I SA/Kr 498/15

|Sygn. akt I SA/Kr 498/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r., sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Krakowie Krowodrzy, na uchwałę Rady Miejskiej w Krzeszowicach, z dnia 31 października 2013 r. Nr XXXV/392/2013, w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, składanej przez właściciela, nieruchomości, - skargę oddala - W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Prokurator Rejonowy w Krzeszowicach domagał się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Krzeszowice Nr XXXV/392/2013 z dnia 31 października 2013 r. w części załącznika Nr 1 oznaczonego "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązująca od miesiąca .......... roku ........... " dotyczącego: obowiązku podania numeru telefonu zobowiązanego – osoby fizycznej (pkt D.1.2.), numeru telefonu małżonka będącego współwłaścicielem nieruchomości (pkt D.1.4.) oraz nr telefonu i adresu e-mail podmiotu innego niż osoba fizyczna (pkt D.2.2.). Prokurator zarzucił ww. uchwale naruszenie w zaskarżonym zakresie: art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), art. 6m i art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi z dniem 1 lutego 2015 r. ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 87) oraz art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., po. 1182 ze zm.) W uzasadnieniu wskazał, że powołane wyżej przepisy ustaw nie upoważniały Rady Miejskiej do nałożenia obowiązku przekazywania tego typu danych. Dane te pozwalały bowiem na indywidualną identyfikację osób, a ich uzyskanie traktowane było jako przetwarzanie danych w postaci tworzenia zbioru danych w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych – do czego organ gminy nie był upoważniony. W odpowiedzi Rada Miejska w Krzeszowicach wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśniła, że żądanie podania w deklaracji numerów telefonów i adresu e-mail spowodowane było treścią obowiązków wierzyciela (podanie w tytule wykonawczym numerów telefonów i adresu e-mail zobowiązanych) jakie wynikały z ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1531 ze zm.). Wzór formularza tytułu wykonawczego zawierał m.in. rubrykę, w której należało podać numer telefonu zobowiązanego. Dodatkowo Rada podkreśliła, że podanie tych informacji było dobrowolne, co wyraźnie wynikało z objaśnień znajdujących się we wzorze deklaracji. Zdaniem Rady tego typu informacje w znacznym stopniu ułatwiały kontakt z zobowiązanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie była zasadna. Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Generalnie przepis ten oznacza, że organy władzy publicznej, a takim niewątpliwie jest rada gminy, mogą działać tylko w takim zakresie w jakim posiadają kompetencję nadaną im przez wyraźny przepis prawa. Jest to więc odwrotna zasada niż w przypadku obywateli, działających zgodnie z regułą, że co nie jest wyraźnie zabronione przez prawo, jest dozwolone. Stosownie do art. 40 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na terenie gminy. Z kolei art. 6n ust. 1 i ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w dniu uchwalenia zaskarżonego aktu stanowi, że rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 6n ust. 1 pkt 1). Rada gminy w uchwale może nadto określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6n ust. 2). Celem delegacji ustawowej zawartej w art. 6n cytowanej ustawy było stworzenie wzoru deklaracji dla zapewnienia gminie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty (według sposobu określonego w ustawie, a wybranego przez gminę na mocy odrębnej uchwały) oraz ułatwienia składania tejże deklaracji, co wynika wprost z ww. art. 6n ust. 1 ustawy. W judykaturze przyjmuje się, że ww. art. 6m i art. 6n ustawy o utrzymaniu o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi z dniem 1 lutego 2015 r. nie mogły stanowić podstawy do żądania (nałożenia obowiązku) podania numerów telefonów zobowiązanych lub osób zamieszkujących z zobowiązanymi (ich małżonków). Natomiast podawanie numeru telefonu lub adresu e-mail mogło być co najwyżej zamieszczone w deklaracji jako jej część fakultatywna, którą dobrowolnie składający deklarację mógł wypełnić (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 18 czerwca 2014 r., I SA/Kr 673/14; z dnia 4 września 2014 r., I SA/Kr 802/14; z dnia 10 września 2014 r. I SA/Kr 656/14; z dnia 5 lutego 2015 r., I SA/Kr 24/15). Niewątpliwie bowiem tego typu informacje ułatwiają rozliczenia – pozwalają bowiem na szybsze, odformalizowane (w rozumieniu pisemnych wezwań wysyłanych za potwierdzeniem odbioru) kontakty urzędu (urzędników) gminy z zobowiązanym w celu wyjaśnienia pomyłek, nieścisłości, a nawet przypominania w formie maila lub SMS-a o zaległości we wpłatach. Tego typu działania poprzez szybkość, brak nadmiernego formalizmu, oszczędzanie czasu i kosztów obu stronom (koszty korespondencji, przyjazdu do urzędu) wpisują się w zasadę prowadzenia postępowań podatkowych w sposób budzący zaufanie do organów tj. zgodnie z art. 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w zw. z art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W związku z powyższym Sąd uznał, że wzór deklaracji przewidujący możliwość dobrowolnego (co wynikało wyraźnie z oznaczeń umieszczonych we wzorze deklaracji) podawania danych o numerach telefonów i adresach e-mail nie naruszał przepisów o samorządzie gminnym i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dopiero z dniem 1 lutego 2015 r. nastąpiła nowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W art. 6m pkt 1b znowelizowanej ustawy wskazano sposób wyraźny, że określając wzór deklaracji rada gminy może żądać danych takich jak numer telefonu czy poczty elektronicznej. Z poselskiego uzasadnienia tej zmiany wynika, że w projekcie doprecyzowano również zagadnienia związane z uiszczaniem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i składaniem deklaracji. Jednocześnie w ustawie wskazano dane osobowe, jakie może zawierać deklaracja. (Sejm RP VII Kadencji, nr druku 2377, www.sejm.gov.pl). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy przyznać, że niewątpliwie podanie numeru telefonu osób fizycznych stanowi podanie danych osobowych w rozumieniu art. 6 ust. 1-3 ustawy ochronie danych osobowych gdyż te dane pozwalają na szybkie zidentyfikowanie konkretnej osoby. Ustawa o ochronie danych odnosząca się również do organów samorządu terytorialnego (art. 3 ust. 1), wskazuje precyzyjnie w rozdziale 3 zasady przetwarzania danych osobowych. W art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawa stanowi, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne wtedy gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Z redakcji przepisu wynika, że oba te wymogi spełnione być muszą łącznie. Nie budzi wątpliwości, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy taki obowiązek wynik wprost z przepisu prawa. Doktryna wypracowała jednak pogląd, że można także przetwarzać dane w wypadku, gdy ustawodawca nakładając określone uprawnienia czy obowiązki, nie wskazał wprost na potrzebę przetwarzania danych, ale przetworzenie to jest niezbędne do zrealizowania nałożonego obowiązku czy przyznanego ustawowo uprawnienia (komentarz Janusza Barty, Pawła Fajgielskiego i Ryszarda Markiewicza do art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, dostępny w bazie LEX). W konsekwencji Sąd uznał, że i w tym zakresie zarzuty skargi były niezasadne. Skoro zatem badana uchwała nie jest sprzeczna z prawem, a kwestionowane zapisy nie były zakazane przez ustawodawcę, a przeciwnie mieściły się w ramach udzielonej ustawą delegacji, to zarzut nieważności nie mógł odnieść skutku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.