I SA/Kr 798/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna Sędziowie: NSA Józef Gach (spr) WSA Bogusław Wolas Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi Stacji Paliw "L." Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 maja 2004r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2002r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 216,10 zł (dwieście szesnaście złotych 10/100). I SA/Kr798/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzję - po rozpatrzeniu odwołania - utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia[...].01.2004r. Nr [...], który Stacjom Paliw "L." Sp. z o.o. w J. określono zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2002r. w kwocie 4467 zł zamiast 312 zł i ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 1246 zł 50 gr. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że inwentaryzacja przeprowadzona na koniec roku podatkowego wykazała niedobory w paliwie oraz w innych towarach handlowych, które uznano za niezawinione. Wyjątek dotyczył części niedoborów w innych towarach handlowych, które uznano za zawinione. W konsekwencji podatnik zmniejszył podatek naliczony w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2002r. o podatek naliczony , który odliczył przy nabyciu tych towarów. Natomiast winien to uczynić również w stosunku do podatku naliczonego, który odliczył przy nabyciu pozostałych towarów handlowych. Podstawę prawną do tego stanowił tu art. 19 ust. l ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11,poz. 50 ze zm. w tym Dz. U. z 2001 r. Nr 122, poz. 1324) w brzmieniu obowiązującym od 18.09.2001 r. Przepis ten stanowi, że podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. W przypadku niedoboru towarów ustaje związek ich nabycia ze sprzedażą opodatkowaną. Z powyższym rozstrzygnięciem Stacja Paliw "L." Sp. z o.o. nie zgodziła się i w skardze wniosła o jego uchylenie z powodu naruszenia powołanego przepisu. Jego sformułowanie wskazuje, że decydującym o możliwości odliczenia podatku naliczonego jest moment nabycia towarów. Wystarcza - tak jak w niniejszej sprawie, że towary zostały nabyte z przeznaczonym do zużycia w działalności gospodarczej. Zużycie to nie musi polegać na ich zbyciu (towary handlowe), lecz tylko umożliwiać lub ułatwiać to zbycie ( środki czystości, materiały biurowe, paliwo do agregatu prądotwórczego, olej opałowy dla celów grzewczych itp.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem. Tym prawem jest przede wszystkim art. 19 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym od 18.09.2001 r. Z przepisu tego wynika zaś, iż odliczeniu podlega podatek naliczony związany ze sprzedażą opodatkowaną. Przepis ten nie określa bliżej charakteru tego związku. Podobnie sformułowany jest art. 17 ust. 2 lit a VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1997r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych i wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa wymiaru podatku 177/388/EEC) Stanowi w nim, że w zakresie w jakim towary i usługi są przeznaczone do celów transakcji opodatkowanych podatnik będzie mieć prawo do odliczeń z podatku do zapłaty: podatku od wartości dodanej do zapłacenia lub zapłaconego na terytorium kraju w odniesieniu do towarów, które są lub mają mu być dostarczone przez innego podatnika. W orzeczeniu wydanym na tle tego przepisu ETS zajął stanowisko, że przepis ten należy interpretować w taki sposób aby umożliwić podatnikowi działającemu w ramach swojej działalności opodatkowanej umożliwić odliczenie z podatku VAT przypadającego do zapłaty podatku od wartości dodanej zapłaconego z tytułu nabycia towarów i usług stanowiących inwestycję z przeznaczeniem na działalność opodatkowaną. Prawo do odliczeń obowiązuje także w przypadku, gdy z powodów od niego niezależnych podatnik nigdy nie doszło do wykorzystania nabytych towarów i usług do prowadzenia działalności gospodarczej ( sprawa C-37/95 pomiędzy Państwem Belgijskim a Gent Cool Terminal NV -opubl. w komentarzu pod redakcją K.Sachsa do VI dyrektywy VAT. Wydawnictwo C.H. Beck W-wa 2003 s.443) Zwrócić należy również uwagę na wyrok z dnia 3.03.2005r. w sprawie C-32/03/I/S w, którym zajęto stanowisko, że art. 4 ust. 1-3 powołanej Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że podmiot który zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, lecz nadal płaci czynsz oraz opłaty z pomieszczenia służącego uprzednio wykonywaniu tej działalności , ponieważ umowa najmu zawiera klauzulę uniemożliwiającą jej wypowiedzenie jest uważany przez podatnika w rozumieniu tego artykułu i może odliczyć podatek VAT od poniesionych w ten sposób wydatków o ile istnieje bezpośredni i ścisły związek między płatnościami a działalnością gospodarczą oraz stwierdzony zostanie brak nieuczciwego zamiaru bądź nadużycia ( opubl. w dodatku do Monitora Polskiego z 2006r.z komentarzem Pawła Mazurkiewicza s 14 i in.) Z wyroków tych nie wynika, aby ,wadliwy podatek naliczony w cenie nabycia towaru lub usługi od podatku należnego od sprzedaży towarów lub odpłatnego świadczenia usług, to nie zawsze towary te i usługi muszą zostać zużyte dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Działalności tej bowiem nieodłącznie towarzyszą sytuacje, gdy do użycia tego nie dochodzi np. z powodu ubytków naturalnych, kradzieży .Wówczas możliwości odliczenia podatku naliczonego uzależnione jest od tego, czy niedobór nastąpił z przyczyn niezależnych od podatnika. Skoro organy podatkowe wyliczyły tu tę możliwości , to naruszyły one art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez jego błędną interpretację. Mogły to bowiem uczynić tyko przy niedoborach zależnych od podatnika. W tym zresztą przypadku niedobory nie będą kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1, zd. pierwsze ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) bowiem nie można uznać tych niedoborów za poniesionych w celu osiągnięcia przychodów tak jak wyraża ten przepis. Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 tej ustawy.