I SA/Kr 816/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Borys Marasek (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Grzegorz Klimek Protokolant: Specjalista Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 września 2025 r., nr SKO.Pod/4140/582/2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2025 r. skargę oddala. Decyzją z 25 lutego 2025 r., nr FBiP.3123.K0700057.2025 Wójt Gminy S. ustalił Skarżącemu (R.P.) łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2025 w kwocie 8 475 zł. Jako materialnoprawną podstawę decyzji organ wskazał art. 1-6c ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1344) - dalej jako "u.p.r.", art. 2-6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 707) - dalej jako "u.p.o.l.", uchwałę nr V/40/24 Rady Gminy S. z 25 października 2024 r. w sprawie: określenia wysokości podatku od nieruchomości na terenie Gminy S., uchwałę nr XXXIII/247/09 Rady Gminy S. z 27 listopada 2009 r. w sprawie: zwolnień w podatku od nieruchomości na terenie Gminy S. oraz art. 1-6a ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 173) - dalej jako "u.p.l." W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: – art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zakresie naruszenia definicji budynku; – art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie braku ustalenia czy opodatkowana powierzchnia jest użytkowana; – art. 6 ust. 3 i 4 u.p.o.l. przez naliczenie podatku w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazanych w tych przepisach; – art. 21, art. 121, art. 122, art. 123, art. 187, art. 191, art. 247 § 1 ust. 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 111) - dalej jako "o.p.". W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, że jako osoba fizyczna nabył w lutym 2020 r. przedmiotową nieruchomość, która składała się z gruntu i budynku. W budynku nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, a budynek, aby mógł się nadawać do użytkowania wymaga rewitalizacji oraz remontu instalacji elektrycznej, wodnej, kanalizacji, klimatyzacji, centralnego ogrzewania. Tym samym budynek nie spełnia definicji budynku, o której mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z czym nie może być opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Wobec powyższego zastosowana przez organ I instancji stawka podatkowa zarówno co do ustalenia podatku od budynku, jak również od gruntu, nie znajduje umocowania w przepisach. Zdaniem Skarżącego jeżeli budynek i grunt nie jest związany z działalnością gospodarczą i nie jest w nim prowadzona żadna działalność gospodarcza, ani nie jest zamieszkały (użytkowany), to taki budynek nie podlega w żadnym zakresie przepisom u.p.o.l., co najwyżej przepisom ustawy ostatecznie może podlegać jedynie grunt pod tym budynkiem. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z 18 września 2025 r., nr SKO.Pod/4140/582/2025, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji. W motywach decyzji SKO w Krakowie wyjaśniło między innymi, że Skarżący w dniu 26 maja 2022 r. złożył Organowi I instancji informacje, o których jest mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l., art. 6a ust. 5 u.p.r. oraz art. 6 ust. 6 u.p.l. W dniu 3 lutego 2025 r. - w związku z nabyciem w 2024 r. działki nr [...] o powierzchni 0,1038 ha oznaczonej jako RIVa Skarżący złożył informację o gruntach. Ze złożonych informacji, a także z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków przesłanej do Kolegium przez Organ I instancji wynika, że Skarżący jest właścicielem działek: nr [...] o pow. 0,1875 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem RIVa (grunty orne), nr [...] o pow. 0,1869 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem RV (grunty orne), nr [...] o pow. 0,0270, oznaczonej w ewidencji symbolem LsIV (lasy), nr [...] o pow. 0,0060, oznaczonej w ewidencji symbolem LsIV (lasy), nr [...] o pow. 0,0890 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem LsIV (lasy), nr [...] o pow. 0,5524 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem PsV (pastwiska trwałe, pow. 0,4004 ha) i LsIV (lasy, pow. 0,1520 ha), nr [...] o pow. 0,3848 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem PsV (pastwiska trwałe), nr [...] o pow. 0,1038 ha oznaczonej w ewidencji symbolem RIVa, nr [...] o pow. 0,1840 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem Bi (inne tereny zabudowane, pow. 0,0,1562 ha) i RIVa (grunty orne, pow. 0,0278 ha), [...] o pow. 0,1363 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem Bi (inne tereny zabudowane). Na działkach nr [...] i [...] posadowiony jest budynek niemieszkalny. Dalej Organ odwoławczy stwierdził, że nie może podzielić stanowiska Skarżącego, zgodnie z którym, skoro na nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza, to opodatkowaniu podlega wyłącznie grunt. Skarżący powołał się przy tym na art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Zdaniem Kolegium powyższy przepis dotyczy wyłącznie budynków (czy budowli) nowo wybudowanych. Przepis ten nie odnosi się do budynków istniejących, co potwierdza m.in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 1997 r., sygn. akt FPK 3/97, w której stwierdzono, że art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie obejmuje swoim zakresem istniejących budynków, które zostały poddane remontowi kapitalnemu; obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje w odniesieniu do tych budynków w chwili określonej art. 6 ust.1 tej ustawy. Kolegium podało, że Skarżący w lutym 2022 r. nabył opodatkowaną nieruchomość. Budynek posadowiony na działkach nr [...] i [...] nie jest obiektem nowo powstałym i nie ma do niego zastosowania art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Ponadto, sam fakt, że budynek nie jest użytkowany nie wpływa na istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy w zakresie budynku istnieje do momentu, do którego istnieje budynek. W licznym orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że dopóki dany obiekt spełnia ustawowe kryteria z art.1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., czyli istnieje fundament, ściany i dach, budynek jest opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Obowiązek podatkowy nie istnieje dopiero wtedy, gdy obiekt utraci cechy konstytutywne budynku w rozumieniu u.p.o.l. Kolegium podkreśliło, że Skarżący nie kwestionuje faktu istnienia budynku, wskazuje jedynie na okoliczność braku użytkowania budynku. Mając powyższe na uwadze, Kolegium uznało, że Organ I instancji prawidłowo opodatkował podatkiem od nieruchomości grunt o powierzchni 2 925 m2 (części działki nr [...] o pow. 1 562 m2 oraz działkę nr [...] o pow. 1 363 m2, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi - inne tereny zabudowane), jak również budynek o powierzchni 896,73 m2 znajdujący się na działkach. Do powierzchni budynku wlicza się powierzchnię 848,41 m2 (powierzchnia, gdzie wysokość jest powyżej 2,20 m) oraz powierzchnię 48,32 m2 (to 50 % powierzchni o wysokości od 1,40 m do 2,20 m). Wskazując na treść art. 4 ust. 2 u.p.o.l., Kolegium stwierdziło, że opodatkowaniu powinna podlegać powierzchnia 896,73 m2. Odnosząc się do zastosowanych stawek podatku od nieruchomości, Kolegium wyjaśniło, że Organ I instancji zastosował stawki dla gruntów i budynków pozostałych, a nie dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnik nie prowadzi na nieruchomości działalności gospodarczej, tak więc zastosowane stawki są prawidłowe. SKO wskazało, że w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. ustawodawca przewidział dla gruntów i budynków oraz ich części szereg kategorii. Każda z tych kategorii została powiązana z inną stawką podatku (ustawa przy tym przewiduje jedynie maksymalne stawki, a właściwe stawki ustalają rady gminy w drodze uchwał). W przypadku budynków oraz ich części ustawodawca wymienił następujące kategorie: mieszkalne; związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym; związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń; pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W kategorii "pozostałych" mieszczą się te budynki, których nie można przypisać do żadnej z wcześniej wymienionych grup, tj. stanowią one resztę, która pozwala zamknąć zakres stosowania omawianej normy prawnej, tak aby obejmowała ona swoim zasięgiem wszystkie budynki (wyrok WSA w Krakowie z 26 sierpnia 2024 r., I SA/Kr 310/24). Zgodnie z § 1 uchwały Nr V/40/24 Rady Gminy S. z 25 października 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy S., stawka dla gruntów pozostałych wynosi 0,40 zł za 1 m2 powierzchni, natomiast dla budynków pozostałych - 8,10 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. W związku z powyższym podatek od nieruchomości w przedmiotowej sprawie w przypadku gruntu wynosi 1 170,00 zł, a w przypadku budynku – 7 263,51 zł. Kolegium wskazało, że wysokość należnego podatku rolnego wynosi 24,80 zł. Ogólna powierzchnia fizyczna użytków rolnych należących do Skarżącego wynosi 1,2912 ha. Gmina S. zaliczona jest - na podstawie załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z 10 grudnia 2001 r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 143, poz. 1614) - do III okręgu podatkowego, co powoduje, że użytki rolne stanowią 0,4517 ha przeliczeniowego. Ponadto wśród działek należących do Skarżącego jest działka nr [...] o pow. 0,1869 ha, oznaczona w ewidencji gruntów symbolem RV, działka nr [...] o pow. 0,3848 ha, oznaczona symbolem PsV, a także działka nr [...], częściowo oznaczona w ewidencji symbolem PsV (pow. 0,4004 ha). Grunty te zwolnione są z opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym zgodnie z którym, zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Tak więc podstawę opodatkowania stanowi 0,2872 ha przeliczeniowego. Dalej Kolegium wskazując na treść art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podało, że ponieważ należące do Skarżącego użytki rolne stanowią gospodarstwo rolne, podstawą ustalenia wysokości podatku jest równowartość pieniężna 2,5 q żyta, czyli kwota 215,85 zł. Tak więc podatek należny od 0,2872 hap wynosi 61,99 zł. Przy czym w tej sprawie należało jednak zastosować ulgę górską, zgodnie z art. 13b u.p.r. W konsekwencji należny podatek rolny wynosi 24,80 zł. Odnosząc się do wysokości podatku leśnego, organ wskazał na treść art. 4 ust. 1 u.p.l. Podatek leśny od 0,2740 ha lasu wynosi 16,72 zł (277,35 zł x 0,220 m3 x 0,2740 ha). Podatek należy od Skarżącego wyniósł, po uwzględnieniu regulacji art. 63 § 1 o.p., 8 475,00 zł. W skardze na decyzję Kolegium Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. w zakresie braku kontroli zaskarżonej decyzji organu I instancji, do jakich przedmiotów i podmiotów zaliczył organ I instancji przedmiot opodatkowania i podatnika w świetle w/w przepisów ustawy i czy Skarżący spełnia określone w tym przepisie kryteria podmiotowe i przedmiotowe; - art. 4 ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. w zakresie braku kontroli ustaleń organu I instancji, czy opodatkowana powierzchnia jest użytkowana; - art. 6 ust. 3 i 4 u.p.o.l. przez brak kontroli, czy naliczenie podatku w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazanych w tych przepisach jest słuszne i zgodne z prawem; - art. 2a, art. 121, art. 122, art. 123, art. 187, art. 191, art. 247 § 1 ust. 6 o.p. w zakresie braku kontroli, czy organ I instancji prowadził postępowanie zgodnie z wykazanymi przepisami, czy ustalił rzeczywisty stan faktyczny sprawy i czy dokonał prawidłowej jego subsumcji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Skarżący celem odniesienia się do odpowiedzi SKO na skargę, złożył do akt sprawy sądowoadministracyjnej pismo z 20 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga okazała się niezasadna. W kontrolowanej przez Sąd sprawie spornym jest, czy budynek, którego właścicielem jest Skarżący stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym sporze rację należy przyznać Organowi odwoławczemu. Skarżący w skardze sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności w zakresie wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wbrew twierdzeniom Skarżącego brak jest podstaw do uznania, że Organy podatkowe błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy. Wskazać należy, że ustalenie w sprawie Skarżącego co stanowi przedmiot opodatkowania nastąpiło na podstawie złożonych przez podatnika informacji o gruntach, informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informacji o lasach. Nadto Organ odwoławczy celem weryfikacji danych przedstawionych przez Skarżącego posłużył się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (k. 26 – 27 akt administracyjnych). Na podstawie tych danych SKO ustaliło, że Skarżący jest właścicielem działek: - nr [...] o pow. 0,1875 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem RIVa (grunty orne), - nr [...] o pow. 0,1869 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem RV (grunty orne), - nr [...] o pow. 0,0270, oznaczonej w ewidencji symbolem LsIV (lasy), - nr [...] o pow. 0,0060, oznaczonej w ewidencji symbolem LsIV (lasy), - nr [...] o pow. 0,0890 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem LsIV (lasy), - nr [...] o pow. 0,5524 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem PsV (pastwiska trwałe, pow. 0,4004 ha) i LsIV (lasy, pow. 0,1520 ha), - nr [...] o pow. 0,3848 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem PsV (pastwiska trwałe), - nr [...] o powierzchni 0,1038 ha oznaczonej w ewidencji symbolem RIVa. - nr [...] o pow. 0,1840 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem Bi (inne tereny zabudowane, pow. 0,0,1562 ha) i RIVa (grunty orne, pow. 0,0278 ha), - nr [...] o pow. 0,1363 ha, oznaczonej w ewidencji symbolem Bi (inne tereny zabudowane). Następnie Kolegium ustaliło, że na działkach nr [...] i [...] posadowiony jest budynek niemieszkalny. Skarżący nie kwestionuje tego, że jest właścicielem tych nieruchomości, wraz z budynkiem posadowionym na wskazanych działkach ewidencyjnych oraz ich powierzchni. Następnie Skarżący nie podważał tego, że w ewidencji gruntów i budynków dokonano wpisów na które powołało się SKO. Natomiast Skarżący zarzucił, że grunty, których jest właścicielem "stanowią grunty rolne albo grunty przeznaczone na ciągi komunikacji publicznej co wprost wynika z dokumentu urzędowego jakim jest akt notarialny (...) nie zaś z wypisu ewidencji, który ma jedynie walor ewidencyjny". Skarżący załączył do skargi kserokopię wypisu z aktu notarialnego, sporządzonego 1 lutego 2022 r., [...] , zawierającego umowę sprzedaży, na podstawie której Skarżący nabył nieruchomość składającą się z zabudowanych działek o nr [...], [...], nieruchomość utworzoną z niezabudowanej działki nr [...], położonej w S. Organ odwoławczy dokonując ustaleń faktycznych w postępowaniu prawidłowo powołał się także na dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151; dalej p.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz winien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu lub budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła w pewnych przypadkach może zostać podważona. Może to mieć miejsce, w sytuacji gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia oraz funkcji użytkowych. W drugiej grupie znajdą się z kolei: po pierwsze, dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie w odniesieniu do których przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem, po drugie zaś - dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją lub których faktyczna powierzchnia podlegająca opodatkowaniu różni się od wskazanej w ewidencji. Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (zob. np. wyroki NSA: z 18 stycznia 2023 r., III FSK 2008/21; z 6 listopada 2024 r., III FSK 1079/24) (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 772/24, wyroki sądów administracyjnych są zamieszczone w internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Odnosząc się do zarzutów Skarżącego wskazać należy, że SKO uwzględniło aktualne dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby pominięcie tych danych ewidencyjnych. Ustaleń tych nie mogą podważyć zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., na które powołuje się Skarżący poprzez przedłożenie wypisu z aktu notarialnego, wskazujące przeznaczenie określonych nieruchomości w planie miejscowym, w tym jako tereny komunikacji. W przypadku, gdy Skarżący nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, dysponuje możliwością podjęcia działań zmierzających do ich zmiany, w odpowiednim przewidzianym do tego trybie postępowania. Sąd dokonując porównania danych, które stanowiły podstawę do ustalenia wysokości podatku z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i wynikającymi z informacji przedłożonych przez Skarżącego, stwierdził, że są one ze sobą zgodne. Skarżący w złożonych informacjach przedstawił dane dotyczące nr działek, powierzchni i przeznaczenia, które są zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków (k. 2, 3-5, 6-7, 8-11 akt administracyjnych). Zgodnie z ewidencją, budynek, który stanowi przedmiot opodatkowania, jest budynkiem innym niemieszkalnym, co potwierdził także Skarżący (k. 2 akt administracyjnych), zarzucając jedynie, że z niego nie korzysta, co wynika ze stanu technicznego budynku. Nieruchomości stanowiące własność podatnika nie zostały uznane przez Organy za związane z działalnością gospodarczą, co jest zgodne ze stanowiskiem Skarżącego. Skarżący zarówno w treści odwołania, jak i w skardze zarzucił, że Organy podatkowe naruszyły art. 200 § 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z kolei z art. 200 § 2 o.p. wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się: 1) w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5; 2) w sprawach zabezpieczenia i zastawu skarbowego; 3) w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie na podstawie danych zawartych w złożonym zeznaniu, złożonej informacji lub deklaracji. W myśl art. 165 § 7 pkt 2 o.p. organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przypadku złożenia informacji przez podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego. Organ I instancji wydał nakaz płatniczy na podstawie danych zawartych w złożonych przez Skarżącego informacjach. Z kolei SKO uzupełniło materiał dowodowy sprawy o wypisy z ewidencji gruntów i budynków. Jakkolwiek akta administracyjne zawierają dokument sporządzony przez SKO – zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego z dnia 16 lipca 2025 r. (k. 29), to jednakże w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tego zawiadomienia Skarżącemu. Wskazać należy, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego składu siedmiu sędziów z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, przyjęto, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał, aby naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd także takiego związku nie dostrzega. Organ odwoławczy uzupełnił akta sprawy o wypisy z ewidencji gruntów i budynków, a Skarżący nie kwestionuje tego, że te dokumenty urzędowe odpowiadają treści wpisów zawartych w tej ewidencji. Brak jest podstaw do uznania, że naruszenie przez SKO art. 200 § 1 o.p. i art. 123 § 1 o.p., wobec niezapoznania Skarżącego z wypisami z ewidencji gruntów i budynków, stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W kontekście zarzutów Skarżącego wskazać należy, że zakres ustaleń faktycznych, jakie winny dokonać organy podatkowe jest determinowany treścią przepisów prawa materialnego, które mogą zostać zastosowane w danej sprawie. W realiach tej sprawy organy nie były obowiązane do dokonywania ustaleń faktycznych w zakresie stanu technicznego znajdujących się w budynku instalacji technicznych bądź tego czy budynek wymaga remontu, co znajduje podstawę w treści definicji budynku, zawartej w ustawie podatkowej. Uwagi te odnoszą się także do kwestii związanych z korzystaniem lub nie z budynku przez Skarżącego. Skarżący nie przedstawił w sprawie twierdzeń, które podważyłyby istnienie budynku, zgodnie z prawidłowo odczytaną legalną definicją budynku, zawartą w ustawie podatkowej. Wobec powyższego należy wskazać, że SKO należycie ustaliło stan faktyczny sprawy. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu naruszono art. 121, art. 122, art. 187, art. 191, art. 192 o.p. Z kolei przypadek z art. 247 § 1 ust. 6 o.p. dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oraz jest związany z niewykonalnością decyzji w dniu jej wydania i gdy jej niewykonalność ma charakter trwały. Z oczywistych przyczyn przepis ten nie mógł być stosowany w sprawie Skarżącego. Skarżący zarzucił, że SKO nie dokonało prawidłowej wykładni definicji budynku zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący wskazał, że w sytuacji braku instalacji w budynku, a tym samym braku możliwości użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem, następuje wyłączenie obiektu z kategorii budynków podlegających opodatkowaniu. Nadto Skarżący powołuje się na potrzebę dokonania remontu budynku. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w literaturze, że "w nowej definicji instalacje zostały wymienione przede wszystkim po to, aby wskazać, że są one częścią składową budynku, a zatem nie mogą być traktowane jako odrębny od budynku przedmiot podatku" (Dowgier Rafał, Etel Leonard, Podatek od nieruchomości. Komentarz, kom. do art. 1a, opubl. WKP 2025). Brak tych instalacji lub ich zły stan techniczny nie mają wpływu na opodatkowanie budynku podatkiem, w sytuacji gdy obiekt ten spełnia cechy budynku określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W sprawie Skarżącego nie jest spornym, że obiekt podlegający opodatkowaniu ma dach, przegrody budowlane, fundamenty i jest trwale związany z gruntem. Definicja trwałego związania z gruntem jest zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2c u.p.o.l. Nadal w pełni aktualny jest pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Obiekt budowlany, mieszczący się w zwięzłej definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pozostaje budynkiem w rozumieniu tej ustawy i podlega opodatkowaniu nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z przeznaczeniem. Także nieużytkowanie budynków z powodu ich złego stanu technicznego, pozostaje bez wpływu na kwalifikację obiektu budowlanego według kryteriów o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż definicja budynku odwołuje się do istnienia poszczególnych elementów budynku, a nie do ich stanu technicznego (zob. wyrok NSA z 24 września 2024 r., III FSK 4121/21) (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2024 r., sygn. akt III FSK 215/23). Odnosząc się zarzutów Skarżącego dotyczących użytkowania budynku, jako warunku objęcia go podatkiem od nieruchomości należy wskazać na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W przepisie tym ustawodawca przewidział, że przedmiotem opodatkowania są budynki. To zaś oznacza, że każdy obiekt, który spełnia kryteria określone w definicji legalnej pojęcia budynku, sformułowanej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podlega opodatkowaniu. Ustawa nie przewiduje dodatkowych warunków, które musi spełnić tego rodzaju obiekt, aby podlegał opodatkowaniu. Innymi słowy nie uzależnia opodatkowania budynku od jego faktycznego wykorzystywania, w tym także tego, czy budynek przynosi jego właścicielowi jakiekolwiek korzyści. Skarżący zarzucił, że z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że "przepisy ustawy stosuje się do gruntów i budynków związanych stricte z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz jako wyjątek – do budynków mieszkalnych i związanych z nimi gruntami. Wynika z tego jednoznacznie, że jeśli budynek i grunt nie jest związany z działalnością gospodarczą i nie jest w nim prowadzona żadna działalność gospodarcza, ani nie jest zamieszkały – nie jest użytkowany – to taki budynek nie podlega w żadnym zakresie przepisom w/w ustawy, co najwyżej przepisom ustawy ostatecznie może podlegać jedynie grunt pod tym budynkiem". W ocenie Sądu Skarżący wywiódł z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wnioski, które nie wynikają z treści tego przepisu. Przepis ten zawiera wskazanie, kiedy grunt, budynek lub budowla jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedmioty opodatkowania do których nie stosuje się wymienionego przepisu zostały wskazane w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Z pkt 1 art. 1a ust. 2a u.p.o.l. wynika, że wyłączenie to stosuje się do budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Wskazana regulacja nie ma wpływu na to, że Skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości, co wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3), a budynek, którego jest właścicielem stanowi przedmiot opodatkowania, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Grunty stanowią przedmiot opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżący zarzucił, że decyzja Organu odwoławczego narusza przepis art. 6 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek (art. 6 ust. 4 u.p.o.l.). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 5 u.p.o.l.). Z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wynika, że zakończenie budowy lub rozpoczęcie użytkowania obiektu przed ostatecznym wykończeniem ma wpływ na określenie momentu powstania obowiązku podatkowego w zakresie opodatkowania nowych budynków lub budowli. Przepis ten dotyczy tylko nowych budynków i budowli (Dowgier Rafał, Etel Leonard, Podatek od nieruchomości. Komentarz, kom. do art. 6, opubl. WKP 2025). Nadal aktualny jest pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 1997 r., sygn. FPK 3/97, że przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie obejmuje swoim zakresem istniejących budynków, które zostały poddane remontowi kapitalnemu; obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje w odniesieniu do tych budynków w chwili określonej w art. 6 ust. 1 tej ustawy. Także przepis art. 6 ust. 3 u.p.o.l. nie znajduje zastosowania w sprawie Skarżącego. Nie zaistniało bowiem zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania, w szczególności poprzez zmianę sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania. Tego rodzaju zdarzeniem nie jest okoliczność, że Skarżący faktycznie nie korzysta z budynku, którego jest właścicielem. Wymieniony przepis przykładowo dotyczy sytuacji, gdy właściciel budynku rozpoczyna w nim prowadzenie działalności gospodarczej. Wobec tego Skarżący błędnie odczytuje treść wymienionych przepisów uznając, że faktyczne zaprzestanie korzystania z budynku, który spełnia przesłanki budynku z ustawy podatkowej, oznacza wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Brak jest podstaw do uznania, że w sprawie Skarżącego mógł znaleźć zastosowanie art. 2a o.p. Przepis ten dotyczy wyboru wyniku wykładni przepisu prawa podatkowego, w sytuacji gdy treść tego przepisu uzasadnia przyjęcie za prawidłowy dwóch lub więcej wyników wykładni tego przepisu prawa. W rozpoznanej sprawie tego rodzaju wątpliwości interpretacyjne nie wystąpiły. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy ustaw podatkowych w zakresie wskazania przedmiotu i podstawy opodatkowania a także przyjęły prawidłowe stawki podatku. Wobec tego nie znajdują uzasadnienia zarzuty Skarżącego (zawarte w piśmie stanowiącym replikę na odpowiedź SKO na skargę), że Organy naruszyły zasady konstytucyjne. Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.