I SA/Kr 462/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2017r., nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014r., w której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał uzasadnienia oraz podstawy prawnej, w oparciu o którą, skarżący sformułował swoje żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek, dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji, będącej przedmiotem wniesionej skargi. Tym samym, podnoszone w skardze zarzuty, co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie mogły mieć wpływu na ocenę zasadności wniosku, który w przedmiotowej sprawie nie został w żaden sposób uzasadniony. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że znaczna szkoda, to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014r., sygn. akt II OZ 752/14). W przedmiotowej sprawie, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien zawierać uzasadnienie a także powinien być oparty na stosownej podstawie prawnej, określonej w przepisach ww. ustawy, w oparciu o którą, skarżący sformułował swoje żądanie, co jednak nie miało miejsca w rozpatrywanym przypadku. Nadto, wniosek taki powinien odwoływać się do materiałów źródłowych, obrazujących sytuację materialną skarżącego, bowiem każda decyzja administracyjna, zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku, powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uzasadnił w żaden sposób przedmiotowego wniosku, nie podał również podstawy prawnej, na podstawie której wywiódł swoje żądanie. W kontekście tej okoliczności, podkreślenia wymaga, że od profesjonalnego pełnomocnika, wymaga się, aby dopełnił należytej staranności w dbałości o interesy swojego mocodawcy – realia sprawy nie wskazują jednak na to, aby wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Dodatkowo wskazać należy, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, wskazujących na dochody skarżącego, czy też jego sytuację majątkową, posiadane oszczędności lub zobowiązań. W konsekwencji, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji, mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.