I SA/Kr 65/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 22 listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia 22 listopada 2017r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 20 stycznia 2017r. znak: [...] określającą R. S.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2012r. w kwocie 9.338 zł, wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za luty 2012r. do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 27.001 zł, wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za marzec 2012r. do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 1.843 zł. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, podnosząc w uzasadnieniu, że określone w decyzji kwoty podatku naliczonego mają znaczną wysokość, a wykonanie decyzji w sprawie przed rozstrzygnięciem skargi przez Sąd rodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, powodując znaczne uszczuplenie środków finansowych niezbędnych do zachowania prawidłowego toku wykonywanej działalności gospodarczej. Skarżący zauważył, że kwota należności w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji podlegać będzie co prawda zwrotowi, do tego czasu jednak jej ewentualna egzekucja w sposób znaczący uniemożliwi prawidłowe wykonywanie przez skarżącego działalności gospodarczej (prowadzenie pensjonatu), wpływając na jego płynność finansową oraz możliwość bieżącego regulowania zobowiązań zarówno w stosunku do kontrahentów Spółki jak i zatrudnionych w niej osób – w licznie 17 pracowników. Skarżący podniósł, że jednorazowa zapłata całej kwoty podatku wynikającej z decyzji w sposób znaczący wpłynie na jego płynność finansową, przyczyniając się do nieosiągnięcia odpowiedniego stopnia rentowności. Ponadto jednorazowa zapłata całej kwoty podatku w sposób nieodwracalnie niekorzystny wpłynie na płynność kredytową skarżącego. W chwili obecnej skarżący jest w trakcie spłaty kredytu obrotowego udzielonego przez konsorcjum banków. Miesięczna rata kredytu wynosi 56.000,00 zł. Zapłata jednorazowej kwoty podatku w chwili obecnej w sposób znaczący wpłynie na możliwość bieżącej obsługi kredytu przez skarżącego, co może doprowadzić do nieodwracalnego skutku w postaci wypowiedzenia całości umowy kredytowej przez konsorcjum banków, co w istocie zmusi skarżącego do likwidacji prowadzonej działalności. Jednorazowe zachwianie płynności finansowej skarżącego spowodowane ewentualnym wykonaniem decyzji oraz utrata kontrahentów i pracowników stanowić będą skutek w znacznej mierze trudny do odwrócenia z uwagi na silną konkurencję na rynku turystycznym w rejonie, w którym działalność prowadzi skarżący. Tymczasowa utrata płynności finansowej oraz spowodowana nią redukcja współpracy z kontrahentami spowodować mogą w konsekwencji całkowitą likwidację działalności skarżącego. Późniejszy zwrot podatku na rzecz skarżącego nijak nie przyczyni się do odzyskania pozycji rynkowej skarżącego, a odbudowa zaufania kontrahentów oraz wiarygodności skarżącego jako pracodawcy regulującego w terminie kwoty wynagrodzeń pracowników będzie w istocie niemożliwa. Obowiązek uiszczenia całości kwoty podatku powiększonej o odsetki ustawowe już w momencie, w którym decyzja określająca te należności stanowić będzie dopiero przedmiot kontroli sądowej spowoduje konieczność znaczącej redukcji przez skarżącego stanu zatrudnienia oraz likwidacji miejsc pracy w sytuacji, w której działalność skarżącego wykonywana jest w rejonie górskim, o znacznym stopniu bezrobocia oraz strukturze zatrudnienia opartej głównie na sektorze usługowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OZ 310/12, z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, przykładowo postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 2109/13, czy też z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04 w którym Sąd wyraźnie wskazał, że wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Zaznaczyć należy, że sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku, do wzywania strony o ich przedstawienie. W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił we wniosku żadnych danych obrazujących jego sytuację materialną. Wobec powyższego Sąd nie mógł odnieść kwoty nałożonego na skarżącego zobowiązania do jego rzeczywistej sytuacji majątkowej, ani też stwierdzić, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Nadmienić także wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 49/11). Podsumowując stwierdzić należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. musi być wykładany ściśle, a zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania i uprawdopodobnienia istnienia wymienionych przesłanek. Skarżący nie uprawdopodobnił by wykonanie decyzji mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto należy również nadmienić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.