I SA/Kr 661/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu. W dniu 13 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła za pośrednictwem organu skarga K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 7 sierpnia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w wysokości 348 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 21 sierpnia 2017 r. na ręce dorosłego domownika, w osobie J. G.. W dniu 1 września 2017 r. strona dokonała zapłaty wpisu jednocześnie zwracając się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniach od 20 do 31 sierpnia 2017 r. przebywał na urlopie poza miejscem swojego zamieszkania, a wezwanie w zamkniętej kopercie otrzymał po powrocie w dniu 31 sierpnia od p. A. K., która podczas jego nieobecności doglądała domu. Osoba ta nie zamieszkuje w jego domu, ani nie ma upoważnień do odbioru przesyłek sądowych. Miała ona wyjaśnić skarżącemu, że akurat w chwili, gdy wchodziła do domu listonosz wręczył jej przesyłkę. Skarżący wyjaśnił, że był przekonany, iż ewentualne przesyłki sądowe nie zostaną podczas jego nieobecności doręczone osobie nieupoważnionej, lecz pozostaną awizowane do czasu jego powrotu, bądź doręczone jego żonie. Zakwestionował też profesjonalizm doręczyciela, który zdaniem skarżącego nie był w stanie porozumieć się z A. K., gdyż jest ona Indonezyjką, a wątpliwe jest, aby doręczyciel władał tym językiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Innymi słowy, przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone dorosłemu domownikowi, w osobie J. G. w dniu 21 sierpnia 2017 r. Wynika to jednoznacznie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, znajdującego się w aktach sprawy. Tym samym argumentacja wnioskodawcy podważająca skuteczność doręczenia wezwania na ręce A. K. nie mogła odnieść skutku, a wszelkie informacje dotyczące jej pochodzenia, miejsca zatrudnienia, czy też przyczyny przebywania w domu skarżącego są irrelewantne dla oceny skuteczności doręczenia. Jak wskazano powyżej z potwierdzenia wynika, że odbioru przesyłki dokonała zupełnie inna osoba. Należy w tym miejscu podkreślić, że dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zwrotne potwierdzenie odbioru w niniejszej sprawie zawiera jednoznaczne stwierdzenie, że skierowana do skarżącego przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została odebrana przez dorosłego domownika. Nie można obalić domniemania doręczenia do rąk dorosłego domownika jedynie przez stwierdzenie, że osoba odbierająca przesyłkę nie była do tego upoważniona, w sytuacji, w której osoba ta przebywała w lokalu adresata będącego osobą fizyczną i jednocześnie oświadczyła doręczycielowi, że jest dorosłym domownikiem adresata, poświadczając to własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Doręczyciel nie jest uprawniony do weryfikowania, czy dorosła osoba przebywająca w danym lokalu jest rzeczywiście domownikiem adresata, musi bowiem polegać na oświadczeniu tej osoby i składanym przez nią podpisie potwierdzającym nie tylko odbiór przesyłki, ale również zobowiązanie się do oddania przesyłki adresatowi. Z kolei adresata obciążają ewentualne negatywne konsekwencje zaniedbań osoby, która zobowiązała się oddać jej przesyłkę. Bez znaczenia jest przy tym, kto w tym przypadku odebrał przesyłkę, skoro osoba ta oświadczyła, że jest dorosłym domownikiem i zobowiązała się oddać przesyłkę adresatowi (por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 263/16, z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 558/17). Ponadto należy wskazać, że dbający o własne interesy skarżący, przebywający poza miejscem zamieszkania w toku prowadzonego postępowania sądowego, winien liczyć się z możliwością wystąpienia normalnych zdarzeń procesowych, takich jak np. doręczenie korespondencji z sądu, w postaci wezwania do zapłaty wpisu sądowego, którego dotąd nie uiścił. Tym samym skarżący powinien podjąć czynności gwarantujące właściwe prowadzenie swoich spraw, tym bardziej, że jest adwokatem, znającym tryb i mechanizm doręczeń w trakcie toczącego się postępowania sądowego. Zaniedbanie skarżącego w tym zakresie jest tym bardziej rażące, że nie tylko miał on świadomość, iż w domu podczas jego nieobecności będą przebywać inne osoby dorosłe, ale sam taką doraźną obecność chociażby p. A. K. zapewnił. Nie zabezpieczył się jednak w żaden sposób przed ewentualnymi skutkami doręczeń zastępczych podczas swojej nieobecności. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, by uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.