I SA/Kr 763/15

Sygn. akt I SA/Kr 763/15 Kraków, dnia 7 lutego 2017r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.J. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2015 r. wydanego w sprawie I SA/Kr 763/15; utrzymuje w mocy postanowienie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2017r. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 roku sygn. akt I SO/Kr 23/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał M.J. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2015 roku, wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Kr 763/15. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. w dniu 17 listopada 2016 roku wyznaczyła dla skarżącej radcę prawnego E M-W. Pismem z dnia 19 grudnia 2016 roku M.J. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z kolejnym wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia opinii w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 15 września 2015 roku. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie ustanowienie radcy prawnego. We wniesionym sprzeciwie skarżąca przywołała dotychczas podawane okoliczności dotyczące jej sytuacji materialnej, ponawiając żądanie wyznaczenia innego radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zaskarżone postanowienie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Wniosek skarżącej dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Stosownie do art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Prawidłowo referendarz przyjął, iż w toku niniejszego postępowania przyznano już skarżącej M.J. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Możliwość jego utraty została wyraźnie wskazana w art. 249 i 251 p.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy wygasa ze śmiercią strony, która je uzyskała (art. 251 p.p.s.a.), albo może być stronie cofnięte w całości lub części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć (art. 249 p.p.s.a.). Jeżeli zatem nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w tych przepisach, to strona z przyznanego jej prawa pomocy może korzystać na wszystkich etapach postępowania przed sądami administracyjnymi w ramach sprawy, w której prawo pomocy zostało jej przyznane. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który upoważniałby stronę do żądania w drodze kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wyznaczenia innego pełnomocnika w sytuacji, gdy ten wyznaczony nie spełnił jej oczekiwań w zakresie czynności procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OZ 654/11). Z tych względów prawidłowa jest ocena referendarza sądowego, iż nie ma podstaw do ponownego rozstrzygania o przyznaniu prawa pomocy w sytuacji, gdy strona z takiego prawa już korzysta, a nie zostało ono cofnięte lub nie wygasło. Podobne stanowisko zostało wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 262/05, w którym stwierdzono, że jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie może on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika, wszak przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane. Wypowiedzenie przez skarżącą pełnomocnictwa radcy prawnemu E. M. – W. nie ma wpływu na wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie, bowiem wyznaczenie nowego pełnomocnika leży w gestii Okręgowej Izby Radców Prawnych. Skoro skarżąca korzysta w niniejszym postępowaniu z przyznanego prawa pomocy, nie ma prawnej możliwości ponownego przyznania jej prawa, które już raz w tym postępowaniu uzyskała. W tym stanie rzeczy rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego stało się zbędne w rozumieniu art. 249a p.p.s.a., co skutkuje umorzeniem postępowania z tego wniosku. Orzeczono zatem jak w sentencji postanowienia.