I SA/Kr 68/15

|Sygn. akt I SA/Kr 68/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Urszula Zięba, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r., sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. - uchyla zaskarżoną decyzję - Decyzją z dnia 29 marca 2013 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącej A.G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 74 349 zł. Organ ustalił, że w roku objętym kontrolą, jak i w 2007 r. skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "A", w zakresie handlu blachą. W 2007 r. skarżąca nabywała wyroby hutnicze, w tym blachę, między innymi od firm litewskich: B., F i N. Towary zakupione od ww. firm, których nie sprzedano w 2007 r. skarżąca wykazała w spisie inwentaryzacyjnym sporządzonym w dniu 31 grudnia 2007 r. Według dokumentacji skarżącej ww. towar został zwrócony w 2008 r. wskazanym firmą litewskim, na dowód czego skarżąca przedłożyła wystawione przez te firmy faktury korygujące. Tymczasem przeprowadzona przez organ analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań skarżącej oraz świadków R.G. i G.S., informacji uzyskanych od litewskich organów podatkowych, informacji dostępnych w systemie VIES ujawniła, że faktury korygujące wystawione przez firmy litewskie w miesiącach: kwiecień, maj, czerwiec 2008 r. nie dokumentowały wskazanych w nich czynności i nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Zdaniem organu, blacha nabyta od firm litewskich w 2007 r. i wykazana w spisie inwetaryzacyjnym z dnia 31 grudnia 2007 r., która nie została zwrócona tym firmom i nie pozostawała również jako zapas towarów na koniec 2008 r., została faktycznie sprzedana nieujawnionym odbiorcom, a przychód z tego tytułu nie został zaewidencjonowany w księgach podatkowych firmy skarżącej. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał na następujące okoliczności: – poza przedłożonymi fakturami korygującymi, żadne inne dowody nie potwierdzały dokonanych zwrotów towaru do podmiotów litewskich; – z informacji dostępnych w systemie VIES oraz informacji i dokumentacji SCAC otrzymanej od litewskich organów podatkowych wynikało, że firmy litewskie nie zadeklarowały korekt transakcji udokumentowanych fakturami korygującymi wystawionymi w miesiącach kwiecie-czerwiec 2008 r.; – fakt niewynajmowania przez G.S. magazynów od grudnia wykluczał możliwość przechowywania przez niego towaru od PHUP "A" a następnie zwrotu w 2008 r. towaru do firm litewskich, – dokonanie rozliczeń finansowych z tytułu rzekomych zwrotów nie znajdowało również potwierdzenia w informacji SCAC i dołączonych do niej dokumentach przesłanych przez administrację litewską; – skarżąca oprócz lakonicznych wyjaśnień, nie przedstawiła żadnych innych wiarygodnych okoliczności wskazujących na faktyczny zwrot do firm litewskich, nie przedłożyła żadnych innych - poza fakturami korygującymi, dokumentów mogących uprawdopodobnić fakt zwrotu towarów na Litwę, – zeznania R.G., na okoliczność zwrotów towaru na Litwę, nie znajdowały potwierdzenia w zgromadzonych w sprawie dokumentach. W związku z stwierdzoną nierzetelnością w ewidencjonowaniu obrotu, organ kontroli skarbowej oszacował sprzedaż nieewidencjonowanej blachy przy wykorzystaniu metody porównawczej wewnętrznej. Jako próbę porównawcza wykorzystano faktury sprzedaży blachy dla spółki "E" w K. wystawione w 2008 r – przyjmując, że były to towary o zbliżonym asortymencie i sprzedawane w podobnym czasie. Ogółem wyliczona szacunkowa wartość sprzedaży netto wyniosła 1 788 677,08 zł. Od ww. decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613), a w szczególności: – art.187 - poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego – z przekroczeniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwych ustaleń stanu faktycznego, jak też nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sytuacji, gdy była trudność w uzyskaniu pewnych dowodów, dotyczących składowania sprzedawanych przez skarżącą towarów; – art. 190 - poprzez jego niezastosowanie i niepowiadomienie pełnomocnika strony o przeprowadzonych dowodach, jak też nieprzesłanie pełnomocnikowi decyzji, czy też informacji o podejmowanych decyzjach; – art.192 poprzez jego niezastosowanie; – 194a - poprzez jego niezastosowanie i niewystąpienie przez organ podatkowy do właściwych stron o przesłanie oryginałów dokumentów w sytuacji, gdy nie zostały uznane za dowód dokumenty przedłożone przez skarżącą. Nadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków: G.S., W.K., D.G., K.N., S.B. oraz o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy wymienionymi powyżej świadkami, a skarżącą i jej mężem R.G.. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, m.in, że organ uznał za wiarygodne jedynie te dowody, które współgrały z góry przyjętą tezą, a w szczególności zeznania niektórych świadków, jak: S.B., G.S., pomimo tego, że za każdym razem składali odmienne zeznania, a treści ich nie korespondowała ani z dokumentami przedstawionymi przez skarżącą ani z zeznaniami K.N., R. G., czy D.G. Skarżąca zarzuciła, że organ nie skonfrontował świadków których zeznania były rozbieżne. Ponadto organ oceniając materiał dowodowy pominął zeznania R.G., który potwierdził, że zawoził faktury do firm G.S., co potwierdzili również: G.S. i D.G. Ponadto według skarżącej zwrot towarów został potwierdzony przez kontrahentów litewskich, jak też litewskie organy podatkowe. Skarżąca wyjaśniła, że nie magazynowała towaru, tylko był on od razu przewożony do odbiorców co miało obniżyć koszty prowadzonej działalności gospodarczej - w szczególności koszt składowania i magazynowania towarów. Pełnomocnik skarżącej nie był informowany o każdej czynności procesowej, m.in. o przesłuchaniu świadków, co pozbawiło skarżącą możliwości wypowiedzenia się odnoście przeprowadzonego dowodu. Ponadto organ nie sprawdził czy skarżąca rzeczywiście nie miała możliwości składowania towaru w miejscu wskazanym przez nią i świadka R.G.. Decyzją z dnia 29 października 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych na kwotę 70 821 zł. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że zwroty towarów na Litwę na podstawie faktur korygujących wystawionych w 2008 r. nie miały miejsca. Organ stwierdził również, że zastosowana przez organ I instancji metoda szacowania nie była metodą porównawczą wewnętrzną określoną w art. 23 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a metodą określoną w art. 23 § 4 tej ustawy. Nie dokonano bowiem szacowania całości obrotu lecz jedynie wartość ujawnionej sprzedaży niezewidencjowanej. Nie mniej jednak, w ocenie organu odwoławczego, metodę należało uznać za prawidłową. Organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, że skarżąca nie dokonała w 2008 r. zwrotu towaru firmom litewskim. Z zawnioskowanych w odwołaniu dowodów organ uwzględnił dowód z przesłuchania w charakterze świadka W.K.. Jego zeznania nie wniosły jednak nic nowego do sprawy, gdyż nie miał żadnej wiedzy na temat dokonywanych przez skarżącą zwrotów towarów. Organ podkreślał, że skarżąca nie ustanowiła w niniejszej sprawie pełnomocnika, stąd też bezzasadny był zarzut naruszenia art. 190 § 1 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej. W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżąca domagała się uchylenia tej decyzji, podnosząc te same zarzuty co w odwołaniu, a nadto zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że skarżącą nie udowodniła, że zwróciła towar do firm litewskich w sytuacji, gdy z przedstawionych dokumentów księgowych i zeznań świadków w sposób jednoznaczny wynikało, że strata w zadeklarowanej wysokości miała miejsce. Postanowieniem z dnia 25 września 2015 r. I SA/Kr 68/15 Sąd zawiesił postępowanie sądowe na zgodny wniosek stron do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, który skarżąca była zobowiązana uiścić za 2007 r. Pismem z dnia 22 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że postępowanie w przedmiocie wymiaru straty za 2007 r. toczące się po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2015 r., I SA/Kr 1970/14 zostało zakończone w dniu 25 listopada 2015 r. wydaniem decyzji nr [...] uchylającej decyzje organu pierwszej instancji i umarzającej postepowanie w sprawie. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. Sąd podjął na wniosek skarżącej zawieszone postępowanie sądowe. Na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty skargi podkreślając konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na rozliczenie straty z 2007 r. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko co do prawidłowości ustaleń faktycznych w zakresie rozliczeń blachy, pozostawiając rozstrzygnięcie do uznania Sądu i wskazując, że przy uchyleniu decyzji organu drugiej instancji możliwe byłoby arytmetyczne skorygowanie wymiaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty były zasadne. Przedmiotem sporu była prawidłowość prowadzonego postępowania dowodowego, a co za tym idzie prawidłowość ustaleń faktycznych co do braku rzeczywistego zwrotu blachy do firm litewskich i sprzedania jej w 2008 r. nieustalonym odbiorcom krajowym. Strony zgadzały się przy tym, że koniecznym było ponowne przeliczenie wykazanego w zeznaniu za 2008 r. odliczenia z tytułu poniesionej straty za 2007 r. Zdaniem Sądu wyłącznie konieczność prawidłowego wyliczenia odliczenia z tytułu straty za 2007 r. powodowała uwzględnienie skargi. Pozostałe zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Należy zauważyć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r., I SA/Kr 1970/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty za 2007 r., przy czym na rozstrzygnięcie Sądu miało wpływ naruszenie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej tj. wydanie decyzji przez organ odwoławczy po upływie 5 lat od końca roku, w którym skarżąca powinna była rozliczyć się z podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. W ocenie orzekającego w powyższej sprawie Sądu organ odwoławczy nie przedstawił dowodu zawiadomienia skarżącej przed 31 grudnia 2013 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Jak wynika z powołanego wyżej pisma organu z dnia 22 grudnia 2015 r., po uprawomocnieniu się ww. wyroku z dnia 6 maja 2015 r., I SA/Kr 1970/14, decyzja organu pierwszej instancji została uchylona, a postępowanie dotyczące 2007 r. zostało umorzone. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, uchylenie decyzji w przedmiocie wymiaru starty za 2007 r. i umorzenie postępowania w sprawie ma znaczenie dla rozstrzyganej sprawy, bowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji za 2008 r. pierwotnie odliczona przez skarżącą w zeznaniu za 2008 r. ½ straty za 2007 r. wynosiła 150 000 zł. Organ odwoławczy skorygował odliczenie do kwoty 79 282,25 zł, co stanowiło ½ straty określonej przez Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji z dnia 16 października 2014 r. w przedmiocie określenia straty z tytułu prowadzonej w 2007 r. działalności gospodarczej (w wysokości 158 564,51 zł.). W ponownym postępowaniu okoliczność ta powinna zostać uwzględniona poprzez przyznanie skarżącej prawa do odliczenia 150 000 zł z tytułu ½ straty za 2007 r. (prawo do odmiennego wymiaru straty za 2007 r. przez organ podatkowy uległo przedawnieniu). Pozostałe zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Na wstępie należy zaznaczyć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r., I SA/Kr 1489/14 została oddalona skarga skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 16 czerwca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. Przedmiotem sporu w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego były identyczne ustalenia faktyczne i zarzuty skarżącej. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela w całości pogląd składu orzekającego zawarty w uzasadnieniu ww. wyroku, że wbrew zaewidencjonowanym przez skarżącą korektom faktur zakupowych i dokonanym na tej podstawie zapisom w urządzeniach księgowych, nie doszło do zwrotu towaru wykazanego w spisie inwentaryzacyjnym na dzień 31 grudnia 2007 r. Poniższe uzasadnienie będzie więc w znacznej mierze powtórzeniem argumentacji zawartej w ww. wyroku z dnia 26 lutego 2015 r., I SA/Kr 1489/14. W istocie bowiem skarżąca polemizuje jedynie z oceną dowodów dokonaną przez organy podatkowe. Zdaniem Sądu, organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 tej ustawy. Tym samym za niezasadne orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że podczas gromadzenia i oceny materiału dowodowego w toku postępowania organy dopuściły się naruszenia zasad wynikających z art. 187 Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wskazać należy, że ocena dowodów poczyniona niezgodnie z oczekiwaniami skarżącej nie świadczy o wadliwości zaskarżonych decyzji. Zwłaszcza, że poza gołosłownymi twierdzeniami skarżąca nie wskazuje na żadne wiarygodne dowody i okoliczności, które potwierdzałyby forsowaną przez nią tezę. Podkreślić należy, że już na etapie postępowania podatkowego organy wskazywały brak jakichkolwiek dowodów (poza fakturami korygującymi) potwierdzających zwrot blachy na Litwę w 2008 r. i magazynowanie jej w Polsce 31 grudnia 2007 r. Skarżąc podobnie jak w skardze dotyczącej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług, odnosi się dodatkowo do kwestii w ogóle nie związanych