I SA/Kr 518/16

|Sygn. akt I SA/Kr 518/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 21 czerwca 2016 r., sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów egzekucyjnych - skargę oddala - Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku W. K. na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 23.04.2012r. nr [...] (nr [...]) wystawionego na zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za XII.2004r. Organ egzekucyjny dokonał w dniu 30.04.2012r. zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego prowadzonego w K. B. S. (zawiadomienie o zajęciu z dnia 26.04.2012r. nr [...]). Stronie zostało doręczone powyższe zajęcie wraz z odpisem w/w tytułu wykonawczego w dniu 04.05.2012r. Postanowieniem z dnia 10.05.2012r. nr [...] organ egzekucyjny zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne z powodu wstrzymania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wykonania decyzji wymiarowej będącej podstawą wystawienia w/w tytułu wykonawczego (postanowienie sądu z dnia 24.05.201 lr. sygn. akt I SA/Kr 2117/10 i I SA/Kr 2118/10). Egzekucja została podjęta postanowieniem z dnia 12.11.2015r. nr [...]. Pismem z dnia 23.11.2015r. zobowiązany, działając przez pełnomocnika, złożył zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, art. 33 § 1 pkt 3, art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 i z art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 32a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na prowadzone postępowanie egzekucyjne, podnosząc błędne naliczenie w tytule wykonawczym odsetek za zwłokę. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 26.01.2016r. postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, iż przedmiotowe zarzuty zostały złożone po ustawowym terminie do ich wniesienia, co skutkuje odmową wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Na postanowienie to zobowiązany, działając przez pełnomocnika, złożył zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia wydał w dniu 18.03.2016r. postanowienie nr [...], w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, odpowiadając na argumenty pełnomocnika, organ zauważył, że zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Jest to dla strony podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jej majątku. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m. in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym reprezentowany jest pogląd, iż zarzuty egzekucyjne są specyficznym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 02.02.2016r. sygn. akt II FSK 3259/13 stwierdził, iż zarzuty są "środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to-co do zasady - następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych i dokonywane jest albo przez egzekutora, albo drogą pocztową (art. 32 u.p.e.a.). Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu." Uchybienie terminu - nawet jednodniowe - do złożenia zarzutów czyni więc czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24.11.2010r. sygn akt I SA/Bk 451/10, w którym sąd stwierdził, iż dokonaną przez stronę czynność zgłoszenia zarzutów po upływie 7 dniowego terminu organ egzekucyjny powinien uznać za bezskuteczną. Z akt sprawy wynika, że kopia tytułu wykonawczego z dnia 23.04.2012r. nr [...] (nr [...]) na zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za XII.2004r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu z dnia 26.04.2012r. nr [...] została doręczona zobowiązanemu w dniu 04.05.2012r. (potw. odbioru w aktach), w trybie art. 43 Kpa. Przepis ten stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu, zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Siedmiodniowy termin do złożenia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego upłynął zatem w dniu 11.05.2012r. Natomiast podanie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne zobowiązany, działając przez pełnomocnika, nadał w urzędzie pocztowym w dniu 23.11.2015r., a więc po ustawowym terminie. Pełnomocnik strony nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich złożenia w trybie art. 58 § 1 i § 2 Kpa. Przepisy te stanowią, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi z jednoczesnym dopełnieniem czynności dla której określony był ten termin. Jak wynika z powyższych przepisów, zobowiązany wraz z pismem z dnia 23.11.2015r. dotyczącym zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne powinien także złożyć wniosek o przywrócenie terminu do ich złożenia podając w nim wszystkie przyczyny, które uniemożliwiły stronie złożenie zarzutów w terminie. Pełnomocnik strony takiego wniosku nie złożył. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził , iż zasadne było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienia, w trybie art. 61a § 1 Kpa, o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a §1 Kpa należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. tak jak w przedmiotowej sprawie upływ terminu do złożenia zarzutów, stanowiący brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 61 a Kpa w niniejszej sprawie, odmawiając wszczęcia postępowania, gdyż zarzuty zostały złożone po terminie. Naczelnik Urzędu Skarbowego uzasadnił swoje rozstrzygnięcie przytaczając dowody odnośnie terminu doręczenia tytułu wykonawczego. Odpowiadając natomiast na argumenty pełnomocnika dotyczące naruszenia art. 9 Kpa, organ odwoławczy zauważył, iż w trakcie postępowania zbadano, kierując się między innymi zasadami ogólnymi o których jest mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy złożone przez skarżącego zarzuty były zgłoszone w terminie. