I SA/Kr 477/16

|Sygn. akt I SA/Kr 477/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Urszula Zięba, Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 9 czerwca 2016 r., sprawy ze skargi O.S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 10 października 2014 r. nr [...] Wójt Gminy Z. nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z dnia 6 października 2014 r. nr [...] w sprawie określenia skarżącej spółce O. S.A. ( poprzednio T. S.A.) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 89 710 zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji powołał się na treść art. 239 a i art. 239 b § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Zdaniem organu, okres do upływu terminu przedawnienia podatku od nieruchomości za 2009 r. na dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności był krótszy niż 3 miesiące. Organ wskazał również, że skarżąca poprzez błędną interpretację przepisów prawa dotyczących opodatkowania budowli, konsekwentnie stosowaną od 2007 r., zaniżyła należny podatek od nieruchomości także za rok 2009. Postępowania dotyczące lat 2007 i 2008 prowadzone były zarówno przed Wójtem Gminy Z., organem odwoławczym oraz na szczeblu sądowo-administracyjnym. Pomimo rozstrzygnięć administracyjnych i zapadających wyroków, skarżąca nadal prezentowała pogląd, że linie kablowe nie są budowlą ani jej częścią i nie podlegają opodatkowaniu w stanie prawnym do 17 lipca 2010 r. Zdaniem organu, wskazana okoliczność uprawdopodabniała, że skarżąca nie wykona zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia 6 października 2014 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżąca w pierwszej kolejności podniosła brak prawidłowego doręczenia zaskarżonego postanowienia, wyjaśniając, że Wójt Gminy Z. nie uwzględnił jej pisma z dnia 13 sierpnia 2014 r., w którym wniosła o doręczanie korespondencji w postępowaniu podatkowym w niniejszej sprawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Podstawą wniosku był art. 144a Ordynacji podatkowej, czego konsekwencją była konieczność doręczania wszelkiej korespondencji w przedmiotowym postępowaniu w trybie określonym w art. 152a Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej wniosek z dnia 13 sierpnia 2014 r. spełniał wszystkie wynikające z tego przepisu wymagania, wobec czego organ I instancji zobowiązany był doręczać wszelką korespondencję na wskazany w piśmie adres mailowy. Dopóki taka zgoda nie zostanie wycofana, doręczenie elektroniczne jest wyłącznym sposobem doręczenia korespondencji w tym postępowaniu. W związku z powyższym z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone w sposób określony w art. 152a Ordynacji podatkowej – w ocenie skarżącej - przyjąć należało, że nie zostało ono w ogóle doręczone. Z ostrożności procesowej skarżąca zarzuciła nadto naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie poinformowania ją o toczącym się postępowaniu w sprawie nadania ww. nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz art. 139b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji nie zostanie wykonane przez skarżącą przed terminem przedawnienia. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca przyznała, że wprawdzie na mocy art. 165 § 5 i art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca wyłączył obowiązek doręczenia skarżącej postanowienia o wszczęciu postępowania oraz obowiązek wyznaczenia jej terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, to jednakże nie wyłączył obowiązków wynikających z art. 121 tej ustawy. Zdaniem skarżącej sprzeczne z zasadą zaufania do organów podatkowych było zachowanie organu, który nie informuje podatnika o prowadzonym wobec niej postępowaniu, lecz doręcza mu jedynie końcowe rozstrzygnięcie. Brak wiedzy o toczącym się postępowaniu uniemożliwiał bowiem podatnikowi dobrowolne, wcześniejsze wykonanie decyzji, czy też złożenie wniosku o wydanie decyzji, która zawiesi bieg terminu przedawnienia. Z kolei w odniesieniu do naruszenia art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej pełnomocnik skarżącej wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji nie wykazał dużego prawdopodobieństwa - graniczącego z pewnością - niewykonania zobowiązania podatkowego przez skarżącą. Należało bowiem odróżnić kwestie związane z wydawaniem decyzji (całokształt postępowania zmierzającego do określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2009) od jej wykonania. Skarżąca wskazała, że w żadnym stopniu okoliczności związane z procesem wymiaru zobowiązania podatkowego nie wpływają na ryzyko niewykonania decyzji, gdyż są to odrębne aspekty poboru podatku. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do kwestii prawidłowości doręczania zaskarżonego postanowienia, organ przyznał, że pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r. skarżąca (a właściwie jej pełnomocnik) zwróciła się o przesyłanie jej wszelkiej korespondencji - w ramach prowadzonego postępowania w sprawie podatku za rok 2009 - za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na adres mailowy: [...] W ocenie organu doręczanie pism przez organ podatkowy za pomocą środków komunikacji elektronicznej wymagało wskazania adresu elektronicznego utworzonego na elektronicznej platformie usług publicznych (e-PUAP), która zapewniała właściwą budowę dokumentu elektronicznego. Zatem w świetle obowiązujących przepisów nie było możliwe doręczenie pism na zwykły adres mailowy. Z powyższych względów organ odwoławczy stwierdził, że wskazany przez skarżącą adres mailowy nie spełniał wymogów dla doręczenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Organ wskazał również, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności spełniona została przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz istniało prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji nie zostanie wykonane przed terminem jego przedawnienia. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 165 § 5 pkt 3 i art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Doręczenie postanowień wszczęciu postępowania i wyznaczenie podatnikowi terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zmniejszyłoby szansę efektywnego zabezpieczenia i egzekucji. Wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt. I SA/Kr 265/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 grudnia 2014r. Nr [...] z powodu braku powołania w zaskarżonym postanowieniu jakichkolwiek, konkretnych przepisów dotyczących zasadności wymogu posiadania przez skarżącą konta na platformie e-PUAP, co praktycznie uniemożliwiało dokonanie Sądowi kontroli prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów. W szczególności równie dlatego że nie do końca było prawdziwe twierdzenie organu , iż doręczania elektroniczne w postepowaniu podatkowym mogą być realizowane za pośrednictwem konta podatnika na platformie e-PUAP. W ocenie Sądu słuszne było jednak stanowisko organów wyrażające się w stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy mieć na uwadze, że do upływu terminu przedawnienia pozostał krótki okres czasu (mniej niż 3 miesiące), zaległość podatkowa w podatku od nieruchomości dotyczy 2009 r., co także pokazuje, że skarżąca do chwili postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie przez organy nie uregulowała wymaganych należności. Sąd odczytuje uzasadnienie organów podkreślające stałe kwestionowanie prawidłowości wymiaru podatku, w sytuacji gdy spór (toczony przez innymi organami i sądami w całej Polsce w analogicznych sprawach) rozstrzygany jest na niekorzyść skarżącej w części dotyczącej kluczowej dla sprawy zasady opodatkowania kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej – jako prawidłowe uprawdopodobnienie, że podatek należny nie zostanie zapłacony przed upływem terminu przedawnienia. Skoro bowiem od lat skarżąca nie zgadza się z jednolitą (co do zasady) wykładnią prawa stosowaną przez organy i orzekające sądy i wykorzystuje w celu uniknięcia opodatkowania wszystkie środki procesowe – to takie postępowanie można było zakwalifikować jako próbę wykorzystania przez skarżącą legalnych środków umożliwiających niewykonanie decyzji w rozumieniu art. 239b §2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie wymaga bowiem od organu uprawdopodobnienia stosowania przez podatnika środków sprzecznych z prawem. Ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy Z. z dnie 10 października 2014 r., nr [...] w sprawie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 6 października 2014 r, nr [...] . W uzasadnieniu podając, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności spełniona została przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, tj. warunek krótkiego okresu do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego a także słusznie wskazując, iż okoliczność wadliwego doręczenia nie miała wpływu na wynik sprawy. Nie występowała tu sytuacja braku doręczenia, gdyż zostało ono dokonane , co prawda w innej formie niż oczekiwanej przez stronę ale jego data jest niekwestionowana i nie budzi żadnych wątpliwości. Postanowienie dotarło do strony w terminie, umożliwiając jej zapoznanie się jego treścią a następnie skorzystanie z przysługującego jej środka odwoławczego jakim było zażalenie. Podkreślić należy iż brak negatywnych skutków procesowych w postacie niemożliwości uruchomienia postępowania zażaleniowego oraz akceptacja tego rodzaju doręczenia przez stronę poprzez wniesienie zażalenie