I SA/Kr 539/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu dnia 7 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi V. S.A z siedzibą w S. na interpretację indywidualną prawa podatkowego Burmistrza A. z dnia 3 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Burmistrza A. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) Wnioskiem z dnia 9 września 2013 r. V. S.A. (skarżąca) zwróciła się do Burmistrza A. o wydanie indywidualnej interpretacji w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości suwnic znajdujących się w budynku hali produkcyjnej. W opisanym we wniosku stanie faktycznym skarżąca wskazała, że nabyła w 2007 r. od syndyka budynki, w których poczyniła inwestycje polegające m.in. na zamontowaniu w budynku hali produkcyjnej suwnic. Urządzenia suwnic zostały w całości umieszczone wewnątrz hali. Każda z suwnic poruszać się miała po podtorzu zamontowanym na słupach konstrukcyjnych hali produkcyjnej. Suwnice zostały zamontowane na betonowych podstawach, na których posadowiono stalowe elementy konstrukcyjne, umożliwiające przemieszczanie się suwnic. Same suwnice były urządzeniami technicznymi, nie posiadały fundamentów i nie były trwale połączone z podłożem, a ich zasilanie odbywać się miało poprzez instalację elektryczną hali. Skarżąca potraktowała początkowo suwnice (oddane do użytkowania dnia 31 maja 2009 r. i stanowiące środek trwały) jako budowle płacąc należny podatek przy zastosowaniu stawki 2% od 1 stycznia 2010 r. Skarżąca zadała pytanie, czy opisane we wniosku suwnice podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem skarżącej, opisane we wniosku suwnice nie były "budowlą", ani "urządzeniem budowlanym," w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm.) – nie podlegały więc opodatkowaniu. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca powołała się na wykładnię pojęcia "budowli" dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., P 33/09. Wskazała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: -"budowle" wymienione bezpośrednio w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm.) lub w załączniku do tej ustawy, a będące takim obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b powołanej ustawy (stanowiącym pewną całość techniczno – użytkową), - "urządzenia budowlane", o których mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego lub w innych przepisach powołanej ustawy, albo w załączniku do niej, które zostały wykazane w nich z nazwy, albo co do których organ wykaże, że zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Skarżąca zaznaczała, że suwnica nie została wymieniona w przepisach podatkowych jako "budowla". Budowlą nie była również estakada suwnicy umieszczona na stalowych podporach posadowionych na fundamentach. Niemożliwe więc było potraktowanie suwnic oraz stalowych podpór umieszczonych na fundamentach jako "budowli", a to dlatego również, że oba te elementy nie stanowiły całości techniczno-użytkowej. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała indywidualną interpretację Burmistrza C. z dnia 1 marca 2013 r. nr SK-FM.3120.5.7.2012 wydaną w analogicznym stanie faktycznym. W ocenie skarżącej, suwnice poprzez trwałe połączenie z budynkiem stały się jego elementem składowym i dlatego nie mogły być odrębnie opodatkowane jako budowle. Skarżąca zaznaczyła również, ze opisane we wniosku suwnice nie są "urządzeniem budowlanym" ponieważ nie zostały one wymienione z nazwy w akcie normatywnym rangi ustawy, a także nie wykazywały podobieństwa (na płaszczyźnie funkcjonalnej, użytkowej, konstrukcyjnej i technicznej) do urządzeń wymienionych w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W wydanej indywidualnej interpretacji nr [...] z dnia 3 grudnia 2013 r. Burmistrz Andrychowa uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiującego "budowlę" i wskazał, że właściwie prawo nie wyjaśnia jak należy rozumieć określenie "całość techniczno-użytkowa". W ocenie organu należało więc posiłkowo odwołać się do definicji słownikowej określenia "całość" rozumianej jako "wszystkie części czegoś", "wzięte razem, połączone ze sobą w samodzielną jednostkę" ("Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003,t.1.s.368, t.4 s.35 i 324). Dalej organ wskazywał na stanowisko zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2002 r., I CK 5/05, zgodnie z którym o tym czy określone elementy rzeczy składowej stanowią części składowe jednej rzeczy, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarcza istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania. W ocenie organu katalog budowli określony w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), do którego odsyłały przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, był katalogiem otwartym. Organ zastrzegał jednak, że definicja podatkowa budowli może dotyczyć również innych obiektów budowlanych niż spełniających kryteria Prawa budowlanego. Zdaniem organu, za szerokim rozumieniem określenia "budowla" opowiedziało się orzecznictwo sądów administracyjnych – organ wymieniał przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 grudnia 2005 r., III SA/Wa 2342/05; z dnia 27 stycznia 2006 r., FSK 2316/04; z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 1932/09; z dnia 27 maja 2010 r., II FSK 2049/09; z dnia 29 października 2010 r., II FSK 1010/09; z dnia 14 lutego 2012 r., II FSK 1589/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2010 r., I SA/Kr 1474/09. Fakt, że w konsekwencji doszłoby do opodatkowania budowli znajdującej się w podlegającemu również opodatkowaniu, budynku – w ocenie organu – nie stanowił o naruszeniu prawa. Burmistrz powołał się na podobny pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawarty w wyroku z dnia 15 października 2008 r., I SA/Bk 254/08. Reasumując swoje rozważania, organ stanął na stanowisku, że opisane we wniosku suwnice jak i zamontowane wewnątrz estakady suwnic stanowiły całość techniczno – użytkową i tym samym podlegały opodatkowaniu jako "budowla" zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 2 oraz art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Po wyczerpaniu drogi uprawniającej do zaskarżenia interpretacji indywidualnej do sądu administracyjnego, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się uchylenia interpretacji indywidualnej, rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa doradcy podatkowego. Skarżąca zarzuciła Burmistrzowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120, 121 §1 w zw. z art.14h oraz art. 14e §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez nieodniesienie się do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych i zastosowanie rozszerzającej wykładni prawa co w efekcie doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu oraz zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Naruszony, zdaniem skarżącej, został również art. 14c§2 Ordynacji podatkowej poprzez zaprezentowanie w zaskarżonej interpretacji nieprawidłowego stanowiska co do opodatkowania opisanych we wniosku sieci wewnętrznych. Skarżąca zarzuciła również, że naruszony został art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi powołany został pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaprezentowany w wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., I SA/Gl 369/12, zgodnie z którym organ nie może pominąć w wydawanej interpretacji stanowiska zajmowanego w orzecznictwie sądowym, chociaż nie musi się z nim zgadzać. Dalej skarżąca podniosła, że w istocie dla organu wystarczającym do zaliczenia do kategorii "budowli" byłoby, aby obiekt budowlany nie był budynkiem lub obiektem małej architektury – taka jednak szeroka interpretacja nie uwzględniła aktualnych poglądów judykatury tj. przede wszystkim ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/11. Zaskarżona interpretacja, zdaniem skarżącej, naruszała zasadę preferowania wykładni korzystnej dla podatnika, jeżeli wykładnia literalna nie była możliwa – była to bowiem powszechnie akceptowana zasada in dubio pro trubutario – skarżąca powołała się w tym zakresie na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2011 r., I GPS 1/11. Skarżąca wskazywała, że w istocie zaskarżona interpretacja nie zawierała konkretnej argumentacji dlaczego opisane we wniosku suwnice powinny być traktowane jako budowle. Organ wskazał jedynie, że w pewnych okolicznościach urządzenia budowlane (w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego) powinny być opodatkowywane podatkiem od nieruchomości jako budowle – nie wskazał jednak, dlaczego do takich urządzeń zaliczył suwnice. Skarżąca przywołała również pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażony w wyroku z dnia 19 listopada 2012 r., I SA/Gl 475/12, zgodnie z którym suwnica nie mogła być traktowana jako budowla podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Posiłkowo skarżąca zarzuciła również brak odniesienia się do jej rozważań dotyczących ewentualnego opodatkowania suwnic jako urządzeń budowlanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko. Organ nie wniósł sprzeciwu co do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga była zasadna. Przedmiotem sporu był sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości suwnic poruszających się po podtorzu zamocowanym na stalowych słupach konstrukcyjnych posadowionych na fundamentach i w całości znajdujących się wewnątrz budynku hali