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego skarżący miał możliwość udziału w każdym stadium prowadzonego postępowania, co dawało mu możliwość przeglądania akt egzekucyjnych i składania wyjaśnień oraz wniosków. Zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, strona ma prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji należy jej umożliwić wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ podkreślił, iż procedura Kodeksu postępowania administracyjnego przewiduje obowiązek stworzenia możliwości przeglądania akt egzekucyjnych i składania wyjaśnień bez konieczności wyznaczenia na powyższe dodatkowego terminu, jak to ma miejsce np. w Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie możliwości udziału strony w postępowaniu, zostały stworzone. Organ pierwszej instancji w swoim rozstrzygnięciu wyjaśnił skarżącemu powody dla których odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów egzekucyjnych, powołując na tę okoliczność stosowne przepisy. Na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 marca 2016 r., nr [...], strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postepowania w części dotyczącej odsetek w kwocie 49.989,54 zł. zarzucając mu naruszenie następującyh przepisów : Art. 61a w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a w zw z art. 17,18 oraz art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619) polegajęce na jego niewłaściwym zastosowaniu prowadzącym do bezzasadnej odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszenia zarzutów, które winny być rozpoznane z uwagi na podjęcie zawieszonego postępowania, 2. Art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na jego błędnej wykładni prowadzącej do przyjęcia, iż termin zgłoszenia zarzutów jest liczony od dnia zgłoszenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, podczas gdy przepis ten ustalający prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie określa wyraźnie momentu rozpoczęcia biegu zakreślonego tak siedmiodniowego terminu, same wymogi treści tytułu wykonawczego nie stanowią podstawy do ustalenia początku biegu terminu do wniesienia zarzutów dając jedynie gwarancję, że podmiot zobowiązany zostanie pouczony o przysługujących mu prawach, a termin do złożenia zarzutów nie upłynie wcześniej niż w przepisie określono. 3. Art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zw. z 9 k.p.a polegające na nieudzieleniu stronie niezbędnych wyjaśnień i pouczeń, a szczególności co do określenia początku jego terminu zawartego w pouczeniu tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 kwietnia 2012 r. o prawie, sposobie i terminie wniesienia zarzutów, podczas gdy zawarte pouczenie nie odpowiada warunkom formalnym i naraża strony na poniesienie znacznej szkody w związku mylnym pouczeniem. 4. Art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu prowadzącym obciążenia skarżącego odsetkami za zwłokę organu podatkowego w wysokości 49.985,54 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalanie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów. Równocześnie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a), decyzja lub postanowieniepodlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest związanyzarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Wskazać dodatkowo należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosowanie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015r. – sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oceniając zaskarżone postanowienie według wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa w sposób powodujący konieczność jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne z uwagi na to, że skarżąca wniosła zarzuty z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o czym zobowiązany musi zostać pouczony w treści tytułu wykonawczego. Termin 7-dniowy na wniesienie zarzutów biegnie od chwili doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Natomiast w myśl art. 32 u.p.e.a., organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Z powyższych przepisów wynika bezsprzecznie, że zobowiązany ma prawo wnieść zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do organu egzekucyjnego w ściśle określonym siedmiodniowym terminie. Termin ten upływa z upływem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten należy do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu. Jak wynika z akt sprawy, odpisy tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu w trybie art. 43 k.p.a. tj. dorosłemu domownikowi w dniu 26.05.2012r. Siedmiodniowy termin do złożenia zarzutu upłynął w dniu 11.04.2012 r. natomiast zarzuty złożone przez skarżącego zostały wniesione dopiero 23.11.2015 r. czyli ponad 3 lata po upływie ustawowego terminu . Nie wniesiono również wniosku o przywrócenie terminu. Nie można bowiem podzielić zarzutu skarżącego , że na gruncie niniejszej sprawy zachodzą jakikolwiek wątpliwości