I SA/Kr 754/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: - oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej - Skarżący J.M. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 marca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez uiszczenie należnego wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie zwrócono Sądowi w dniu 27 czerwca 2012 r. z adnotacją, z której wynikało, że mimo dwukrotnej awizacji skarżący nie podjął przesyłki. Postanowieniem z dnia 24 września 2012r. odrzucono skargę. Pismem z dnia 19 listopada 2012r. pełnomocnik skarżącego radca prawny J.S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 24 września 2012r. W piśmie niniejszym wskazano, iż w dniach 26.10-12.112012r. pełnomocnik skarżącego był chory. Na potwierdzenie niniejszego załączono dokumenty. Wskazano, iż pełnomocnik skarżącego nie miał fizycznej możliwości dochowania terminu zaskarżenia orzeczenia Sadu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 18 stycznia 2013r. stwierdził, iż przyczyna wniesienia skargi kasacyjnej po terminie jest związana wyłącznie z osobistą sytuacją pełnomocnika, a nie skarżącego. Nadto pełnomocnik wskazał, iż umocowanie zostało udzielone 18 lub 19 października 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Nie ma ona jednak charakteru bezwzględnego, zgodnie bowiem z art 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., póz. 270 ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, bez swojej winy sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W myśl natomiast art. 87 § 2 P.p.s.a., to na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie w judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (vide: postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2010 r, sygn. akt II FZ 577/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), gdyż z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia, niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Co istotne również na gruncie rozpoznawanej sprawy - wobec posłużenia się przez skarżącego przy dokonaniu czynności, profesjonalnym pełnomocnikiem -pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności (por. wyr. NSA z 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt l SA/Gd 1676/99). Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą niedochowanie przez radcę prawnego lub adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mocodawcy, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (m.in. post. NSA z 18 października 2007 r, sygn. akt l FZ 421/07; post. NSAz11 marca 2009 r., sygn. akt l OZ 198/09; post. NSA z 23 lipca 2009 r., sygn. akt l OZ 737/09; post. NSA z 29 września 2009 r., sygn. akt II OZ 800/09; post. NSA z 23 października 2009 r., sygn. akt II OZ 911/09). W kontekście, utrwalonej już w orzecznictwie sądów administracyjnych, zaprezentowanej wyżej wykładni przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odnoszących się do instytucji przywrócenia terminu stwierdzić należy, iż pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej, a co za tym idzie - wobec brzmienia art. 86 § 1 P.p.s.a. - w sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do przywrócenia terminu dla dokonania tej czynności procesowej. W szczególności, pełnomocnik Skarżącego dołączając do wniosku o przywrócenie terminu zwolnienie lekarskie nie wskazał na okoliczności uniemożliwiające mu wniesienie środka zaskarżenia w otwartym terminie, z uwzględnieniem faktu, że od momentu udzielenia umocowania (18 lub 19 października 2012r.) do momentu niezdolności spowodowanej chorobą (26 października 2012r.) minęło 7 dni. Co więcej pełnomocnik skarżącego nie wykazał, iż choroba, będąca przeszkodą do wniesienia skargi kasacyjnej, uniemożliwiałaby dokonanie tej czynności przez posłużenie się substytutem. W praktyce działalności profesjonalnych pełnomocników udzielanie sybstytucji, często właśnie w celu zachowania terminu do dokonania czynności procesowych - co stanowi działanie w interesie mocodawcy - jest powszechne. W szczególności, iż w treści udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa zapisano, iż możliwe jest udzielanie dalszych pełnomocnictw niezbędnych do prowadzenia sprawy. Przyjmując bowiem pełnomocnictwo określonego rodzaju profesjonalny pełnomocnik zobowiązuje się do należytego dbania o interesy swojego mandanta. Przy tym nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla uchybienia terminowi sformułowane we wniosku stwierdzenie, iż pełnomocnik skarżącego nie miał fizycznej możliwości dochowania terminu zaskarżenia orzeczenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.