I SA/Kr 571/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. P. – B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 marca 2017r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości postanawia: oddalić wniosek W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. P. – B. zakwestionował postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 marca 2017r., nr [...] w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie przez Sąd dalszych czynności egzekucyjnych, polegających na sprzedaży poddanej oszacowaniu nieruchomości z uwagi na zagrożenie wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Ww. wniosek oparto na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowy wniosek uzasadniono poważnymi wątpliwościami, co do poprawności sporządzonego oszacowania, jak i postanowień wydanych w wyniku wniesionych przez skarżącego środków zaskarżenia. Wskazano, że podjęcie przez organ dalszych czynności egzekucyjnych, mających na celu sprzedaż nieruchomości, prowadzić będzie do wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, polegającej na sprzedaży nieruchomości po cenie niższej, niż jej rzeczywista wartość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tym niemniej należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r. o sygn. akt II FZ 882/05). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Sąd zwraca w związku z tym uwagę, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów, nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Wykonaniu podlegać mogą zatem jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 lutego 2017r. o nr [...], uznające za nieuzasadniony zarzut określenia wartości nieruchomości w oparciu o błędny operat biegłego rzeczoznawcy. Postanowienie takie jedynie wyraża stanowisko, co do zasadności zarzutu dotyczącego w przedmiotowej sprawie określenia wartości nieruchomości, nie tworzy natomiast po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego, (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt II OZ 350/14). Zatem nie jest możliwe wstrzymanie takiego postanowienia, nie nosi ono bowiem znamion wykonalności. Postanowienie to nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie może być również wykonane w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Co więcej, samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie uznaje za nieuzasadniony zarzut określenia wartości nieruchomości, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Tym samym wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest w tym przypadku możliwe. W kontekście sformułowania, jakiego użył w przedmiotowym wniosku skarżący, wnosząc o wstrzymanie dalszych czynności egzekucyjnych, polegających na sprzedaży poddanej oszacowaniu nieruchomości - zauważyć trzeba, że Sąd może jedynie wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, nie może natomiast wstrzymać postępowania egzekucyjnego. Na koniec dodać należy, że wstrzymania egzekucji może dokonać organ egzekucyjny na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.). Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego, podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. Reasumując wskazać należy, że negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do zarzutów w przedmiocie opisu i oszacowania wartości nieruchomości nie wykreowało po stronie skarżącego, nowego zobowiązania, ani nie doprowadziło do zmiany wysokości powstałych wcześniej zobowiązań. Z tego względu postanowienie w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości nie może być wykonane w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie, które zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego, otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącego zaległości podatkowych. Samo jednak nie nosi znamion wykonalności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2015r., sygn. akt II FZ 678/15). Wobec powyższego wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, albowiem dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.