produkcyjnej. Zdaniem skarżącej opisane suwnice nie były ani "budowlą", ani "urządzeniem budowlanym". Opodatkowaniu podlegać miał wyłącznie budynek – przy zastosowaniu stawki kwotowej do powierzchni użytkowej. Zdaniem natomiast organu, opisane suwnice stanowiły "budowlę" i jako takie podlegały odrębnemu opodatkowaniu, niezależnie od budynku. Obydwie strony sporu przytaczały na poparcie swoich twierdzeń orzeczenia sądów administracyjnych. Przedmiotem sporu była więc wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawierająca definicję "budowli" jako przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z powołanym przepisem użyte w ustawie określenie "budowla" oznacza: "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Dodać bowiem należy, że ani skarżąca, ani też organ nie zaliczali opisanych we wniosku suwnic do urządzeń technicznych w rozumieniu przepisów o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca słusznie wskazywała na istotność dla wykładni określenia "budowla" w rozumieniu przepisów podatkowych rozważań Trybunału Konstytucyjnego zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 13 września 2011 r., P 33/09. Wyrok ten wprawdzie dotyczył bezpośrednio opodatkowania wyrobisk górniczych, ale uwagi Trybunału odnosiły się w bardzo szerokim zakresie do dotychczasowego dorobku orzeczniczego sądów administracyjnych dotyczącego wykładni ww. definicji "budynku", "budowli", a także "urządzenia budowlanego". Podstawową konstatacją Trybunału było stwierdzenie, że ww. przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwłaszcza w części dotyczącej definicji budowli, zostały źle sformułowane i są dotknięte wadą wieloznaczności. W konsekwencji, Trybunał stwierdził, że część dotychczasowych poglądów sądów administracyjnych, w sposób nieuzasadniony zasadami konstytucyjnymi, akceptowała rozszerzającą wykładnię przedmiotu opodatkowania jakim jest "budowla". Powyższe oznacza, w ocenie orzekającego Sądu, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011r. P 33/09, jest cezurą czasową w ponownym analizowaniu zakresu definicji budowli z art.1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co z jednej strony nie oznacza odrzucenia a prori dotychczasowego dorobku orzeczniczego sądów administracyjnych w tym zakresie, ale też uniemożliwia bezrefleksyjne powoływanie się na zapadłe przed tą datą orzeczenia, bez wnikania czy prezentowany przez sąd sposób interpretacji odpowiada poglądom Trybunału Konstytucyjnego (zob. szerzej w tym zakresie, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2012 r., I SA/Kr 1882/12). W konsekwencji orzekający w sprawie Sąd doszedł do wniosku, że w istocie żaden z powołanych przez Burmistrza wyroków sądów administracyjnych nie wskazuje na słuszność zajętego stanowiska w sprawie – po pierwsze żadne z orzeczeń nie dotyczyło bezpośrednio przedmiotu sporu (czyli zaliczenia opisanych we wniosku suwnic do "budowli"), a nadto orzeczenia te zapadały przed 13 września 2011 r., a organ powołując je, nie przeprowadził pobieżnej chociażby analizy, na ile prezentowany sposób wykładni jest zgodny z zastrzeżeniami Trybunału Konstytucyjnego. Ma to o tyle znaczenie, że skarżąca w sposób wyraźny odwoływała się do ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Orzecznictwo sądów administracyjnych uwzględnia powołane we wniosku i skardze poglądy Trybunału Konstytucyjnego. Przykładowym orzeczeniem odwołującym się do analizy zakresu pojęciowego "budowli" w rozumieniu przepisów regulujących sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 listopada 2012 r., I SA/Gl 475/12. Wyrok ten, co istotne, dotyczy również sporu w zakresie zaliczania suwnic do "budowli". Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela więc pogląd judykatury, ukształtowany pod wpływem ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, że konkretny obiekt budowlany dla celów podatku od nieruchomości może być albo budynkiem, albo budowlą, albo obiektem małej architektury (pozostającym poza obszarem opodatkowania tym podatkiem). Nie może być jednocześnie częścią budynku (a także instalacją czy urządzeniem technicznym, związanymi z budynkiem – traktowanym dla celów podatkowych jedynie jako część budynku) i budowlą bądź jej częścią, a także instalacją czy urządzeniem technicznym, związanymi z budowlą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II FSK 1822/10). Słusznie skarżąca zauważała, że suwnica nie została wymieniona w definicji budowli – znajdującej się w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Wprawdzie przepis ten zalicza do budowli również fundamenty, ale pod warunkiem, że są to fundamenty urządzeń technicznych takich jak kotły, piece przemysłowe, elektrownie