dotyczące rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zarzutów . Skarżący powołuje się na wyrok WSA we Wrocławiu gdzie sąd uznał , iż w przypadku różnych dat doręczenia tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności sporny termin powinien biec od momentu zawiadomienia o zajęciu. Podobnie w tej kwestii wypowiedział się WSA w Poznaniu uznając jednocześnie , że termin określony w art. 27§ 1 pkt 9 u.p.e.a. liczy się co do zasady od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, a w przypadku podniesienia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka - od daty doręczenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zwrócić należy uwagę , że taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie albowiem tytuł wykonawczy został doręczony stronie równocześnie z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności , jak również nie wniesiono zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka. W takiej sytuacji nie może być mowy o wątpliwościach zakresie daty początkowej biegu terminu do wniesienia zarzutów zarówno od strony formalnej jak i materialnej . W ugruntowanym orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie nie ma wątpliwości , że termin do wniesienia zarzutów należy liczyć co do zasady od dnia doręczenia tytułu wykonawczego . Zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wnoszone przez zobowiązanego w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a pouczenie o prawie wniesienia zarzutów, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., jest skuteczne w dniu doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, w związku z czym od tego dnia liczy się upływ 7-dniowego terminu. ( Wyrok WSA w Gdańsku z dnia sygn. akt I SA/Gl 689/14) Z kolei w wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził , że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego, nie mogą być składane lub uzupełniane w terminie późniejszym. ( sygn. akt I SA/OL 843/14 ) Podobnie w tej kwestii wypowiadały się inne sądy w tym również Naczelny Sąd Administracyjny ( Por. wyrok NSA z 27.01.2015 r. sygn. akt I FSK 3081/11, ,wyrok WSA w Krakowie z dnia 3.08.2012 r. sygn. akt I SA/Kr 848/14 ) Nie można się również zgodzić ze skarżącym , że został on nieprawidłowo pouczony o prawie i terminie wniesienia zarzutów . W tytule wykonawczym w sposób precyzyjny pouczono bowiem zobowiązanego , że przysługuje mu w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego . Jeżeli pouczenie to zostało zawarte w tytule wykonawczym to niewątpliwym jest , że termin ten należy liczyć od dnia doręczenia tegoż tytułu. Jakakolwiek inna data zarówno wcześniejsza jak i późniejsza (poza przypadkiem zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka ) jest nielogiczna i niczym nieuzasadniona . W związku z tym , iż pomimo braku wyraźnego wskazania , że termin należy liczyć od daty doręczenia tytułu wykonawczego , bezspornym jest , że dla przeciętnego człowieka , nawet nieobeznanego z prawem, data ta powinna być oczywista . W rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł zatem do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Przede wszystkim należy podkreślić, że skoro zarzuty egzekucyjne zostały wniesione po terminie - to nie mogły zostać rozpatrzone merytorycznie. Stąd też obecnie - ani organ ani sąd administracyjny - nie mogą odnosić się do zarzucanej przez skarżącą wadliwości tytułów wykonawczych, , oznaczałoby to bowiem, nic innego jak tylko merytoryczne badanie zasadności zarzutów egzekucyjnych. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. , art. 144 K.p.a Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów egzekucyjnych wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, doszedł do zasadnego przekonania, że jest ono niezasadne zatem utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Reasumując, organ egzekucyjny I instancji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w trybie art. 61a K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zauważyć jeszcze końcowo należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 8 lipca 2015r., sygn. akt I SA/Gd 1233/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas oddalić zarzuty bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania, bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów, albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu. Podkreślił jednak, że poprawne są także i akceptowane przez sądy administracyjne tego typu rozstrzygnięcia jak: odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny I instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela powyższe stanowisko, i uznaje je za własne, dodatkowo wskazując, że znalazło ono potwierdzenie nie tylko w orzeczeniach wymienionych w powyższym wyroku z dnia 8 lipca 2015r., ale także w innych rozstrzygnięciach sądów administracyjnych (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 798/14, WSA w Rzeszowie z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 221/15, WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2015r., sygn. akt I SA/Gl 689/14, WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 843/14). Biorąc wszystkie powyżej przedstawione okoliczności pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.