I SA/Kr 470/25

|Sygn. akt I SA/Kr 470/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Borys Marasek (spr.), Protokolant: Specjalista Katarzyna Zbylut, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2025 r., sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2025 r. nr SKO.Pod/4140/504/2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 6 czerwca 2025 r. znak SKO.Pod/4140/504/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium) na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 ust. 3 i 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.), art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1176 z późn. zm., dalej: u.p.r.), art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 z późn. zm., dalej: p.g.k.) w związku art. 233 § 2 ustawy 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. 2025 r., poz. 111 z późn. zm., dalej: o.p.) po rozpatrzeniu odwołania E. S. (dalej: skarżący) uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy Słomniki (dalej: Burmistrz, Organ I instancji) z dnia 7 lutego 2025 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2025, w łącznej wysokości 138,00 zł płatnego w czterech ratach i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 7 lutego 2025 r. organ I instancji dokonał ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego należnego od skarżącego za rok 2025, w łącznej wysokości 138,00 zł. W decyzji wskazano grunty podlegające opodatkowaniu, ich powierzchnię oraz zastosowane stawki podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. W uzasadnieniu decyzji podano, że wymiaru podatku dokonano zgodnie z ewidencją gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w Krakowie oraz na podstawie informacji o gruntach, o lasach oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożył skarżący, wskazując że kwestionuje powierzchnię gruntu. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wskazało, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wysokość podatku od nieruchomości za rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji wójt, burmistrz, prezydent właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Podatek płatny jest w ratach w terminie do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada. Z kolei zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi, w przypadku gospodarstw rolnych, liczba hektarów przeliczeniowych, natomiast w przypadku pozostałych gruntów rolnych, liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto Kolegium zaznaczyło, iż zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają, grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ II instancji wyjaśnił, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) - art. 6c ustawy o podatku rolnym. Kolegium wskazało, że przy ustaleniu wysokości podatku rolnego i podatku od nieruchomości organ podatkowy opiera się na dwóch przesłankach. Pierwszą z nich stanowi wykaz nieruchomości, który jest obowiązany złożyć podatnik będący osobą fizyczną. Zawiera on dane niezbędne do dokonania wymiaru podatku, w szczególności: wyszczególnienie podlegających opodatkowaniu nieruchomości wraz z podaniem ich powierzchni. Natomiast drugą podstawą są dane z ewidencji gruntów i budynków. Organ zaznaczył, że regulacja art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi natomiast, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, że stawki podatku od nieruchomości wynikają z uchwały Rady Miejskiej w Słomnikach z dnia 5 grudnia 2024 r. nr VIII/71/24 w sprawie ustalenia stawek oraz zwolnień w podatku od nieruchomości. Kolegium wyjaśniło, iż w przypadku podatku rolnego, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, podstawą opodatkowania podatkiem rolnym gruntów gospodarstw rolnych stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 cyt. ustawy za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. W niniejszej sprawie Kolegium stanęło na stanowisku, że decyzja nie odzwierciedla stanu faktycznego wynikającego ze zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w gminie [...] obręb [...]. Na podstawie posiadanych informacji, która uwzględnia stan posiadania Skarżącego, Burmistrz wydał zaskarżoną decyzję. Opodatkowaniu podlega nieruchomość, na którą składają się: grunty rolne o pow. 3,9618 ha tj. 1,5909 hap. Podstawę opodatkowania stanowi 0,6381 hap. Podatek rolny po zaokrągleniu wynosi 138,00 zł. Z kolei jeśli idzie o podatek od nieruchomości skarżący jest zwolniony z podatku. Z decyzji wynika, iż łączna powierzchnia gruntów wynosi 3,9618 ha. Powierzchnia ta jest zgodna z zamieszczoną w aktach sprawy "Kartą Gospodarstwa" , gdzie wskazano, że powierzchnia gruntów wynosi ogółem 3,9618 ha. Kolegium zauważyło, iż informacja ta jest z 2010 r., natomiast z aktualnej informacji z rejestru gruntów (wydruk z dnia 14 marca 2025 r.) wynika, iż łączna powierzchnia gruntów położonych w Gminie [...] obr. [...], których właścicielem jest Skarżący, wynosi 2,5290 ha. Tym samym wobec zaistniałych niejasności koniecznym jest wyjaśnienie rozbieżności. Kolegium podkreśliło, że przepisy prawne nie pozostawiają wątpliwości, iż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji gruntów, a zaskarżona decyzja nie jest zgodna ze znajdującą się w aktach sprawy informacją z rejestru gruntów. Kolegium podkreśliło, iż w toku postępowania podatkowego organ dokonujący wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego nie ma kompetencji do zmiany oznaczenia nieruchomości należących do podatnika, zmiany ich powierzchni lub klasyfikacji. Dane z ewidencji gruntów i budynków wiążą organ podatkowy, a zmiana tych danych może nastąpić jedynie w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne. Mając powyższe na uwadze, celem wyjaśnienia wyżej opisanych niejasności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy Słomniki i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze skarżący nie przedstawił konkretnych zarzutów do zaskarżonej decyzji, podniósł, że podatek jest ujęty razem z terenem zajęty bezprawnie pod drogę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie oraz wskazując. że postępowanie dotyczyło wyłącznie nakazu płatniczego – decyzji z dnia 7.02.2025 r., a nie kwestii związanych z zajęciem terenu prywatnego na powiększenie pobocza drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W kontrolowanej przez Sąd sprawie Organ odwoławczy uchylił decyzję Organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.). W myśl art. 6a ust. 6 u.p.r. podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Zgodnie z art. 6a ust. 1 u.p.r. obowiązek podatkowy w podatku rolnym powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Z art. 6a ust. 2 u.p.r. wynika, że obowiązek podatkowy wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Zgodnie z kolei z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynek lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy są: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wobec tego Sąd wskazuje, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że "w art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. ustawodawca zawarł legalną definicją użytków rolnych. W tym przypadku o charakterze gruntu decyduje zapis w ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotem dowodzenia może być więc tylko istnienie w ewidencji gruntów i budynków wpisu o określonej treści (por. wyrok NSA z 5 lutego 2025 r., III FSK 693/24). Decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają zatem dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to, co faktycznie znajduje się na gruncie, albo to, czy ten grunt jest wykorzystywany rolniczo. Organ podatkowy, przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, związany jest informacjami o klasyfikacji gruntów zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Aby podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 20 marca 2018 r., II FSK 860/16)" (wyrok NSA z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt III FSK 1220/23, opublikowany w internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ I instancji uzasadniając wydaną decyzję wskazał, że wymiaru podatku dokonano zgodnie z ewidencją gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w Krakowie oraz (lub) na podstawie złożonej informacji o gruntach, informacji o lasach oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W aktach administracyjnych znajduje się dokument – karta gospodarstwa. Z treści tego dokumentu wynika, że karta została założona [...] 1997 r. Wskazać należy, że nie jest to dokument, który może stanowić podstawę do ustalenia wymiaru podatku rolnego lub podatku od nieruchomości. Następnie w aktach administracyjnych znajdują się dwie informacje z rejestru gruntów, dotyczące dwóch działek ewidencyjnych których właścicielem jest Skarżący tj. działki nr [...] o pow. 2.0230 i działki nr [...] o pow. 0.5060. Wskazane wydruki z rejestru gruntów zostały sporządzone 14 marca 2025 r. a więc już po wydaniu decyzji przez Burmistrza. Zasadnie SKO stwierdziło, że łączna powierzchnia tych działek wynosi 2,5290 ha, a więc jest różną wartością od tej która została podana w decyzji Organu I instancji. Słusznie zatem Organ odwoławczy uchylił decyzję Organu I instancji, skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdzał powierzchni gruntów przyjętych do opodatkowania, w szczególności przyjęte wartości nie zostały potwierdzone danymi z ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.