wiatrowe, elektrownie jądrowe oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Definicja urządzeń budowlanych została zawarta z kolei w art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym są to: "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki". Definicja skonstruowana jest w ten sposób, że z szerszego pojęcia "urządzenia techniczne", poprzez wskazanie dodatkowych kryteriów, wyodrębniono podzbiór będący "urządzeniami budowlanymi". Treść art. 3 ust. 9 wskazanej ustawy pozwala na wniosek, że w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane, każde urządzenie budowlane stanowi urządzenie techniczne, lecz nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym. W konsekwencji, prezentowane przez skarżącą stanowisko, pozwala z kolei na uznanie, że suwnica nie mają cech wspólnych z przykładami wymienionymi w art. 3 punkt 9 Prawa budowlanego. Wskazane bowiem urządzenia techniczne są posadowione na fundamentach, które stanowią ich podstawę, a przyjęta konstrukcja jedynie zapobiega niestabilności samych urządzeń jak i całej konstrukcji. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał więccza prawidłowy pogląd skarżącej, że opisane we wniosku suwnice wraz z zamontowanymi wewnątrz hali produkcyjnej estakadami nie są budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 punkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż nie zostały w sposób wyraźny wymienione w ostatnim ze wspomnianych przepisów, ani nie są podobne do żadnej z wskazanych w tej normie prawnej budowli. Nie są również urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 punkt 9 Prawa budowlanego. W związku z tym urządzenia te nie mogą być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji w ocenie Sądu doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną, rozrzedzającą w sposób nieuzasadniony standardami konstytucyjnymi, wykładni art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na marginesie sprawy należałoby zaznaczyć, że o słabości zaprezentowanej przez organ interpretacji świadczy fakt (podnoszony w skardze), że w istocie organ w żaden sposób nie odniósł się do konkretnego stanu faktycznego. Powołując szeroko poglądy sądów administracyjnych przyjął jedynie, że jest możliwa szeroka wykładnia pojęcia "budowla" i bez wnikania w istotę opisanej we wniosku konstrukcji suwnic – zaliczył takie suwnice do "budowli" podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Gdyby konsekwentnie stosować tego typu sposób interpretowania to właściwie każde urządzenie znajdujące się w budynkach lub na gruntach skarżącej, można byłoby uznać za "budowlę" podlegającą opodatkowaniu. W ocenie Sądu tego typu wykładnia byłaby sprzeczna z art. 2 w zw. z art. 217 Konstytucji RP, które to przepisy wymagają od ustawodawcy precyzyjnego określenia przedmiotu opodatkowania i to w akcie rangi ustawowej. Sąd zastrzega, że przedmiotem kontroli była indywidualna interpretacja, gdzie co do zasady nie jest weryfikowany stan faktyczny przedstawiany we wniosku. Organ podatkowy rozpatruje bowiem wniosek wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego i wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego. Dokonuje natomiast analizy okoliczności podanych we wniosku i tylko w stosunku do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Istota postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się zatem do tego, że wnioskodawca formułuje na tle zaprezentowanych we wniosku okoliczności faktycznych pytanie, na które udziela odpowiedzi (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2013 r. I SA/Wr 1497/12). W ponownym postępowaniu Burmistrz wyda interpretację indywidualną uwzględniając stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku. Ze względu na stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego Sąd szczegółowo nie odnosił się do podniesionych w skardze zarzutów natury procesowej. Ewentualne błędy popełnione dotychczas nie będą miały znaczenia w ponownym postępowaniu. Jak już bowiem Sąd zauważał, w postępowaniu interpretacyjnym organy nie ustalają samodzielnie stanu faktycznego; organ nie popełnił więc tego typu błędu procesowego, który musiałby zostać wyeliminowany poprzez ponowienie czynności procesowych (dowodowych). Z uwagi na powyższe naruszenie prawa materialnego, na zasadzie art. 146 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami, określono również, że uchylone interpretacja nie może być wykonana do chwili prawomocności wyroku (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 - § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212, poz. 2075) Sąd zasądził zwrot uiszczonego przez stronę skarżącą należnego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł.