I SA/Kr 812/17

sygn. akt I SA/Kr 812/17 Kraków, dnia 21 września 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 6 czerwca 2017r., nr [...] w określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2011 r. oraz styczeń, luty i grudzień 2012 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 6 czerwca 2017r., nr [...] w określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2011 r. oraz styczeń, luty i grudzień 2012 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że cały czas prowadzi działalność gospodarczą, nie toczy się wobec niej żadne postępowanie egzekucyjne. Posiada majątek trwały i oszczędności, wobec czego wykonanie decyzji po jej zweryfikowaniu w postępowaniu sądowym nadal będzie możliwe. Natomiast natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci poważnego zaburzenia płynności finansowej skarżącej, co może poważnie zagrozić dalszemu prowadzeniu przez nią działalności. Nadto skarżąca podniosła, że w sprawie nie zachodzą przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a żadna ustawa szczególna ani interes publiczny nie stoją na przeszkodzie wstrzymaniu wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667). Jednocześnie należy zauważyć, że wnioskujący o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winien wykazać jedynie zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Poprzez wykazanie nie można rozumieć jedynie ogólnikowego twierdzenia, że szkoda wywołana wykonaniem byłaby nadmierna, a skutki trudne do odwrócenia. Wnioskodawca winien przynajmniej opatrzyć te twierdzenia rozbudowaną argumentacją, starając się jednocześnie udokumentować okoliczności, na które się powołuje. Sam fakt, że działalność jest prowadzona, a skarżąca twierdzi, że wykonanie decyzji mogłoby zaburzyć jej płynność finansową nie daje Sądowi żadnych możliwości oceny, czy tak jest w rzeczywistości. Wniosek nie zawiera przedstawienia sytuacji firmy skarżącej, jej dochodów, wielkości obrotu, aktywów itd., a sama skarżąca wskazała na fakt posiadania oszczędności i majątku trwałego. Udzielenie ochrony tymczasowej byłoby w tym stanie rzeczy rozstrzygnięciem opartym jedynie na samych twierdzeniach strony, i to twierdzeniach w zasadzie ograniczonych wprost do zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania, a nie do okoliczności faktycznych, na podstawie których można byłoby dopiero wnioskować o stopniu ryzyka powstania znacznej szkody czy skutków trudnych do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku zawierało nadto odniesienia do kwestii spełnienia przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, ustaw szczególnych oraz relacji między wstrzymaniem wykonania decyzji a interesem publicznym. Należy zauważyć, że żadne z tych zagadnień nie ma – w świetle przepisów p.p.s.a. – znaczenia dla wstrzymania wykonania decyzji przez sąd administracyjny. Sąd, na podstawie okoliczności opisanych i udokumentowanych przez stronę bada jedynie to, czy wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli którakolwiek z tych dwóch przesłanek zostanie wykazana, udzielana jest ochrona tymczasowa. W niniejszej sprawie przesłanki przyznania ochrony tymczasowej nie zostały wykazane, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.