z przedmiotem niniejszego postępowania (zeznania K.N. związane z wierzytelnością w kwocie 50.000 zł w stosunku do G.S., czy fakt osobistego zawożenia do firmy G.S. przez R.G. jakichś bliżej niesprecyzowanych faktur, którą to okoliczność miała potwierdzić księgowa G.S. – D.G.). Wskazując na fakt, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wybiórczo i stronniczo, skarżąca nie specyfikuje jakie to dowody zostały pominięte, w jakim zakresie postępowanie winno być uzupełnione, wreszcie jakie okoliczności wskazują na stronnicze działania organów. Tymczasem, w opinii orzekającego Sądu, faktu zwrotu towaru kontrahentom litewskim nie potwierdza przede wszystkim dokumentacja przesłana organowi kontroli skarbowej przez litewską administrację podatkową, pozyskana w toku kontroli w firmach UAB Nerumitas, UAB Ferumita i UAB Belkona, w której brak dokumentów i informacji na temat zwrotów przez firmę skarżącej spornych towarów, w szczególności brak samych faktur korygujących rzekomo wystawionych przez te firmy, listów przewozowych CMR, zwrotów zapłat na rzecz skarżącej, a także pism, których kopie przedłożyła skarżąca w toku postępowania kontrolnego, a z których miało wynikać, że podatniczka prosi o przesłanie potwierdzenia odbioru faktur korygujących. Ponadto firmy te nie zadeklarowały w 2008 r. w systemie VIES żadnych zwrotów towarów, nie ujęły także w swoich ewidencjach i urządzeniach księgowych powyższych korekt. Organ poczynił ww. ustalenia również w oparciu o fakt, że w dokumentacji firmy skarżącej brak jest dowodów zwrotu wpłat przez kontrahentów litewskich za rzekomo zwrócony towar, brak też dokumentów przewozowych CMR dotyczących zwrotu towarów. Wprawdzie skarżąca utrzymywała w toku postępowania, że nie posiada takich dokumentów, gdyż to firmy litewskie organizowały na swój koszt transport, jednak świadkowie w osobach G.S. i S.B.nie potwierdzili tej wersji. Skarżąca próbowała dyskredytować informacje otrzymane "od Litwinów" argumentacją, że "Litwini, ale i Państwo Litewskie jest wrogo nastawione do obywateli Polskich, że ich dyskryminuje". W ocenie Sądu tego typu zarzuty nie mogą świadczyć o braku wiarygodności informacji zawartych w systemie VIES. To skarżąca nawiązała kontakty handlowe z firmami litewskimi i nie skarżyła się na jakiekolwiek trudności związane z działaniami litewskich władz administracyjnych. Zarzucając negatywny stosunek litewskich władz do polskich przedsiębiorców nie wskazała na jakiekolwiek konkretne okoliczności. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma również żadnych podstaw do kwestionowania zeznań G. S. z dnia 8 grudnia 2010 r. złożonych w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec skarżącej za 2007 r. (włączonych do niniejszego postępowania stosownym postanowieniem), a ten zeznał wyraźnie, że we wskazywanych przez skarżącą magazynach, jako tych, z których miał się odbyć zwrot towarów na Litwę, a wynajmowanych przez świadka od firm T. w P, W w R, P w D, C. K. W. K. i inn., przechowywany był jedynie towar zakupiony od A. G i dalej przez niego odsprzedawany. Natomiast z zeznań tych wynika, że nie przechowywał w ww. magazynach żadnego towaru stanowiącego własność skarżącej, a takim miał być przecież towar, który miał zostać rzekomo zwrócony formom litewskim w 2008 r. Zgodnie bowiem z przedłożonymi przez skarżącą dokumentami nie był odsprzedawany na terenie kraju i od momentu zakupu do momentu zwrotu, jak twierdzi sama skarżąca, miał pozostawać jej własnością, co potwierdza sporządzony spis z natury na dzień 31 grudnia 2007 r. G. S. wyraźnie stwierdził, że od grudnia 2007 r. nie wynajmował już magazynów wskazywanych przez skarżącą jako rzekome miejsce odbioru towarów przez kontrahentów litewskich, nie było tam już żadnego towaru, a jedyny zwrot jaki miał miejsce we wrześniu i październiku 2007 r. dotyczył całkiem innego towaru niż ten wymieniony w ujętych w 2008 r. fakturach korygujących. W opinii Sądu, zeznania G.S. – mające poparcie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym – były wystarczające dla poczynienia istotnych ustaleń dla rozstrzygnięcia. Pomimo tego organ kontroli skarbowej zwrócił się o wyjaśnienie i udokumentowanie zwrotu oraz magazynowania spornego towaru do firm, od których G.S. wynajmował pomieszczenia magazynowe. W większości jednak firmy te opuściły dotychczas zajmowane siedziby, bądź nie podjęły korespondencji pomimo jej dwukrotnego awizowania. Wbrew jednak zarzutom skargi organ nie miał obowiązku ich poszukiwania, czy ponownego zwracania się o udzielenie stosownych informacji, skoro zeznania G.S. były pod tym względem wyczerpujące, spójne i logiczne. Niezrozumiałe jest nadto twierdzenie skarżącej zawarte w skardze, jakoby miała z powyższymi podmiotami podpisane umowy składu, skoro w toku całego postępowania kontrolnego stała na stanowisku, że towar był przechowywany w magazynach odnajmowanych głównie przez G.S. W toku postępowania organy bezsprzecznie też ustaliły, że FPUH "B" S.B. figurujący w większości na korektach faktur jako firma, z której miały być dokonywane zwroty towaru na Litwę, nie magazynowała towaru będącego własnością skarżącej. Firma "B", jak zeznał jej właściciel, zakupioną od skarżącej blachę zużywała na potrzeby bieżącej produkcji, nie dokonywano żadnych zwrotów na rzecz firmy A. G, a tym bardziej żaden towar nie był z jego magazynów zwracany na Litwę. Brak również w aktach sprawy jakiekolwiek dokumentacji mogącej świadczyć o tym, że towar do zwrotu był przechowywany w magazynach firmy "B". W 2008 r. skarżąca dokonała jedynie zwrotu zaliczek pobranych od S.B. w 2007 r. na towar, którego w konsekwencji nie dostarczyła, co potwierdzają dokumenty księgowe oraz zeznania właściciela firmy "B". Słusznie w tym kontekście organy argumentują, że gdyby towar skarżącej znajdował się w magazynach firmy "B", to zwrot zaliczek nie byłby konieczny z uwagi na możliwość rozliczenia towaru w naturze. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy słusznie nie dały wiary zeznaniom R.G. i wyjaśnieniom samej podatniczki złożonym w szeregu pismach, gdyż pozostawały one w jawnej sprzeczności z pozostałym, wyżej wskazanym, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Ponadto ani świadek, ani też sama skarżąca nie potrafili podać jakichkolwiek szczegółowszych informacji na temat rzekomego zwrotu towaru, w tym kto go odbierał w imieniu litewskich firm, czy też jaka była trasa przewozu towaru, nie mówiąc już o całkowitym braku dokumentacji potwierdzającej tę okoliczność. Takim dowodem nie mogą być zwłaszcza kopie pism anglojęzycznych z dnia 25 maja i 30 czerwca 2008 r., na które powołuje się skarżąca, a z których ma wynikać, że podatniczka zwróciła się do kontrahentów litewskich o potwierdzenie zwrotów blachy według faktur korygujących, które miała od nich otrzymać. Zasadnie pisma te ocenione zostały jako niewiarygodne zważywszy na fakt, że nie było ich w dokumentacji firm litewskich związanej z kontaktami handlowymi ze skarżącą, a ponadto nie znajdują one odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, poza tym skarżąca na żądanie organu nie przedłożyła ich oryginałów. Nie doszło przy tym do naruszenia art. 194 i 194a Ordynacji podatkowej. Z treści § 1 art. 194 wynika, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub jednostki, o których mowa w art. 194 § 1 i 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub jednostkę odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ podatkowy zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ podatkowy uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie (art. 194a § 1 cyt. ustawy). Z powyższych przepisów wynika, że dotyczą one dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach organów władzy publicznej i innych jednostek, które uprawnione są do wydawania dokumentów urzędowych, a dla celów dowodowych wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub jednostkę odpis lub wyciąg z dokumentu. W niniejszej sprawie jednak nie stwierdzono, aby litewskie organy podatkowe dysponowały oryginałami przedłożonych przez podatniczkę kserokopii pism z dnia 25 maja 2008 r. i 30 czerwca 2008 r., na których kontrahenci podatniczki mieli potwierdzić zwrot towaru do firmy litewskiej, dlatego – wbrew oczekiwaniom skarżącej - brak było podstaw do żądania przekazania oryginału takiego dokumentu. Zatem poza fakturami korygującymi brak jest jakichkolwiek dowodów choćby uprawdopodobniających fakt zwrotu towaru na Litwę. Organy miały zatem pełne prawo, by uznać, że zakupiony przez skarżącą w czerwcu i lipcu 2007 r. od litewskich firm UAB Ferumita, UAB Nerumitas i UAB Belkona towar w postaci blach i rur nie został następnie zwrócony na Litwę w kwietniu, maju i czerwcu 2008 r. Skoro zatem, według oświadczenia samej skarżącej, nie posiadała go już na stanie magazynowym pod koniec 2008 r., to słusznie przyjęto, że został on przez skarżącą sprzedany na terenie kraju bez udokumentowania tego faktu nieznanym odbiorcom. Dodatkowo wskazać należy, że – jak ustaliły organy - do faktur nr [...] i nr [...] nie zostały wystawione faktury korygujące, towar wynikający z tych faktur nie został sprzedany w 2008 r., ani też wykazany w spisie natury na dzień 31 grudnia 2008 r., gdyż spis taki – według oświadczenia samej skarżącej - nie był sporządzany, zatem i w tym przypadku zasadnie przyjęto, że wprowadzony został do obrotu bez zaewidencjonowania i wykazania tego faktu. Odnosząc się natomiast do zarzucanej niekompletności materiału dowodowego i do kwestii pominięcia przez organy oferowanych przez skarżącą dowodów, to wskazać należy, że organ w swoich postanowieniach o oddaleniu dowodów wypowiedział się wyczerpująco w tej materii. W tym miejscu przypomnieć jednak należy, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód w postępowaniu podatkowym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej ). Ponadto w myśl art. 187 Ordynacji podatkowej organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednakże, jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 28 października 2009 r., I SA/Sz 455/09: "Zasada wynikająca z powołanego art. 187 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, tak jak miało miejsce to na gruncie niniejszej sprawy, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne". Zdaniem Sądu , dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy, i niezbędny do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że można odmówić przeprowadzenia dowodu, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności wystarczająco udokumentowane innymi dowodami. Bezwzględne stosowanie zasady wynikającej z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Mogłoby dojść do sytuacji, w której należałoby prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczyłby do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać (wyrok NSA z dnia 27 września 2011r., I FSK 1241/10). Abstrahując od faktu, że skarżąca nie wskazała na jaką konkretnie okoliczność mają być przesłuchiwani wskazani przez nią świadkowie, należy podnieść, że skoro zeznania K.N. i D.G. nie miały żadnego znaczenia dla wyjaśnienia niniejszej sprawy, gdyż nie były związane z okolicznościami leżącymi u podstaw rozstrzygnięcia, przeto słusznie organy odmówiły przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tych osób (byli to świadkowie w postępowaniu za 2007 r.). Nie było również powodu dla ponownego przesłuchania G.S. oraz R. G., jak również na dokonywaniu konfrontacji pomiędzy tymi osobami oraz osobą samej skarżącej, która była zawiadamiana o przesłuchaniu ww. świadków, mogła uczestniczyć w tych czynnościach i zadawać im pytania, z czego jednak nie skorzystała. Całkowicie nieuzasadniony jest również zarzut pominięcia pełnomocnika w toku postępowania. Jest on powtórzeniem zarzutu zawartego w odwołaniu, na który Dyrektor Izby Skarbowej udzielił skarżącej wyczerpującej odpowiedzi w treści zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca miała jedynie ustanowionego pełnomocnika w sprawie dotyczącej podatku dochodowego za 2007 r. Postępowanie dotyczące podatku dochodowego za 2008 r. było postępowaniem odrębnym, w którym skarżąca występowała osobiście. Z tych powodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 190 i 192 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z ich treścią strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W kontekście tak brzmiących przepisów wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż o przeprowadzanych czynnościach procesowych, w tym dowodach z zeznań świadków skarżąca była za każdym razem w sposób prawidłowy zawiadamiana, na każdym etapie prowadzonego postępowania miała zapewnioną możliwość czynnego w nim udziału, wglądu do akt i udzielania wyjaśnień. Również przed wydaniem decyzji w obydwu instancjach została zawiadomiona zgodnie z treścią art. 200 § 1 w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Uchylenie zaskarżonej decyzji (z uwagi na konieczność uwzględnienia ½ straty za 2007 r. w wysokości pierwotnie deklarowanej) nastąpiło na zasadzie art.145 §1pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.). Zaskarżona decyzja w rozliczeniach roku 2008 r. uwzględniała bowiem skorygowaną stratę za 2007 r. określoną w decyzji, która została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art.70 § 1 Ordynacji podatkowej.