I SA/Kr 80/18

|Sygn. akt I SA/Kr 80/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 24 maja 2018 r., sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 16 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 roku Dyrektor Izby Administracji w K. po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] określającego wysokość nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności (skarżącego), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 nr 30 poz. 168 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") oraz w związku z art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 1966 nr 24 poz. 151 ze zm.; dalej jako: "upea"), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym; Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] jako organ egzekucyjny w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego do majątku zobowiązanego C. sp. z o.o., zawiadomieniem z dnia 16 lutego 2017 roku, zajął prawo majątkowe z tytułu z tytułu wszelkich zobowiązań u dłużnika zajętej wierzytelności - B. - sp. z o.o. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 lutego 2017 roku. Dłużnik zajętej wierzytelności (skarżący) nie złożył w terminie oświadczenia, o którym mowa w art. 89 § 3 upea. Wobec braku odpowiedzi na dokonane zajęcie, organ egzekucyjny pismem z dnia 13 marca 2017 roku wezwał skarżącego o niezwłoczne nadesłanie odpowiedzi na zajęcie. W odpowiedzi na ponaglenie, skarżący poinformował, że "aktualnie nie realizuję należności dla przedsiębiorstwa C. Sp. z o. o. ". Opierając się na tym, że skarżący nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi na dokonane zajęcie, organ egzekucyjny pismem z dnia 31 marca 2017 roku skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. wniosek o przeprowadzenie w trybie art. 71a upea kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności. Kontrola realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego odbyła się w dniu 24 lipca 2017 roku w siedzibie skarżącego, pod adresem N. S., ul. [...]. Kontrolę przeprowadzono na podstawie dokumentów przedłożonych przez skarżącego, na podstawie których ustalono, że posiada on niezapłacone należności wynikające z faktur wystawionych przez C. sp. z o.o. za dostarczanie wody, odbioru ścieków, odbioru śmieci, dostawy gazu, telefonu, internetu, energii elektrycznej w łącznej kwocie 32.184,54 zł oraz z tytułu czynszu za wynajem lokalu w łącznej kwocie 24.408,00 zł. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że pomimo prawidłowego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z przepisu art. 89 § 3 pkt 1 upea i jest osobą odpowiedzialną za brak jego wykonania. W dniu kontroli tj. 24 lipca 2017 roku sporządzony został protokół końcowy z czynności kontrolnych, który doręczony został prezesowi skarżącego, K. B. w tym samym dniu. Protokół ten stanowił podstawę określenia wysokości nieprzekazanej przez skarżącego kwoty. Skarżący nie zgłaszał do protokołu żadnych dodatkowych wyjaśnień lub zastrzeżeń, jak również nie skierował zastrzeżeń w formie pisemnej w terminie 14 dnia od dnia doręczenia protokołu kontroli. W takim stanie faktycznym, postanowieniem z dnia 29 września 2017 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] określił wysokość nieprzekazanej wierzytelności w kwocie 56.592,54 zł. Podstawę prawną wydania powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 71 a § 9 upea. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 października 2017 roku. Na postanowienie to skarżący złożył w ustawowym terminie zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., w którym zarzucił w szczególności, że "przywołany w treści uzasadnienia powyższego postanowienia opis ustaleń faktycznych z protokołu kontroli Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. błędnie określił kwotę całkowitą wierzytelności zajętych przez Urząd Skarbowy". Zdaniem skarżącego, suma niezapłaconych faktur wynosi 32.184,54 zł, a nie jak wykazano w protokole 56.592,54 zł. Skarżący zakwestionował zasadność zapłaty 24.408 zł z tytułu trzykrotności miesięcznego czynszu netto za wynajem lokalu, wskazując, że jest to dług nieistniejący. Skarżący w zażaleniu nie wskazał dalszych okoliczności uzasadniających jego stanowisko. W związku z wniesionym