powoduje, że nawet ewentualnie wadliwe doręczenie nie ma wpływu za wynik sprawy , tym samym nie można go utożsamiać z brakiem doręczenia podnoszonym przez stronę. Ponadto organ stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie istniało prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 nie zostanie wykonane przez Podatnika przed terminem jego przedawnienia z uwagi na konsekwentnie zajmowane przez Podatnika stanowisko negujące istnienie obowiązku podatkowego w zakresie opodatkowania linii telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej i złożone przez Podatnika odwołanie. Podkreślono, że skoro co do zasady Podatnik ma obowiązek wykonania dopiero ostatecznej decyzji podatkowej, może oczekiwać z zapłatą podatku do czasu uostatecznienia się decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Mając zatem na uwadze fakt, iż do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w dacie nadania decyzji nieostatecznej określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. pozostał krótki okres czasu, a Spółka - która od 2008 roku konsekwentnie neguje istnienie obowiązku podatkowego w zakresie opodatkowania linii kablowych i zaniża należny podatek od nieruchomości - skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do wniesienia odwołania, prawdopodobnym było, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nieostatecznej - bez nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności - nie zostanie w całości wykonane przed upływem terminu przedawnienia. Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia art.121 § 1 Ordynacji podatkowej. Formą zawiadomienia o zamiarze wydania rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej było, zgodnie z art. 165 § 2 i 4 Ordynacji podatkowej, doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, jednak przepisów tych, z mocy § 5 pkt 3 wymienionego artykułu, nie stosowało się w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podobnie, z mocy art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie stosowało się w takiej sprawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowił, że przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wykonanie zatem przez organ podatkowy czynności wskazanych w art. 165 § 2 i 4 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z zamiarem wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności stanowiłoby przekroczenie uprawnień organów podatkowych i działanie bez podstawy prawnej, a przecież zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe miały obowiązek działać na podstawie przepisów prawa. Pismem z dnia 6 kwietnia 2016 r., strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie . W uzasadnieniu strona skarżąca zarzucała naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wykazania przez organ odwoławczy okoliczności wskazujących na wysokie prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez Skarżącą. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sprowadza się do odmiennej oceny występowania w kontrolowanej sprawie przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, o której mowa w art. 239b § 2 O.p. Niespornym natomiast jest, że w sprawie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, czyli że okres do upływu terminu przedawnienia jest krótszy niż 3 miesiące. Na wstępie należy zauważyć , iż w kwestii będącej przedmiotem sporu wypowiedział się tut. Sąd w wyroku z dnia 11 maja 2015 r. sygn.I SA/Kr 265/15 uznając , że organy podatkowe w dostatecznym stopniu wykazały , iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 239a § 2 Ordynacji podatkowej . Wyrok ten nie był zaskarżony i stał się prawomocny. Zgodnie natomiast z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazać ponadto należy , że cyt. przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Mając powyższe na uwadze jak równie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zawarte powołanym wyroku. Sama instytucja nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w pierwszej instancji ma na celu umożliwienie wykonania wynikającego z niej obowiązku podatkowego zanim zostanie wydana i doręczona podatnikowi decyzja organu odwoławczego, która stosownie do art. 128 O.p. jest decyzją ostateczną. Do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, koniecznym jest spełnienie jednej z przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 pkt 4 O.p., jak również, stosownie do § 2 tego przepisu, uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W dogmatyce prawa procesowego podnosi się, że uprawdopodobnienie jest środkiem służącym ustaleniu jakiegoś faktu w oparciu o posiadane informacje (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221). Jednocześnie, uprawdopodobnienie jest rozumiane jako środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, a więc nie dający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10, publ. http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011r., sygn. akt I FSK 1649/10, LEX nr 1069308). Przesłanka upływu terminu przedawnienia zobowiązania, krótszego niż trzy miesiące, ma, tak jak pozostałe enumeratywnie wymienione w przepisie art. 239b § 1 O.p. przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, charakter rozłączny. Jej zaistnienie, daje bowiem samodzielną podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, oczywiście w powiązaniu z przesłanką wymienioną w § 2 tego przepisu. Przesłanka ta, podobnie jak inne, od których zależy nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie jest bezpośrednio związana z treścią decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Co do zasady więc, zaistnienie stanowiącej podstawę prawną zaskarżonego postanowienia przesłanki, w kontekście czasu trwania postępowania odwoławczego, może spowodować trwałą utratę możliwości wykonania decyzji. Wydanie bowiem decyzji przez organ podatkowy lub wniesienie od niej odwołania nie przerywa ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja. Niewykonalność zaś takiej decyzji nie może być instrumentem doprowadzenia do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie w toku postępowania odwoławczego, ani też nie może doprowadzić do praktyki, w której odwołanie będzie wnoszone jedynie z pobudek związanych z wykonalnością decyzji, a nie w celu uzyskania merytorycznej weryfikacji decyzji w toku instancji. Prawne przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej określone zostały w art. 239b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, przy czym z pkt 4 § 1 tego artykułu wynika, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie, o którym mowa oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, również należy uznać za słuszne stanowisko organów wyrażające się w stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy mieć na uwadze, że do upływu terminu przedawnienia pozostał krótki okres czasu co także pokazuje, że skarżąca do chwili postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie przez organy nie uregulowała wymaganych należności. Jest dodatkowa okoliczność wskazująca na to , że strona skarżąca dobrowolnie unikała płacenia należności podatkowych i konieczne było wdrożenie drogi egzekucyjnej . Jest to zatem dodatkowa okoliczność uprawdopodabniająca, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Ponadto Podatnik konsekwentnie kwestionuje prawidłowości wymiaru podatku tocząc spór z organami podatkowymi i sądami administracyjnymi na terenie całego Kraju. Dla organu podatkowego, którego jednym z zadań jest unikanie sytuacji w których zobowiązanie podatkowe ulegnie przedawnieniu, był to oczywisty sygnał, że skarżąca nie zamierza dobrowolnie uregulować należności. Działanie organu I instancji, nie było wobec powyższego działaniem "pochopnym", jak również nie można stwierdzić, że wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło przedwcześnie. Strona skarżąca miała bowiem dość czasu, aby podjąć działania, które mogłyby zostać odczytane, jako chęć uregulowania należności wynikających z decyzji określającej i tym samym, że nie zamierza ona dążyć do przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wskazać ponadto należy na cel wprowadzenia instytucji nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Instytucja ta ma służyć unikaniu wygasania zobowiązań podatkowych w inny sposób, aniżeli poprzez zapłatę. Ustawodawca wprowadzając przesłankę nadania rygoru w sytuacji, gdy do upływu terminu przedawnienia pozostało mniej niż trzy miesiące, dał wyraźny sygnał organom podatkowym, że mają zbadać, czy możliwym jest zakończenie postępowania podatkowego wydaniem decyzji ostatecznej przed upływem terminu przedawniania. Jeżeli brak jest przesłanek, że postępowanie takie zakończy się zanim zobowiązanie podatkowe ulegnie przedawnieniu oraz brak jest przesłanek, że podatnik dobrowolnie uiści podatek wynikający z decyzji wymiarowej, organ powinien skorzystać z uprawnienia nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, organ podatkowy miał pełne prawo przypuszczać, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej, nie zostanie dobrowolnie wykonane, zanim decyzja organu odwoławczego zostanie doręczona stronie skarżącej. Mając powyższe na uwadze i uznając zarzuty strony skarżącej za nieuzasadnione, jak również nie dopatrując się po zbadaniu prawidłowości rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), uchybień organów podatkowych, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy