zinterpretowane. W oparciu o powyższe zasady, zdaniem Sądu, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i zastosowały również w sprawie prawidłowo interpretowane przepisy ww. art. 25 ust. 1 pkt. 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy przede wszystkim podkreślić, że skoro w trakcie pierwotnie przeprowadzanych oględzin nie stwierdzono w lokalu zakwestionowanego sprzętu, a na dodatek sam skarżący wyjaśnił, że znajduje się on w jego prywatnym mieszkaniu to organy miały prawo żądać od skarżącego wykazania związku poniesionego wydatku z przychodem co miało znaczenie przy odliczaniu podatku VAT. Przyjmuje się bowiem, że jeżeli organ podatkowy zakwestionował dany wydatek jako koszt uzyskania przychodu, to ciężar dowodu i inicjatywa w wskazywaniu środków dowodowych przechodzi na podatnika, gdyż wówczas to on winien w sposób wiarygodny wykazać przesłanki z ww. art. 25 ust. 1 pkt. 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wtedy też zasada prawdy obiektywnej , wyrażona w art. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, doznaje ograniczenia, polegającego na tym, iż w dążeniu do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego obowiązek współdziałania z organami podatkowymi spoczywa na podatniku, który winien poszukiwać środków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń pod rygorem ujemnych skutków materialnych w płaszczyźnie oceny dowodowej (vide wyrok i uzasadnienie NSA z dnia 6 stycznia 2006 roku II FSK 417/2005, LexPolonica nr 1428882, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2007/2 poz. 26). Skarżący wskazywał jedynie na treść zawieranych umów zobowiązujących go do nagrywania wykonywanych prac, co zasadnie organy uznały za dowód wykazujący potrzebę zakupu sprzętu nagrywającego. Brak jest więc w ocenie sądu uzasadnienia do uznania za zasadny zarzutu skarżącego o subiektywnym podejściu organów do sprawy. Skarżący nie wykazał (pomimo wezwania o wskazanie konkretnych świadków) aby wykorzystywał w działalności gospodarczej sprzęt odtwarzający. Powoływanie się (w odwołaniu) na konieczność stworzenia prezentacji na potrzeby spotkań w N. S. i S., w ocenie Sądu, zasadnie nie została uznana za dowód na okoliczność odtwarzania materiałów na zakupionym sprzęcie. Prezentacje, które opisał skarżący, odbywały się nie w siedzibie firmy ale w innych miastach - nie był więc to dowód wystarczający na poparcie twierdzeń skarżącego. Zasady logiki i zwykłego doświadczenia życiowego wskazują, że jeżeli sprzęt tego typu jak telewizor plazmowy, magnetowid i odtwarzacz DVD nie jest przechowywany w firmie tylko w domu prywatnym, a na dodatek skarżący nie wskazuje gdzie zamontowano uchwyt niezbędny do używania monitora telewizji plazmowej (w sprawie przeprowadzono dwukrotnie oględziny, nie było więc przeszkód aby przeprowadzić je po raz trzeci, o ile skarżący by tego zażądał wskazując dokładnie gdzie znajduje się uchwyt do telewizora), skarżący pomimo wstępnych deklaracji i wezwania o przedstawienie konkretnych świadków - nie wskazuje takich świadków - to zasadnym jest przyjęcie przez organy, że zakupiony sprzęt służył celom osobistym i zawarty w zakupach VAT nie mógł zostać odliczony. Tego typu sprzęt służy przede wszystkim wykorzystywaniu w celach prywatnych, może co prawda być wykorzystywany w działalności gospodarczej - ale to podatnik winien udowodnić ten fakt, jeżeli organy wykażą, że istnieją w sprawie uzasadnione wątpliwości co do braku związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wreszcie podkreślić należy, że wyrażona w art. 191 Ordynacji podatkowej reguła swobodnej oceny dowodów przez organy administracyjne, oznacza, iż jeżeli jeśli ona oparta na całokształcie zebranego materiału dowodowego oraz o zasady logiki i doświadczenia życiowego, a nie dokonana w sposób dowolny - to odmienna ocena strony przeciwnej jest tylko zwykłą polemiką, a Sąd nie ma podstaw do jej zakwestionowania. Jak już bowiem na wstępie swoich rozważań Sąd zaznaczył, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia zgodności aktów administracyjnych z przepisami prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie Sąd skargę oddala na zasadzie art. 151 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd nie uznał zarzutów skargi za zasadne, nie dopatrzył się bowiem w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego - skargę więc oddalił zgodnie z ww. art. 151 p.p.s.a.