zażaleniem, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ podniósł, że organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie przeanalizował informacje zawarte w protokole Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. z dnia 24 lipca 2017 roku, które potwierdziły istnienie należności na rzecz C. sp. z o.o. w wysokości 56.592,54 zł. Zdaniem organu, wydanie postanowienia przez organ I instancji zostało poprzedzone kontrolą prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, w trakcie której zebrano materiał dowodowy, a wyniki zawarto w protokole z czynności kontrolnych. Protokół został podpisany przez Prezesa Zarządu skarżącego, K. B. w dniu 24 lipca 2017 roku i zawierał pouczenie o możliwości zgłoszenia przez kontrolowanego wyjaśnień lub zastrzeżeń, które można przedłożyć do protokołu lub pisemnie w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. Z prawa tego kontrolowany nie skorzystał. Organ podniósł także, że przeprowadzona kontrola ustaliła, że zajęta wierzytelność istnieje, została uznana przez kontrolowanego, jak również ustaliła jaka jest wysokość nieprzekazanej wierzytelności, która ustalona została w oparciu o dokumentację rachunkową dłużnika oraz jego oświadczenia. Zgodnie z oświadczeniem K. B. należność wobec C. - sp. z o.o. nie została uregulowana. Nie zakwestionował on również jej wysokości. W konsekwencji, organ stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 71a § 9 upea i prawidłowo określił wysokość nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności, co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego (nie wskazując, o które przepisy chodzi) oraz wnosząc o uchylenie zaskarżanego postanowienia "w części dotyczącej określonej przez Urząd Skarbowy wysokości kwoty 56.592,54 zł" oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając skargę, podniesiono w szczególności, że w protokole kontroli Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. błędnie określono kwotę całkowitą wierzytelności zajętych przez Urząd Skarbowy. W ocenie skarżącego, kwota 24.408,00 zł z tytułu czynszu za wynajem lokalu wynika z załącznika 2 do protokołu kontroli (umowy podnajmu nieruchomości) i stanowi trzykrotność miesięcznego czynszu netto (8.136,00 zł), opiewając łącznie na kwotę 24.408,00 zł. Nie jest natomiast faktycznie zajętą wierzytelnością należną od skarżącego za niezapłacone faktury. Według skarżącego, zaskarżone postanowienie nie przedstawia faktycznego stanu rzeczy, gdyż kwota 56.592,54 zł to suma niezapłaconych faktur na łączną kwotę 32.184,54 zł oraz nieistniejący dług 3 miesięcznych czynszów netto 24.408,00 zł za wynajem lokalu. Potwierdzeniem powyższych okoliczności, w ocenie skarżącego, miało być to, że umowa podnajmu nieruchomości z dnia 31 stycznia 2017 roku pomiędzy skarżącym a C. Sp. z o.o. została rozwiązana z dniem 30 marca 2017 roku na podstawie § 6 pkt. 4 tejże umowy i na skutek wypowiedzenia umowy przez głównego dzierżawcę tj. syndyka masy upadłości P. Sp. z o.o. w N. S. K. W. . Umowa ta miała w związku z tym trwać jedynie dwa miesiące, z czego niezapłacony pozostał jedynie czynsz za marzec 2017 roku. Skarżący wyjaśnił ponadto, że podpisanie protokołu z kontroli przez Prezesa B. Sp. z o.o. wynikło ze złego zrozumienia jego treści. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi, gdyż w jego ocenie zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że przeprowadzona kontrola ustaliła, że zajęta wierzytelność istnieje, została uznana przez skarżącego, jak również ustaliła jaka jest wysokość nieprzekazanej wierzytelności, która została określona w oparciu o dokumentację rachunkową dłużnika oraz jego oświadczenia. Zgodnie z oświadczeniem K. B. należność wykazana w protokole, a podlegająca wypłacie firmie C. sp. z o.o. nie została uregulowana, a on sam nie zakwestionował jej wysokości. W konsekwencji, w ocenie organu, skarga jest niezasadna. W ramach postępowania sądowego skarżący złożył wnioski dowodowe (załączając dokumenty do skargi oraz w piśmie z dnia 20 kwietnia 2018 roku), w których wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów na okoliczność zasadności podnoszonych twierdzeń w przedmiocie błędnego obliczenia kwoty wierzytelności wobec skarżącego w protokole kontroli i w postanowieniach organów I i II instancji. Wnioski zmierzały do ustalenia, że w protokole z kontroli błędnie uwzględniono kwotę 24.408 zł, a kwota 32.184,54 zł w całości wyczerpuje długi skarżącego wobec C. sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga rozpoznawana w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jest prawidłowe. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 71a § upea, który stanowi, iż jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Z kolei stosownie do art. 71a § 1 upea organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, z zastrzeżeniem § 2 (zastrzeżenie to nie odnosi się do niniejszej sprawy). W tym stanie rzeczy, wydanie postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty możliwe jest po kumulatywnym spełnieniu dwóch przesłanek. Pierwszą z nich jest przeprowadzenie kontroli, która ma na celu określenie, czy wobec dłużnika istnieje wymagalna wierzytelność zajęta w postepowaniu egzekucyjnym. Z kolei drugą przesłanką jest bezpodstawne uchylanie się przez dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu. Zadaniem organu w ramach postępowania zmierzającego do wydania postanowienia w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty jest wobec tego przede wszystkim ustalenie czy dłużnik rzeczywiście jest obowiązany do zapłaty określonej kwoty. Jak wynika z przywołanego wyżej przepisu i jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie ma podstaw do żądania od dłużnika w tym trybie długu, który nie istnieje, jak również takiego, którego charakter jest sporny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2012 roku, sygn. I SA/Gl 535/11, Lex nr 1321139). Przepisy postępowania wielokrotnie dają dłużnikowi możliwość wypowiadania się co do istnienia i ewentualnie spornego charakteru zajętej wierzytelności. Taka możliwość pojawia się po raz pierwszy w momencie doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o zajęciu, kiedy to organ, stosownie do art. 89 § 3 upea wzywa dłużnika, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie m. in. czy uznaje zajętą wierzytelność. W realiach przedmiotowej sprawy organ I instancji, oprócz wezwania z art. 89 § 3 upea, wskutek braku odpowiedzi skarżącego, wystosował do niego dodatkowe wezwanie, zmierzające do uzyskania powyższego oświadczenia. Niewyjaśnienie kwestii związanych z istnieniem zajętej wierzytelności uruchamia procedurę przewidzianą w art. 71a § 1 upea, który upoważnia organ egzekucyjny do przeprowadzenia kontroli u dłużnika. Kontrola ta odbywa się w obecności dłużnika zajętej wierzytelności lub osoby odpowiedzialnej za realizację zajęcia (art. 71a § 4 upea) i sporządza się z niej protokół, który doręcza się jednej z tych osób (art. 71a § 6 upea). W tym miejscu art. 71a § 7 upea upoważnia dłużnika do zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń wynikających z protokołu, jeżeli nie zgadza on się z jego ustaleniami. Zastrzeżenia takie mogą być zgłoszone bądź niezwłocznie do protokołu bądź pisemnie w terminie 14 dni od jego doręczenia. W ramach postępowania przed organem I instancji skarżący nie odpowiedział na pierwsze wezwanie organu (dokonane w trybie art. 89 § 3 upea), udzielając niejasnej odpowiedzi dopiero na wystosowane później ponaglenie. Skutkowało to wszczęciem kontroli w trybie art. 71a § 1 upea, w trakcie której ustalono wysokość zajętej wierzytelności, a ustalenia te nie tylko nie były kwestionowane, ale zostały wręcz potwierdzone przez skarżącego. Skarżący nie zgadzający się z protokołem (np. wskutek jego błędnego zrozumienia, co podniesiono w skardze) miał mimo tego możliwość zakwestionowania jego ustaleń w terminie kolejnych 14 dni. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca, a zarzut błędnego określenia wierzytelności pojawił się po raz pierwszy dopiero w zażaleniu na postanowienie organu I instancji (notabene wydanego dopiero dwa miesiące po sporządzeniu protokołu z kontroli, co jednak nie wpłynęło na zgłoszenie przez skarżącego jakichkolwiek zarzutów między sporządzeniem protokołu, a wydaniem postanowienia). Co więcej, w zażaleniu na postanowienie organu I instancji wskazano jedynie, że wierzytelność w zakresie 24.408,00 zł (trzykrotność czynszu netto za wynajem lokalu) jest nieistniejąca. Nie podniesiono, że umowa najmu lokalu została przedwcześnie rozwiązana, ani nie przedstawiono na tę okoliczność żadnych dowodów (okoliczność ta została podniesiona dopiero w skardze na postanowienie organu II instancji; wtedy też załączono dokumenty dowodzące rozwiązanie umowy najmu lokalu z dniem 31 marca 2017 roku). Tak zgłoszony zarzut, bez względu na jego merytoryczną zasadność, nie mógł jednak odnieść skutku, ponieważ był on spóźniony. Skarżący miał możliwość wielokrotnego kwestionowania wysokości zajętej wierzytelności, czego jednak nie uczynił na żadnym etapie postępowania przed organem I instancji. Jakkolwiek organ II instancji rozpoznaje sprawę na nowo i rozstrzyga w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący na moment wydania postanowienia odwoławczego, to jednak nie uzasadnia to przyjęcia, że w postępowaniu w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty skarżący ma prawo do powoływania nowych twierdzeń na etapie postępowania odwoławczego (w podobny sposób: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2016 roku, sygn. I SA/Gl 58/16, Lex nr 2097890 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 roku, sygn. II FSK 1021/11, Lex nr 1269874). Taka interpretacja czyniłaby 14-stodniowy termin na składanie zastrzeżeń określony w art. 71a § 7 upea terminem instrukcyjnym, co realnie pozbawiałoby tę instytucję jakiejkolwiek skuteczności, ze szkodą dla efektywności postępowania egzekucyjnego. Tym bardziej nie jest możliwe powoływanie nowych twierdzeń na etapie postępowania sądowego, które zmierza jedynie do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, przyjmując za podstawę orzekania stan faktyczny i prawny istniejący na dzień wydawania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Wymaga podkreślenia, że taka sytuacja miała miejsce w tym postępowaniu. Twierdzenia, jakoby umowa najmu lokalu, która była źródłem zobowiązania w wysokości 24.408 zł została rozwiązana przedwcześnie i przez to nie powstał obowiązek zapłaty trzykrotności miesięcznego czynszu netto, zostały podniesione po raz pierwszy w skardze. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji wskazano jedynie oględnie, że ta wierzytelność jest nieistniejąca. W świetle tego, że w protokole z kontroli prezes zarządu skarżącej spółki wyraźnie oświadczył, że wierzytelność ta istnieje, a następnie nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do protokołu w terminie przewidzianym ustawą, taką zmianę stanowiska – na dodatek niepopartą wskazaniem żadnych okoliczności choćby uprawdopodabniających takie twierdzenie – organ II instancji słusznie uznał za niewiarygodną. Wobec niezakwestionowania ustaleń protokołu z kontroli, organ I instancji na jego podstawie, zgodnie z art. 71a § 9 upea, zasadnie wydał postanowienie określające wysokość nieprzekazanej kwot. Z kolei organ II instancji słusznie nie uwzględnił spóźnionego zarzutu skarżącego, utrzymując zarazem w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej dotyczącego dopuszczenia dowodów z dokumentów. Z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 nr 153 poz. 1270, dalej jako: "p.p.s.a.") wynika wprawdzie możliwość przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, jednakże wyłącznie w przypadku, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu jest niezbędne jedynie wówczas, gdy bez określonego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istotnej w sprawie wątpliwości. Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. W niniejszej sprawie przeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów było zbędne, ponieważ Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał za pełny i wystarczający materiał dowodowy zgromadzonym w postępowaniu przed organami administracji (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a na dodatek dowody zmierzały do wykazania twierdzeń, których podniesienie – jak wyjaśniono powyżej – okazało się spóźnione. Z powyższych względów wniesiona skarga została uznana za niezasadną, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a. W związku z oddaleniem skargi, brak było również podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania sądowego, stosownie do art. 200 p.p.s.a, zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu jedynie w przypadku uwzględnienia skargi.