I SA/Kr 478/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 - skargę oddala - Burmistrz Gminy K. decyzją nr [...], wydaną dnia 14 listopada 2016r. zmienił decyzję ostateczną nr [...] z dnia 26 stycznia 2016 r., ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego P. K. (dalej: skarżący) za 2015 r., w ten sposób, że ustalił wysokość tego zobowiązania na kwotę [...]zł, tj. odpisując kwotę [...]zł z tytułu podatku rolnego. Organ pierwszej instancji przedstawił w tabeli zmianę powierzchni przedmiotu opodatkowania. Wskazał, że po wydaniu decyzji ustalającej wysokość podatku nastąpiło zdarzenie, które wpływa na tę wysokość. Zaznaczył, że korekty dokonano w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków, na podstawie informacji podatkowej, złożonej przez skarżącego i na podstawie materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach sprawy. Skarżący wniósł w terminie odwołanie od tej decyzji. Zarzucił, że dane ujawnione w ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem faktycznym. Zakwestionował przy tym zapisy o zmianie przebiegu granic, wskazując na wady postępowania w przedmiocie wznowienia znaków granicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 lutego 2017 r., znak [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium wskazało, że w przypadku należącej do skarżącego działki nr [...] została przeprowadzona zmiana danych w ewidencji gruntów, polegająca na zmianie powierzchni użytków, wchodzących w skład tej działki. Organ pierwszej instancji był zatem uprawniony do zmiany wysokości należnego podatku z uwzględnieniem zmiany geodezyjnej, co wynikało z art. 6 ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 7 ustawy o podatku rolnym i art. 6 ust. 4 ustawy o podatku leśnym. Organ szczegółowo omówił sposób wyliczenia zobowiązania podatkowego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący podniósł, że organ podatkowy, opierając się na zawiadomieniu o zmianie przebiegu granicy działki nr [...] został wprowadzony w błąd. Zawiadomienie opierało się na protokole wznowienia znaków granicznych z dnia 14 grudnia 2011 r. i szkicu wznowienia znaków. Podstawą tego postępowania był szkic rozgraniczenia z dnia 7 grudnia 1996 r., który jest nieczytelny, nie posiada współrzędnych i na jego podstawie nie można było rozgraniczyć działek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a., natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji trzeba w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego zapisy ewidencji gruntów i budynków mają znaczenie kluczowe. Pojawia się natomiast pytanie, czy organy podatkowe są tymi zapisami związane w sposób bezwzględny. Za dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych wypada przyjąć takie rozumienie powyższego przepisu, zgodnie z którym organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości, jak też podatku rolnego lub leśnego - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o klasyfikacji gruntów lub budynków i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2017 r., II FSK 1438/17, Lex nr 2379077; wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Olsztynie, z dnia 14 czerwca 2017 r., I SA/Ol 735/16, Lex nr 2313820; w Gdańsku, z dnia 31 maja 2017 r., I SA/Gd 431/17, Lex nr 2314486; w Warszawie, z dnia 23 marca 2017 r., III SA/Wa 3140/15, Lex nr 2297142 oraz w Krakowie, z dnia 20 marca 2017 r., I SA/Kr 24/17, Lex nr 2270484). W części orzeczeń dopuszcza się możliwość weryfikacji zapisów ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, wszakże z takim zastrzeżeniem, że organ podatkowy nie może bez przeprowadzenia przeciwdowodu odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w ewidencji, bowiem stanowiłoby to naruszenie art. 194 § 1 o.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2017 r., II FSK 1931/15, Lex nr 2347625 – wyrok). Skoro jednak zapis w ewidencji gruntów stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem w sprawie, pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, powinien być również dokument (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2017 r., II FSK 1130/15, Lex nr 2315271). W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżący nie podjął próby obalenia mocy dowodowej zapisów ewidencji gruntów i budynków w ramach postępowania podatkowego przed Burmistrzem i następnie Samorządowym Kolegium Odwoławczym za pomocą dowodu z dokumentów. W trakcie tego postępowania, a następnie we wniesionej do Sądu skardze twierdził jedynie, że zapisy ewidencji są niezgodne z rzeczywistym stanem, nie popierając swoich zarzutów żadnymi dowodami. Nadto Sądowi z urzędu wiadomo, że skarżący podejmował próbę zmiany zapisów ewidencji gruntów i budynków w odrębnym postępowaniu. Decyzja Starosty [...] z dnia 25 stycznia 2013 r. znak: [...], dotycząca m. in. zmiany danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów dla obrębu F. gmina K. w zakresie zmiany powierzchni i konfiguracji działki nr [...] została przez niego zaskarżona do M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K.. Organ odwoławczy decyzją z dnia 20 marca 2013 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu Filipowice, gmina K., zgodnie z operatem pomiarowym z 5 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 11 grudnia 2013 r., III SA/Kr [...] oddalił skargę skarżącego w niniejszej sprawie na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia 20 marca 2013 r. Wyrok stał się prawomocny wskutek oddalenia skargi kasacyjnej skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 16 marca 2016 r., I OSK [...]). Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie przyjęły na potrzeby ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego zapisy z ewidencji gruntów i budynków. Zarzuty skargi ocenić należało jako bezzasadne, zaś Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z urzędu nie dopatrzył się innych przyczyn, dla których konieczne byłoby wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący wskazując na rzekomy błędy w operacie na podstawie którego ujęto w ewidencji gruntów i budynków dane dotyczące m.in. powierzchni gruntów skarżącego, pomija okoliczność, że dane te wpisane zostały w konsekwencji wyżej opisanej sprawy, zakończonej wyrokiem NSA z dnia 16 marca 2016r. Stosowna adnotacja znajduje się między innymi na wypisie z ewidencji gruntów i budynków, który to wypis dołączony został do akt podatkowych. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzji w oparciu o dyspozycję wynikającą z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie dostrzegł w niej, jak również w przeprowadzonym postępowaniu, żadnych wad, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.