I SA/Kr 47/07

Sygn. akt I SA/Kr 47/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Ewa Michna (spr), Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r., sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa [...] "O", Spółka z o.o. Zakład Pracy Chronionej w T., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 1998r., - skargi oddala - Trzema odrębnymi skargami Przedsiębiorstwo "O" Sp. z o.o. (zwane dalej stroną skarżącą) zaskarżyło trzy decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] o kolejnych numerach nr [...], nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 1998r. Decyzje te zostały wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia wyrokiem z dnia 25 maja 2006r. sygn. akt I SA/Kr 945/02 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie poprzednich decyzji Izby Skarbowej z dnia [...]. utrzymujących w mocy decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]. Powodem uchylenia ww. decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie było uznanie za zasadne zarzutów strony skarżącej dotyczących niedokładnego ustalenia stanu faktycznego przy zakwestionowaniu prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem usług wykonania urządzeń energetycznych przekazywanych [...] stycznia 1998r. nieodpłatnie Zakładowi Energetycznemu. Zdaniem organów jeszcze w marcu 1998r. strona skarżąca rozliczała podatek związany z przekazywaną w styczniu 1998r. infrastrukturą. Zdaniem strony skarżącej rozliczany w marcu 1998r. podatek naliczony dotyczył innych usług. W ponownym postępowaniu Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że rozliczane w marcu 1998r. faktury nie dotyczyły nieodpłatnie przekazanych urządzeń. Uznał natomiast za prawidłowe, niekwestionowane dotychczas ustalenia min. dotyczące zbyt późnego odliczenia faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 1997r. wystawionej przez "P" w K. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej faktura ta została otrzymana w grudniu 1997r. Organ podatkowy wskazał przy tym na znajdujące się w aktach sprawy wyjaśnienia Prezesa Zarządu strony skarżącej, który wskazywał, że faktura po ujęciu jej w księgach (razem z podatkiem naliczonym) w grudniu 1997r. została wypożyczona celem ostatecznego rozliczenia inwestycji, a następnie zwrócona w marcu 1998r., co zostało odnotowane na fakturze. Organ podatkowy wskazał na art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zmianami) ograniczający czasowo możliwość odliczania podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług jedynie do miesiąca otrzymania faktury lub miesiąca następnego. W konsekwencji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej strona skarżąca zawyżyła wysokość odliczonego podatku z tytułu faktury otrzymanej już w grudniu 1997r. Powyższe ustalenia stały się podstawą do uchylenia wydanych w sprawie decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 30 maja 2000r. i określenia na nowo (w wyższej kwocie niż w poprzedniej decyzji) wysokości zwrotu różnicy podatku za marzec 1998, wysokości nadpłaty, ustaleniu dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 25 158zł.(podczas gdy decyzja inspektora określała wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 28 145zł.) oraz umorzenia postępowania w części odsetek za zwłokę. Pozostałe decyzje Dyrektora Izby Skarbowej za kwiecień i maj 1998r. utrzymywały w mocy poprzednie decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej wskazując m.in., że strona skarżąca wykazała pierwotnie w deklaracji za marzec 1998r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w następnych miesiącach, co spowodowało konieczność korekty rozliczeń tych miesięcy na skutek zakwestionowania przez organy prawidłowości rozliczeń marca 1998r. ( skutkującego wyeliminowaniem całkowicie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z marca 1998r. przenoszonej do rozliczania w następnych miesiącach). Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał we wszystkich ww. decyzjach, że strona skarżąca zapłaciła (ze wskazaniem konkretnych dat i kwot) wszelkie zaległości podatkowe, w tym kwotę dodatkowego zobowiązania, przed upływem terminu przedawnienia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej mogły więc w 2006r. zostać wydane w sprawie decyzje dotyczące podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 1998r, gdyż po zapłacie zaległości termin przedawnienia przestał biec. Zapłata zobowiązania podatkowego spowodowała wygaśnięcie zobowiązań jeszcze przed upływem terminu przedawnienia, zobowiązanie podatkowe nie mogło więc ulec przedawnieniu po raz wtóry. W wniesionej skardze na decyzję dotyczącą marca 1998r. strona skarżąca podniosła, że organy błędnie już na etapie pierwotnego postępowania kontrolnego ustaliły datę otrzymania faktury nr [...] na grudzień 1997r., podczas gdy faktura ta została otrzymana w marcu 1998r., co wynikać miało z znajdującej się na niej adnotacji i dokonywanych dekretów. Zdaniem strony skarżącej inspektor kontroli skarbowej skupił się jedynie na wyjaśnieniach księgowego S. O., pomijając inne wyjaśnienia wskazujące dlaczego ostatecznie fakturę rozliczono w marcu 1998r. Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła przedawnienie dodatkowego zobowiązania podatkowego, określenie zaległości podatkowej jedynie w uzasadnieniu decyzji za marzec 1998r. oraz umorzenie postępowania w przedmiocie odsetek za zwłokę. W skargach dotyczących kwietnia i maja 1998r. strona skarżąca wskazała, że są one konsekwencją domagania się uchylenia decyzji za marzec 1998r. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że ustalenia faktyczne zostały zakwestionowane dopiero na etapie powtórnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zdaniem organu II instancji data otrzymania spornej faktury została ustalona na podstawie wyjaśnień samego Prezesa Zarządu, który potwierdził odebranie faktury już w grudniu 1997r., przy czym miała być ona wypożyczona celem rozliczenia inwestycji i zwrócona ponownie dopiero w marcu 1998r. Co do pozostałych zarzutów to organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Na wyznaczonej rozprawie w dniu 28 lutego 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy wszystkich ww. trzech skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu były ustalenia faktyczne dotyczące faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 1997r. wystawionej przez "P" w K. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej faktura ta została otrzymana w grudniu 1997r. Natomiast zdaniem strony skarżącej fakturę tę otrzymano w marcu 1998r. Zdaniem Sądu ustalenia faktyczne organów podatkowych są prawidłowe i oparte na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organy powołały się bowiem na wyjaśnienia z [...] września 1998r. i [...] kwietnia 2000r. Prezesa Zarządu strony skarżącej. Nawet z dokumentów dołączonych do skargi wynika, że pierwotnie Prezes Zarządu wyjaśniał, że ww. faktura nr [...] została otrzymana przez niego w grudniu 1997r. i nawet została częściowo rozliczona w grudniu 1997r. Prawidłowo więc, organy podatkowe zasadnie przyjęły, że zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług podatek naliczony wynikający z otrzymanej faktury VAT może zostać rozliczony jedynie w miesiącu otrzymania faktury lub w miesiącu następnym. Oczywistym też jest, że wobec częściowego odliczenia podatku naliczonego już w grudniu 1997r. ww. faktura nie mogła ponownie być rozliczona w marcu 1998r. Strona skarżąca nie kwestionowała powyższych okoliczności faktycznych na etapie poprzedniej skargi do sądu administracyjnego, nie podniosła też tego typu zarzutów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej. Taki sposób postępowania strony skarżącej świadczy w ocenie Sądu o braku dostatecznych dowodów na podnoszone w skardze okoliczności. Należy przy tym zauważyć, że sąd administracyjny nie może samodzielnie przeprowadzać postępowania dowodowego. Sąd administracyjny bada jedynie czy ustalenia organów oparte zostały na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, a ocena zebranych w sprawie dowodów czy została dokonana w granicach nie wkraczających poza swobodną ocenę zebranych dowodów w sprawie. Orzekający w sprawie Sąd nie mógł więc samodzielnie, ponownie ustalać w oparciu jedynie o twierdzenia strony skarżącej przedstawiane w toku postępowania sądowego jaka to faktura została w rzeczywistości rozliczona w deklaracji za grudzień 1997r. i czy twierdzenia Prezesa Zarządu o pomyłkowym udzieleniu wyjaśnień co do odbioru faktury w grudniu 1997r. są zgodne z rzeczywistością. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów, to Sąd podzielił pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, że termin przedawnienia biegnie jedynie do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, co w przypadku rozpatrywanej sprawy nastąpiło z chwilą zapłaty zobowiązań podatkowych określonych lub ustalonych w pierwotnych decyzjach inspektora kontroli skarbowej. W konsekwencji, zapłata podatku przed upływem okresu przedawnienia daje prawa organowi podatkowemu II instancji do wydania decyzji merytorycznej w zakresie określenia zobowiązania podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2006r. sygn. akt I FSK 815/05, publ. LEX nr 282623). zobowiązanie podatkowe, które wygasło wskutek zapłaty, nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, a organ odwoławczy w czasie praktycznie nieograniczonym, może wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 233 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Nie może jedynie wydać decyzji określającej podatek w kwocie wyższej od zapłaconej, bowiem w tym zakresie zobowiązanie przedawniło się. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie wykroczył poza granice wysokości zobowiązań podatkowych ustalonych lub określonych decyzjami pierwszoinstancyjnymi, stąd Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego i procesowego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargi na wymienione powyżej decyzje Dyrektora Izby Skarbowej badając sprawę zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) tj. w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawę skarg na wszystkie ww. zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 §2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach jedynym elementem spornym była możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktury nr [...], a zarzuty wszystkich skarg były związane z ustaleniami w tym zakresie - stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy ww. sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111§2, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw.